Мақолаҳо

Кабирӣ ва «Коронавирус» душмани №1-и Тоҷикистон

Имрӯз вақте тавассути сомонаҳои интернетӣ ва ВАО ба ҳаводис ва руйдодҳои олам менигарем. Мавзӯи асосӣ ин бадбахтии саросарии олам- вабои аср, бемории коронавирус аст.

 Дар ин рузҳои мушкил абарқудратҳо ҳатто аз ин вабои аср наметавонанд раҳоӣ ёбанд. Дар паи гирифторшавии ба «КОВИД-19» садҳо ҳазор нафар шаҳрвандони давлатҳои пешрафтаи ҷаҳон  фавтида истодаанд.

Ҳамаи кишварҳо муборизаи дастаҷамъона баҳри пешгирӣ ва нобудсозии вабои аср «Коронавирус» ё худ “Ковид-19” бурда истодаанд, як гурӯҳ, зодагони кишвари Тоҷикистон дар давлатҳои аврупо афкоре, ки рӯйи коғаз меоваранд, албатта ин супориши аҷнабиҳост. Инҳо Муҳиддин Кабирӣ, Мирзои Салимпур, Саидюнуси  Истаравшанӣ, Темур Варқӣ, Муҳаммадиқболи Садриддин ва дигар нохалафони амсоли инҳо, ки ҳатто бо зикри номи манҳусашон даҳон олуда мешавад, аз мусибати ба сари мардуми худ омада, суд меҷӯянд ва суиистифода кардан мехоҳанд.

Мо фарз кардем, ки инҳо тоҷик нестанд, ғалат мешавад. Агар гуем, ки падарони аслиашон тоҷик нестанд, модарашон онҳоро аз кадом аҷнабие бе никоҳ «ҳаромзода» ба дунё овардааст, эҳтимол иштибоҳ бошад.

Аммо чунин тоҷик будан мисли ин номардон аслан набояд ҷойи тааҷҷуби зиёд ҳам бошад. Ин ҷараёни таърихӣ аст. Охир мо тоҷикон ҳазор сол давлат надоштем-ку! Дар давраи бедавлатӣ ҳар касе чизе дар  ниҳодаш буд, барои зинда мондан, ҳадди ақал рифоҳу раҳоӣ  ёфтан,   зери ҳар  ниқобе рӯйи саҳна меомад. Рӯз мегузаронд.

Ин тоифа дастпарварони аҷнабиён, ки хоини миллати тоҷик мебошанд «аз паша фил» сохта бо гапҳои пучу бемаънӣ мардуми тоҷикро мехоҳанд ба таҳлука афтонанда, ба мусибати халқи худ биханданд.  

Аз таърихи инсоният ба мо маълум аст, аз соли 1817 то соли 1925 дар қитъаи Аврупо шаш пандемияи «вабо» ба амал омада, аз соли 1961 то 1963 бошад пандемияи ҳафтуми чунин бемориҳо ба вуқӯъ пайваст, ки аз шиддати онҳо одамони зиёде ҷони худро аз даст доданд.

Солҳои 1918-1919 сокинони як қисми кишварҳои дунё ба пандемияи бузурги зуком, ки бо номи "испанка" маъруф гардида буд, мубтало шуданд. Зимни ба вуҷуд омадани чунин бемориҳо, ё худ пандемияҳо зиёда аз 500 млн. одамон дар курраи замин зуком шуданд ва 20 млн. нафар аз ин беморӣ ҷони худро аз даст доданд. Ҳамчунин, ин намуди пандемия соли 1957 арзи вуҷуд кард, ки хисороти зиёди ҷонӣ ва иқтисодиро ба амал овард.

Аз шиддати «Коронавирус» дар дунё, зиёда аз 4 млн. нафар сироят ёфта, ҳарруз даҳҳо ҳазор одамон ҷонӣ худро аз даст дода истодаанд.

Ба ин тоифа гуфтаниям, ки ҳар рӯз аз ин ноҳияву аз он ноҳия, аз ин шаҳр ё аз он шаҳр хабари фоҷеае ба гуш мерасад. Гоҳо ин бадбахтӣ дар пеши чашмони мо сурат мегирад. Одамҳо дар беморхонаҳо, дар хонаҳои худашон бо кумаки духтурон табобат мегиранд. Шукр, аксарашон шифо меёбанд. Давлате, ки дар қаламрави он захираҳои нафту газу дигар сарватҳои пурдаромади табиӣ мавҷуд нест, бо тамоми кушиш ҷон меканад. Барои наҷоти ҳаёти шаҳрвандони худ мубориза мебарад.

Табибони миллати тоҷикро имруз қаҳрамони халқи худ гуем, хато намекунем. Чунки ин пайравони Сино ҷонӣ худро дар кафи даст гирифта, 24 соат бо ин вабои аср мушт ба гиребонанд ва баъзеяшон дар ин роҳ қурбон мешаванд. Душманони миллати тоҷик инро нодида гирифта, иброз медоранд, ки гӯё ин як чизи оддӣ аст.

Имрӯз барои миллати тамаддунофари мо ҷои нангу номус аст ва Пешвои миллати тоҷик барои пешгирӣ ва баромадан аз ин вабо тамоми чораҳоро андешида истодааст.  

Аз диди ҳар як инсон ва сокини Тољикистони азизамон маълум аст, ки Пешвои миллат ва Ҳукумати кишвар дар солҳои охир корҳои хеле назаррасро ба охир расонидааст. Сохтмони иншоотњои азими аср аз қабили нерўгоҳи барқии обии Сангтўда, Роцун, инчунин силсиланерўгоҳҳои хурде дар маҳалҷойҳо, нақбҳо, пулҳои хурду бузург аз болои рўди Панҷ,сохтани мактабу синфхона, кўдакистону бунгоҳҳои тиббӣ, таъмири роҳҳо, мадад ба ятимону хонаи пиронсолон, бунёди корхонаву марказҳои ҳунарӣ ба роҳ монда шудаанд, ҳамаи ин шаҳодати ободкории миллати тоҷик аст.

         Албатта, дар рӯзи мурда на ҳама барои сугворӣ меоянд. Баъзеҳо бо интизорӣ, хурсандии ниҳонӣ ва заҳрханда изҳори тасалият мекунанд, то соҳиби майитро низ  бикушанд. Инҳо аз ҷумлаи пасттарин инсонҳои дунё ҳастанд. Фаромуш мекунанд, ки агар на дар ин сурат, агар на имрӯз, на фардо, пасфардо ҳатман дасти тавонои марг дари онҳоро низ мекубад. Интизор бояд бошанд. Аз ин роҳ касеро халосӣ нест.

Одамон, махсусан ҷавонон шоҳид ҳастанд, айнан ҳамин хислатро дар ин рӯзҳои фоҷеабор ифротгароёни палиди наҳзатӣ бо роҳбарии Кабирӣ дар намоиш гузоштаанд.  Дар ҳар як мурдаи тоҷик  онҳо рақсу бозӣ, хушҳолӣ ва якдигарро табрик мекунанд. Барои худ маъракаи хурсандӣ меороянд. Дастони касифи худро сӯйи компютер бурда ниҳоят бесаводона, бо лаҳҷаву ифода, калимаҳову ҷумлаҳои пучу бемазмун ва бемавқеъ дар бораи мусибати мардуми тоҷик бо навишта, таронасароӣ мекунанд ва ба ин васила фазои афкори умумро тағйир доданӣ мешаванд.

Инсони ҳақиқӣ аслан розӣ худро ба шахси қадрдон мегӯяд, на ба раҳгузари ватанфуруши қалтабон. Инро низ набояд фаромуш сохт.  

Дар давлатҳои Аврупо аз нафаскашӣ то оби ошомиданӣ, пул меистад. Албатта, хоинӣ ҳам қимат дорад ва ба ин тоифа ватанфурушон пул медиҳанд. Маблацро хоҷагони хориҷиашон ба онҳо мақсаднок медиҳанд. Онҳо дар ин маврид, аз ҳисоби мусибати ба сари мардуми худ омада, «дегро ҷушонида» пул мегиранд. Дар охир ба хоинони миллат, ки номашонро ба забон орӣ, даҳонат олуда мегардад, гуфтаниям, ки ин рузҳои вазнини ба сари миллат омада низ мегузарад, вале ин хоинии шумо бар зидди халқи худ дар таърих мемонад ва рузе барои он ҷавоб хоҳед дод.

Директори китобхонаи вилоятӣ

ба номи А.Рўдакӣ Г.Орумбекзода

Log in

create an account