Мақолаҳо

Тақриз ба филми телевизионии “Хиёнат

Соли 2021 мардуми Тоҷикистон ҷашни 30-солагии Истиқлолияти давлатиро ҷашн хоҳад гирифт.  Он як воқеаи бузурги сиёсӣ дар ҳаёти халқи тоҷик аст. Истиқлолият ба осонӣ ба даст наомадааст. Душвориҳои зиёд дар ин роҳ вуҷуд доштанд ва яке аз он ин нофаҳмиҳо ва мухолифати қувваҳои сиёсӣ, ки ба ҷанги шаҳрвандӣ оварда расонданд. Бо саъю кўшиши зиёди Пешвои миллат, Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон мўҳтарам Эмомалӣ Раҳмон сулҳу суботи кишвар таъмин гардид ва мардуми осоишта ба созандагию бунёдкорӣ шуруъ намуда, Тоҷикистон ба давлати дунявию демократӣ табдил ёфт. Новобаста ба ин шахсони алоҳида то ба ҳамин рўз дар ҳаққи Тоҷикистон гапҳои беасосу тўҳматангезро ба воситаи шабакаҳои интернет паҳн менамоянд. Ба ин қисми шахсон махсусан собиқ аъзои ҳизби наҳзати ислом, ки дар хориҷи кишвар зиндагӣ доранд дохиланд.  Дар филми “Хиёнат”  фаъолияти ин шахсон хуб ва ҳаматарафа таҳлил карда шудааст. Бо далелҳои аниқ  ва шоҳидону сабтҳо фаъолияти онҳо таҳлил карда шудааст. Аҳамияти филм дар он аст, ки мардум бояд донад, ки ҷинояткорн чӣ мақсаду маром доранд ва ҳадафашон чист ва чӣ гуна онҳоро ошкор кард. Бигузор худи онҳо донанд, ки кори онҳо хатост. Филми мазкур хеле  бамаврид  буда,  барои мардум манбаи хуби иттилоотӣ аст. Ҳар кас бояд рафтору гуфторашро хуб фикр карда, амал намояд ва  шаъну шарафи мардуму давлатро доѓдор нанамояд. Ба Пешвои миллат хиёнат нанамояд. Ин аст мўҳтавоҳи филми “Хиёнат”.

Мамадаёзов Ниёзмамад- директори Муассисаи давлатии “Маркази муассисаҳои таҳсилоти иловагӣ”-и ВМКБ

Муфаcсал...

МАНФИАТИ МИЛЛӢ Ё ҒАРАЗҲОИ ШАХСӢ

(вокуниш ба силсилафилми “Хиёнат”)

Ҷумҳурии Тоҷикистон имруз ниёз ба насиҳати шахсони ғаразнок надорад, зеро ки имрӯз ин хоинони миллат  бо ғаразҳои шахсии худ берун аз  Ватан рафта мардумро панду андарз медиҳаданд ба қавли Бедил: “ Марди майдон дигару даъвии майдон дигар аст” .  Яке аз чунин хоинон Муҳиддин Кабири мебошад, ки  ба ин кор даст задааст  ва  бо таблиғотҳои бебунёди худ дар бораи ҳокимияти давлатӣ   кунуни  ва дигар ғаразҳои шахсӣ худ иброз ақида менамояд.

Агар ҳисси худшиноси  медошт Ватанро тарк намекард ва  бо сарнавишти  миллату  халқи худ ҳамроҳ мебуд, аммо ин хоин ғуломи  хоҷагони давлати барои тоҷикон маълум гардида, фикру идеяҳои  онҳоро алайҳи барҳам додани Ҳукумати конситутсионӣ истифода мебарад.  Бояд зикр намуд, беҳтарин неъмат барои мардуми   соҳиб фарҳангу тамаддун ин сулҳ ва ороми аст, ки барои ин кор  Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ- Пешво миллат, Президенти Ҷумҳурии Точикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҷони худро дареғ надошта манфиҳатҳои миллатро аз манфиаҳатҳои шахсӣ болотар ва лозимтар маҳсуб донистанд, вале Муҳиддин  Кабири носипосона дар пинҳони бо ҳамраъйонаш фирори хоки аҷдоди намуд, имрӯз баён медорад : “ки чандин касонро соҳиби касбу маълумот намуданд”. Вале аз рӯи таҳлилҳо ҷавононе, ки шогирдии Муҳиддин Кабириро қабул   доштанад,  фақат гирифтани роҳи хушунат ва таҳсил дар мактабҳои махсуси террористӣ, таблиғи дигар идеяҳои номатлуби ғайри исломиро шиор намуданд, ки далелҳо дар мисоли ҳаёти  баъзе  ҷавонони кишвар хеле равшан мушоҳида мешавад.

 Пас савол ба миён меояд,  нафароне,  ки имрӯз гирди Кабири ҷамъ шудаанд  ояндааш чӣ  мешавад ?

   Посух ҳамин аст :  Ин  ашхос мисли Кабири “Роҳи  гурез сӯи ҷангал” доранду халос . Пас ҷавонон бояд , моҳияти Истиқлолият давлатӣ ,  эҳтироми арзишҳои миллӣ, рисолати худшиносиву худогоҳии миллиро хуб дарк намоянд ва  барои худ аз амалҳои чунин шахсон  сабақи судманд гиранд на манфӣ, то такроран ба доми фиреби шахсони алоҳида мисли Муҳиддин Кабири нагардида унсурҳои фарҳанги  бегонаро дар байни  ҷавонон тарғибу ташвиқ,  бо чанд “пули сиёҳ” ваъадашуда нанамоянд .

  Пӯшида нест,  имрӯз дар хориҷа Кабирӣ ва  аъзоёни  ӯ бо сарапарстони манфиатҷӯ,  моҷаруҷӯи намуда ,  такрори ҳодисаҳои  солҳои  90-уми асри гузаштаро   интизор ҳастанд .  Ҳарчнд ба худ номи  “Паймон”-ро  интихоб намудаанд , вале ҳануз  ҳувайдост , ки тинаташ  аз ќудурату бемеҳри нисбат ба ватану миллат, ки дар он хуни ноф рехтааст  аз гуфтаҳо ва баромадҳояш  маълум мегардад.

Ба Шумо Кабирӣ муроҷиат намуда мегӯем, ки мардуми сарбаланди мо дигар ба ту боварӣ надорад....

Дигар ҳавзои моро ноором накунед.....

Мо ба Шумо ниёз надорем......

Лола Назархудоева

Муфаcсал...

Аз инсон фақат номи накӯ мемонад

Давоми чанд ҳафта дар шабакаҳои гуногуни телевизионии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва интернет филми нави ҳуҷҷатии “Хиёнат” пахш гардида, он аллакай байни мардум маҳбубият пайдо намудааст. “Касе ки ба иштибоҳ роҳ додааст, бахшидан мумкин аст. Вале касе, ки хиёнат кардааст, бахшида нахоҳад шуд.» Аслан ин ҳарфҳои дар филм зикршуда хушку холӣ нестанд ва мафҳуми воқеӣ доранд. Зеро табиати инсонӣ ҳамин хел аст, ки дар зиндагӣ ӯ на як бору ду бор ба хатогӣ роҳ медиҳаду муҳимаш он аст, ки шахс аз иштибоҳ чӣ хулосаву натиҷагирӣ мекунад?! Оё дар вақти такроран ба миён омадани иштибоҳ инсон аз он гузар мекунад, ё ки оқибати онро дар тарозуи ақл санҷида, роҳи дигари дурустро интихоб менамояд ва ин албатта аз тасмимгирии худи шахс вобаста аст.

Вале ногуфта намонад, ки дар роҳи наҷоти миллату давлати тоҷикон аз сарсониву парокандагӣ, ҳифзи манфиатҳои миллӣ, эмин будан аз ҳар гуна таъсироти берунаву аҷнабиён аз давраҳои пеш то ҳозир ҳазорҳо шермардону фарзандони фарзонаи миллат ҷоннисорӣ кардаанд ва ҳамаи мо масъулем, ки ин корномаю диловарӣ, шуҷоату ғайрати бемислу монанди онҳоро ҳамеша пос дошта, ҳақиқати меҳанпарастиро ба наслҳои имрӯзу фардо расонем.

Агар шумораи чунин филмҳои ҳуҷҷатӣ ба маротиб зиёд шавад, аз як тараф кору фаъолияти пасипардагии хинони миллат рӯи об мебарояд ва аз ҷониби дигар фазои холии кинои муосири миллӣ низ афзун мегардад. Бигузор дигарон ҳам дарк кунанд, ки иғвогарию дасисабозӣ пайваста давом нахоҳад кард ва рӯзе мерасад, ки барои ҳамаи амалҳои ноҷавонмардона бояд ҷавоб гуфт.

Ёд дорам, нақл як ҷавоне, ки нахост муаррифӣ шавад. Чанд сол пеш ӯро дар маҳаллаи Хоруғи боло тариқи ким – кадом барнома мағзшӯи карда, хостанд, то ӯ ба хориҷа раваду ҳамчун “лидер” омода шавад.

“Бандаро нахуст муаллимае, ки он давраҳо дар Институти илмҳои гумантитарии ба номи Б. Искандаров кор мекард даъват намуд. Ӯ танҳо бароям оид ба тақвияти додани забони англисӣ дар хориҷа маслиҳат дода буд. Баъдан худам аз паи бозомӯзӣ шудам. Рӯзе дар робита бо омӯзиш ба маҳаллаи Болнитсени шаҳри Хоруғ даъват гардидам. Дар ин маҳалла як дафтари кории шубҳаноке воқеъ буд. Дар дохили он ҳамаи навиштаҷоту мусаввараҳои деворӣ бо хати арабӣ оро дода шуда, баъди мулоқот бо соҳибони онвақта бароям маълум гашт, ки ин коргоҳ аз ҳизби мамнуъ дар Тоҷикистон, яъне ҲНИ ё Наҳзати исломӣ будааст”- афсуд ҳамсӯҳбатам.

Дар идомаи суҳбаташ ҷавони 23 – сола чунин гуфта буд: “Ҳамроҳам дар ин дафтари корӣ як духтараки дигар ҳам буд, ки “соҳибхонаҳо” ба гӯшамон ҳар гуна афсонаҳо хонда, мехостанд ба таълимгирӣ ба хориҷа ҷалб шавему ба ин восита таассуби диниро дар ниҳоди мо тақвият диҳанд. Яъне онҳо мақсаду мароми хешро бароямон бепарда баён намуданд ва ин пеш аз ҳама бесуботии кишвари азизи мо буд. Бинобари ин, барои мо лозим омад, ки ҳарчи зудтар аз ин коргоҳ фирор кунем”.

Воқеан давоми солҳои фаъолияти хабарнигориям бори аввал нест, ки чунин изҳоротро аз шахсони гуногун нашнавам. Лекин дар як чиз тамоман шубҳа надорам, ки Ваҳдати комилӣ миллии тоҷикон ба осонӣ ба даст наомад. Давоми солҳои ҷанги шаҳрвандӣ гурӯҳҳои зиёде таҳти сарпарастии кишварҳои хориҷа дар давлати тоҷикон ба оташи ҷанг равған рехта, пеш аз ҳама манфиатҳои худро дунбол мекарданд. Гурӯҳҳои дар дохили мамлакат қарордошта танҳо бозичаҳо дар дастони онҳо буданд ва ҳоло ҳам теъдоде аз аъзоёни онҳо берун аз Ватан тариқи шабакаҳои иҷтимоӣ ба аҳли зиё, мақомот ва чеҳраҳои аввали кишвари мо сангсорӣ мекунанд. Яъне онҳову хоҷагонаш “тарҳҳои” муайяни худро доранд, аз масъалаи пандемияи умумиҷаҳонии коронавирус мазҳака эҷод мекунанд ё аз “гирдиҳамоиҳои ранга”  ё аз марзу буму ҳамсоядорӣ бо Ҷумҳурии мардумии Чин ҳар гуна фоҷеа месозанд, ё ки филми “Хиёнат”- ро инкор менамоянду аз таҳияи он оташин мешаванд ва ё аз паи тарҳи нав мегарданд. Вале мо низ чун дигар шаҳрвандони оддӣ ҳадафҳои нопоки онҳоро мисли алифбо медонему аз онҳо эҳтиромона хоҳиш дорем, ки ба хиёнат кардан нуқта гузоранд ва тамоми кушишҳои худро сарфи корҳои неку сахо равона созанд. Зеро вакт зудгузар асту аз инсон фақат номи накӯ мемонад.

Машҳур ИМОМНАЗАРОВ, рӯзноманигор

Муфаcсал...

Хиёнатгарон ҳеч ба мақсад намерасанд

Хоини миллат он шахс  аст, ки дар Ватан ба воя мерасаду нону намаки миллатро мехўраду дар охир ба миллат хиёнат мекунад. Чунин шахсиятҳо ҳеҷ ба  мақсади худ намерасанд. Солҳои 1992 то солҳои 1997 дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳодисаи даҳшатангез рух дода буд. Дар Ҷумҳурии Тоҷикистон хурду бузурги кишвар аз ҳодисаҳои фоҷиа бори ҷангї шаҳрвандї хуб огаҳї доранд. Ҳеҷ гоҳ аз ёди мардум он рўзгори сахту мушкил ва сангин, ки аз дасти наҳзатиҳо болои миллати тоҷик омад, фаромўш намешавад. Мусибате, ки наҳзати исломї ба сари мардум овард, онро ҳеҷ кас намебахшад.

Дар ин ҷанги бародаркуш садҳо ҳазор нафар одамони бегуноҳ ҷонбохтанд, зиёда аз 1 миллион  номи гуреза гирифтанд, 55 ҳазор кўдакон ятим монданд ва ҳазорон ҳазорон занон бешавҳар монданд. Солҳои 90 уми қарни гузашта, дар баробари тоҷикон миллатҳои дигар қариб, ки қисми зиёди сокинони мамлакат мавриди таҳдид ва куштори онҳо қарор гирифтанд. Кушторҳои ваҳшиёнае, ки онҳо анҷ

 

ом додаанд ҳоло дар қалб ва ёди ҳамагон

 

 ҷой дорад. Дар даврони бесарусомонї бо усулҳои ваҳшиёна ба қатл расондани сарбозони рус ва ғайраву ғайраҳо. Сабабгори ин ҳама ҳодисаҳои даҳшатангез ҲНИ  ва пайравони ў буданд, ки имрўз низ мехоҳанд, воқеан солҳои сипари гаштаи хунрезиҳоро баргардонанд.   Ва ин ҳама қаҳрамониҳои наҳзатиҳо аст. Таърихҳои охир нишон медиҳанд, ки дар ҷомеаи ҳизбу ҳаракатҳои ифротгаро ва тафриқаангез ҳарчи бештар кўшиш мекунанд, ки амалҳои номатлуб ва хиёнаткоронаи худро содир намуда, дар ин аъмоли зишти хеш мардумро алалхусус ҷавонон ва шахсони ноогоҳро пайроҳаи хеш намоянд. Онҳо на мафкура ва на ҳувияти миллї доранд. Ҷоҳилу хоҷапараст буда, дар асоси супоришҳои қудратҳои манфиатҷў фаъолият доранд. Ва ҳадафу мақсадашон ноором сохтани мардум ва фазои сулҳу оромист.

Нуқси худро ҷоҳилон банданд бар пои Худо

Гар ҷаҳон вайрон шавад рўзе, зиҷоҳил мешавад.

Дар ҳақиқат ҳам чунин, аст аъзоёни ташкилоти террористии ҳизби наҳзати ислом  аз зумраи ҳамин ҷоҳилон ҳастанд, ки умқи андешаҳояш онро ҷоҳилї ғасб кардааст. Онҳо дигар на ақли солим ва мафкураи мустақил доранд, ҳамеша пойбанди манфиатҳои он сагони хориҷияшон ҳастанд.  Ва он шахсе, ки хиёнат ба Ватан мекунад ў хиёнатро ба модар мекунад. Лекин хоинони миллат ба мақсад намерасанд, зеро, ки имрўз аз баракати Асосгузори сулҳу ваҳдати миллї, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон мўҳтарам Эмомалї Раҳмон, мо дар фазои тинҷу оромї ҳаёт ба сар мебарему Ватанамон зебову дилрабо гаштааст. Ва дар ҳар лаҳзаҳои душвор ва мушкил Пешвои миллати мо ҳамроҳи халқи тоҷик буд. Ва ҳоло  ба  ҳамаи мо маълум аст, ки сар то  сари ҷаҳонро бемории ковид 19 фаро гирифтааст. Пешвои муаззами мо бори дигар исбот намуд, ки чихел бо халқ будан дар кор ва чи хел дасти мадад дароз кардан зарур аст. Дар ягон давлатҳои бузург мо аз тарафи роҳбарияти давлаташон надида будем, чун Президентамон дар ҳаққи мо ғамхорї карда буданд. Он кўмакҳои башардўстонае, ки  барои тамоми гўшаву канори Тоҷикистон равон агар диданд таъмин намудани аҳолї бо ғизо ва доруворї. Иншаҳодат аз он аст, ки Асосгузори сулҳу ваҳдати миллї, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалї Раҳмон дар ҳар лаҳзаи душвору сангин бохалқи худ ва бомиллати худ аст ва нагузорад, ки халқи бору номуси тоҷик  дар душворї бошад. Дар солҳои ҷангї шаҳрвандї ҳам исбот намуд, ки чї хел  ба  ҳар як  хонадон сулҳу оромї овард. Обрў ва эътибори Тоҷикистони азизамонро дар арсаи байналхалқї бароврд, мамлакати моро аз бумбасти коммуникатсионї баровард. Тоҷикистон  дар харитаи ҷаҳон чун давлати соҳибистиқлол акс гардид, соҳиб шудани Парчам, Нишон ва Суруди миллї, қабул намудани Конститутсия, ки баҳри осоиши мардум истифода мешавад   ба даст овардани Истиқлолият ва Ваҳдати миллї. Албатта Ваҳдат ва истиқлолият дастоварди бузурги миллати тоҷикаст, ки дар саҳифаҳои зерини таърих дарҷ гардида, ба наслҳои оянда мероси бой ва маънавї мегузорад.Ин ҳама заҳмату талошҳои Сарвари давлатамон фарзанди фарзонаи миллат Эмомалї Раҳмон буд, киТоҷикистони азизи моро ба ҳаёти осоишта баргадонд. Ҷумҳуриямонро рўз аз рўз хеле ободу зебо гардонда, бунёди роҳҳои ҷавобгў ба стандартҳои байналхалқї, нерўгоҳҳои барқї обї, биноҳҳои боҳашамати зебову замонавї. Ва мо ҳам ҳаматара факўшиш ба харҷ диҳем, ки барои зебои ва ободии Ватан саъю талош кунем .  Имрўз чандин давлатҳое ҳастанд, ки соҳибизабон, марзу бум  парчам ва нишони худ нестанду арзишҳои миллиашон  ба боди фаромўшї рафтааст. Дар баробари  ин имрўз давлатҳои ҷангзадае ҳам  ҳастанд, ба мисли Афғонистон, ки ба сулҳу суббот ва Истиқлолияти миллати тоҷик ҳавас доранд. Мо дар воқеъ бо кишвари азизи худ меболему менозем ва шукрона аз ин бахту саодат мекунем. Мо намегузорем, ба оромии кишвари азизамон аз тарафи ин шахсони манфурхалале ворид шавад. Мо тоҷикем ва тоҷ дорем барои ҳамин ин давлати орому зеборо хор нахоҳем кард ва мо аз давлати демократии худ ифтихор мекунем ва аз  дастгириҳои сиёсати хирадмандонаи Пешвои миллатамон шукргузорї менамоем.

Райҳонбегим Мавлобахшзода

Муфаcсал...

Кирдорҳои Кабирӣ ва ҳаммаслакони ӯ дар Расонаҳои иттиллоотӣ ягон асос надоранд

Сару садоҳои шахсиятҳои дар нохунак «дилсӯз ва меҳрубон» -и меҳан,  ки аҳён аҳён аз кишварҳои гуногуни дунё бо симоҳҳои цайрирасмӣ ва даҳшатовар ногаҳон тариқи расонаҳои иттиллотӣ ва хабарӣ пайдо мешаванд, мардуми Тоҷикистони азизро ба изтироб меоранд.

Ин шахсиятҳоро мо аз лиҳози ҳам донишу савод ва ҳам сиёсат ба расмият намешиносем ва ҳайҳоти ин гуна хоинони миллату давлат.

Аз суханҳояшон дар расонаҳои гуногуни хабарӣ маълум мешавад, ки нисбати сулҳу оромӣ ва пешравии соҳаҳои иҷтимоию иқтисодии ватани маҳбубамон, Тоҷикистони азиз ҳасад бурда, андӯҳгин мебошанд ва мақсади асосиашон бо ҳар роҳи фиребу найранг дар пешравии давлати тоҷикон монеаҳо эҷод кардан аст.

Ҷойи бисёр таасуф, афсус ва нигаронӣ мебошад, ки тоҷике, ки дар ҳамин меҳан, ба дунё омадааст, обу нони ин давлатро истеъмол кардааст, ба воя расидаасту худро шинохтааст, имрӯз ношукрӣ карда, душмани ашадии ин давлату миллат гаштааст.

Дар урфият мегуянд, ки «Гови бешир овозаш баланд аст». Пеш аз он, ки шахсият нисбати давлату миллат ва роҳбари давлат бояд ҳарф занад, аввал гуяд, ки баҳри ин ватан, ки дар оцуши гармаш ин «инсонҳоро» ба воя расонидааст, чи гуна саҳм гузоштаанд. Баҳри ободӣ ва созандагии ин кишвари биҳиштосо кадом корҳоро анҷом додаанд.

Аз ин ҷост, ки касе набошад, албата бо дахолати хоҷагони хориҷӣ ва маблацгузории онҳо оиди давлатдории тоҷикони имрӯза, ҳуқуқи маънавии ҳарф задан ва муаррифи кардани худро ба воситаи расонаҳои иттиллоотӣ надорад.

Мардуми баору номуси тоҷик, дигар дар доми ягон шахсе, ки  душмани ашадии ин миллату давлат мебошанд, фирефта намешаванд.Баръакс аз суҳбати хоинона ва царазонаи чунин фардҳо безор буда, ба муқобили онҳо муборизаи беамон мебаранд.

Мо итминони комил дорем, ки ин гуна фардҳоро  давлату миллат ва халқи ба ору номуси тоҷик ба расмият намешиносанд ва албата ин аъмоли онҳо нобахшидани мебошад.

Барои чи Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, махсусан Пешвои муаззами миллат, як бору дигар бор нохалаф Кабирӣ ва ҳаммаслакони ӯро ҳамчун афроди осӣ ва лаимро мебахшанд, ва онҳо бошанд дар ивази ин ҳама бахшиданиҳо боз ба монандаи сагҳои дайду аз дури дуриҳо ба мардуми тоҷик луқмапартоӣ менамоянд.

Ин ашхоси нохалаф ва беномус, ки нисбати меҳан ва мардуми бомаърифат ва соҳибфарҳанги Тоҷикистони азиз ин қадар нафрат доранд, нобахшидани буда, бояд дар назди давлату миллат қотеъона ҷавоб диҳанд.

Мардуми Тоҷикистон, аз ҷумла сокинони Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон аз дастгирию цамхории Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, махсусан Пешвои муаззами миллат, Президенти маҳбуби кишвар  пайваста бархудор буда, аз ин ҳам ифтихор доранд ва шукронаи онро ба ҷой меоранд.

Имрӯз мо дида истодаем, ки бо ибтикори бевоситаи Пешвои миллат, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон корвони мошинҳои калонҳаҷм пур аз маводҳои озуқаворӣ ва доруворӣ баҳри дастгирии бевоситаи табибоне, ки шабу рӯз дар хизмати мардуманд ва маризоне, ки аз хуруҷи касалиҳои сироятӣ табобат мегиранд, ба шаҳри Хоруц ва ноҳияҳои Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон дастрас гардиданд.

Ин аст дастгирии мардум, ин аст дилсузӣ нисбати оилаҳои камтаъмину камбизоат, дастгирии табибоне, ки ба хуруҷи ҳар гунна касалиҳои сироятӣ муборизаи беамон мебаранд ва албата ба мардуми худ хизмати шоиста менамоянд.

Мо мардуми Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон баҳри ин ҳама дастгириҳо ба Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти мамлакат, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон изҳори сипос ва миннатдории худро баён менамоем.

Садоҳо ва овозҳои шахсони нохалаф чун Кабирӣ ва ҳаммаслакони ӯ, ки аз  гушаю канори мамлакатҳои дунё ба воситаи ҳар гуна расонаҳои иттиллоотӣ мардумро ба нооромӣ ва ифротӣ даъват менамоянд, маҳкум карда шуда, ба фикру ақоиди ин афроди разил ҷавоби дандоншикан зада мешавад.

Мо сокинони Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон бо умеду орзуҳо ва шукргузорӣ аз ватани маҳбубамон, Тоҷикистони азиз ифтихор намуда, пайваста дар рушду нумӯи он саҳми арзандаи худро мегузорем.

Мардуми ҷумҳурии Тоҷикистон аз ҷумла сокинони Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшонро сиёсати хирадмандонаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ- Пешвои миллат Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон зич муттаҳид сохта, нерӯи бунёдкоронаи онҳоро баҳри вусъат бахшидани корҳои ободкорию созандагӣ, ваҳдату ягонагӣ ва пойдор нигоҳ доштани Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон равона  намудааст.

Корманди Раёсати маорифи ВМКБ Одинашо Мардов

 

Муфаcсал...

Ҳадафи Кабирӣ

Ҳадафи Кабирӣ

Баромади нави Кабирӣ маро ба ҳайрат гузошт,ки то ин замон ҷонибдоронаш ӯро ҳамчун сиёсатмадори тавоно ,олим ва фозили дурандеш метарошиданд. Дар баромадҳояш низ беандешона сухан намуда , ҳамеша симои худро баръакси тавсифи ҳаммаслаконаш нишон медиҳад, ки ин сиёсатмадорон ва фозилонро ба андеша водор месозад.

Аслан сиёсатмадорон мардуми дурандеш, дар илм тавоно ва ҳамеша ҷонибдори оромву осудагии давлату миллат буда, ҳеҷ гоҳ хостгори хунрезиву ваҳшат нестанд. Сиёсатмадоре,ки ҳалли масоили сиёсиро дар хунрезӣ мебинад , ба ҳеҷ васила сиёсатмадор нест.

Пас Кабирӣ чаро хостгори инқилоби нав аст? ӯ боз барои ба мансаб расидани муллоҳояш магар ин иқдомро пеша дорад.

Худ қазоват кунед , давлате,ки аз миёни хоку хун баромада, имрӯз дар роҳи рушди боэътимоди хеш қарор дорад ва мардуми олам ба осудагиву сулҳу ваҳдати мо ҳасад мебаранд, Кабирӣ дар он инқилобро таманно дорад.

Магар  халқи азияткашидаи тоҷик.ки заҳри ин фиребгаронро чашида,солҳо дар ба дару овора гардид ,ба ин ҳарзагӯй ,к и бо супориши бегонагон  даст бар разолат мезанад ва бар сӯи ватан санг меандозад, бовар мекунад.

Ба ёд биоред. Дар солҳои сар баровардани ҲНИ онҳо ҳамин шиорро доштанд. Инқилоби исломӣ бо ҳамин шиор деҳқонони пахтакорро аз сари заминҳо ба мошинҳо бор карда ба маркази Душанбе оварданд. Мардум худ намедонистанд,ки онҳоро куҷо мебаранд ва ин сияҳкорон чи аз ин ҳама сияҳкориҳо чи ҳадаф доранд.

Ҳарки нияти онҳоро пай бурд, аз моҷаро дур шуд вале заҳри онҳо ба давлату миллат расид.

Кабирӣ намедонад,ки миллати тоҷик дигар он раҳгумзадае нест,ки ӯро имрӯз боз фиребад ва ба роҳи бад андозад.

Ҷаноби Кабирӣ шумо агар  сиёсатмадор бошед,нахуст ба маданияти сухан ва одоби муоширати инсонӣ такя намоед. Сиёсатмадорон дониши амиқ ва мулоҳизакору пухтакоранд, на бадгӯву бадандеш, на роҳзану манфиатхоҳ. Аз ҷониби дигар бедор шавед. То кай хокро бо супориши бегонагон ба сӯи ватан бод мекунед.Мардӣ ва сифоти он аз ҳама боло меистад.

Носири Хусрав чанд аср пеш дар боби мардӣ фармудааст:

Туркон ба пеши мардон ,з-ин пш дар Хуросон,

Буданд зору оҷиз, ҳамчун зани саройи,

Имрӯз шарм н-ояд озодазодагонро,

Кардан ба пеши туркон пушт аз тамаъ дутоӣ.

Ғурури мардӣ барои мард ифтихор ва сарбаландии ӯст, ки ғурури миллӣ низ аз он маншаъ мегирад.Биё.ба қадре,ки метавонӣ ғурури мардӣ ва миллии худро нигоҳ дор.

Кабирӣ ба қазияи Душанбе такя намуда,бегуноҳии саркардагон аз қабили Ҳоҷӣ Ҳалим ва шариконашро иброз медорад.

 Хонандаи азиз, бояд худ  огоҳ бошад,ки қазияи  гузаштаи Душанбе андешаи якрӯзаву ду рӯза нест балки он  амалиёти тарҳрезишуда ва мукаммали бурумнмарзист, ки он бояд ба воситаи  ин фарзандони  хиёнатпешаи миллат амалӣ мешуд. Сенарияи он дар хориҷа тарҳрезӣ шуда, ба воситаи Ҳизби Назҳати Исломи Тоҷикистон ва роҳбарони зархариди он ба  Тоҷикистон интиқол гардид. Ин Барномаи мушаххасро маблағи зиёде ҳамроҳӣ дошт,ки он бояд давра ба давра амали мешуд Маблағҳо бо ҳар роҳ масраф гардиданд.

 Амали гардидани ин сенарияи хом онҳоро дар назди хоҷаҳо сафед мекард ва пулҳои гирифтаи Кабириро низ ҳалол менамуд.                                                       

 Бо ин нияти нопок ин гурӯҳи ифротӣ даст бар хиёнати ватан заданд. Онҳо маҷбур буданд, ки бо ин рафтори сиёҳи  худ хоҷагони хешро  ором созанд, ва Кабирӣ сарвари Ҳизби Назҳати Исломи Тоҷикистон  низ барои  ба даст овардани  маблағҳои сиёҳи  хоҷагон шароити мусоид фароҳам орад.  Дар тасавуроти пасти ин афрод ҳанӯз хаёлоти бист сол пеш ҷой дорад. Онҳо ҳанӯз бар онанд, ки халқро  чун солҳои ҷанги шаҳрвандӣ  мефиребанд, ба ӯ яроқ медиҳанд  ва аз нав харобу хонавайронаш месозанду худ дар олами роҳати хеш бар салтанати  бемилатӣ  менишинанд.

 Шарафу номуси миллӣ, осудагии марзу бум ва нангу номи аҷдодро пушти по зада,ба  сӯи нияти нопоки худ  роҳ гирифта дар нимароҳ монданд.Беҳуда бузургон нагуфтаанд:

         Ҳар ,ки бар душмании халқ равон аст чу баҳр,

        Зуд бошад, ки сари хеш чу гирдоб хурад.

                         

 Шумо хостгори он будед, ки бо дастгирии «Хоҷаҳо» Тоҷикистонро аз нав ба   коми бадбахтӣ андозед. Миллатро ба парокандагӣ ва давлатро ба касодӣ оваред

Ин раванди сиёсатмадорӣ ва иштибоҳи шумо дар роҳи сиёсат буд,ки симои шуморо ошкор намуд. Инқилоби дуюмини шумо ҳамон буд,ки ҷонибдор наёфт.Боз кадом инқилобро Шумо аз хориҷ хостгоред?

Шумо бояд огоҳ бошед,ки дигар мардум ба фиребу дасисаҳои шумо боварӣ надорад. 

                                                                                                  Шозода

Муфаcсал...

Тадбирҳои пешгирӣ ва муқовимат ба қочоқи маводи мухаддир

         Бо таваҷҷӯҳ ба таҳдидҳои бо густариши маводи нашъаовар алоқаманд, диққати асосӣ ба чораҳое дода мешавад, ки ба таҳкими муқобилият ба паҳншавии мухаддирот ва коҳиши зарар аз истеъмоли он равона шудааст.

        Аз ин рӯ, Пешвои миллати тоҷикон Эмомалӣ Раҳмон чунин таъкид намудааст: “Яке аз масъалаҳои мубрами рӯз, ки ҳамагонро ба ташвиш овардааст, муомилоти цайриқонунии маводи мухаддир аст. Ҳарчанд дар ин самт натиҷаҳои мусбат ба даст омадаанд, вале то ба ҳол моро қонеъ гардонида наметавонанд ва ин фаъолият ба мусоидат ва ҳамкории тамоми табақаҳои ҷомеа ниёз дорад, зеро маводи мухаддир ба генофонди миллат зарба зада, ахлоқи ҷомеа махсусан ҷавононро коҳиш медиҳад”.

        Мақомоти ҳифзи ҳуқуқ дар ин самт фаъолияти муштарак дошта, ҷиҳати пешгирӣ ва ошкор намудани амалҳои ҷиноии марбут ба муомилоти цайрицонунии маводи мухаддир тадбирҳои зиёде амалӣ менамоянд. Чунончӣ, рӯзи 22 май кормандони амнияти давлатӣ дар ноҳияи Рӯшони ВМКБ як сокини ноҳияи мазкурро бо сабаби даст доштан дар қочоқи маводи мухаддир дастгир намуданд. Гурӯҳе аз сокинони ноҳияи Рӯшони ВМКБ рӯзи 25-уми май бо эътироз аз боздошти ин мард даст ба тазоҳурот задаанд, ки ин амали цайриқонунии сокинони ин ноҳия буд. Имрӯзҳо касоне, ки ба ин кор даст мезананд, хиёнат ба номусу ҷоҳилиҳо мекунанд. Аз ин рӯ ҷавонони мо бояд ба чунин амалҳои ношоиста даст назананд. Мо ҷавонон пайрави Пешвои миллат ҳастем.

        Сарвари давлат барои миллат ва Ватани мо, барои нигоҳдории сулҳу оромии кишвар, таъмини шароити зиндагии арзандаи иҷтимоӣ барои тамоми сокинони ҷумҳурӣ, насли ояндасози ҷомеа ҷидду ҷаҳд, заҳмату талошҳо ва хизмати басо бузурге кардаанд.  

      Роҳбари давлат имрӯзу фардои ватанро бар дӯши ҷавонони кишвар вогузор намуда, дар паёми имсолаи хеш ба мақоми олии қонунбарори кишвар иброз дошта буданд, ки “Ҷавонони мо дар ҳар ҷое, ки набошанд бояд ҳисси баланди миллӣ дошта бошанд, бо Ватан, миллат, давлати соҳибистиқлоли худ ва забону фарҳанги миллии хеш ифтихор намоянд ва барои ҳимояи онҳо ҳамеша омода ва ҳушёру зирак бошанд”.

Мамадсалимов Н, муаллими калони кафедраи

таърихи умумии ДДХ ба номи М. Назаршоев

Муфаcсал...

Кирдори гурӯҳи ҷиноятпеша дар Рушон

Ҳодисаи дар ноҳияи Рушони Вилояти Мухтори Бадахшон рух дода бори дигар собит намуд,ки ин афрод ҳануз аз кирдорҳои ношоистаи худ даст накашида, бо ҳар роҳу восита мехоҳанд  мақсадҳои худро пиёда намоянд. Дар ин роҳ онҳо пеш аз ҳама ба мардуми аз кирдори эшон ноогоҳ такя намуда,байни сокинон ва макомотҳои тартибот фазои носолимро ба вуҷуд меоранд.

Қобилов Шароф яке аз ҳамин ашхос аст,ки борҳо авбошӣ карда,ҷавононро ба гумроҳӣ ва корҳои носолим мебарад.

Ин қабил одамон дар ҷомеа ва муҳит симои дигар ва дар байни сокинон симои дигар доранд. Онҳо худро вобаста ба раванди ҷомеа  тацйир медиҳанд.

Ин падидаи носолим,ки заминаи он дар шаҳри Хоруц мақоми бунёдӣ дорад, солҳо боз анъана дорад. Бунёди фазои носолим байи аҳолӣ барои онҳо муфид буда , ин раванд солҳо боз идома дорад. Монеъ шудани сокинон барои ба муҷозот кашидани ҷиноятпешаҳо бозори ин ашхосро боз ҳам гиротар намуда,барои панаҳ бурдани кирдорашон паногоҳ бунёд месозад.

Аммо сокинон дарк намесозанд,ки ин қабил ба муҳит таъсири амиқ гузошта,фарзандони онҳоро низ дар ин роҳи носолим ва ба ҷомеа хатарнок раҳнамун месозанд.

Бо корд ҳамлавар шудани Қобилов Шароф ба кормандони амнияти ноҳия, ки шабу рӯз дар  ҳимояи  амнияти шаҳрвандон қарор доранд, аз кирдори носолими ин фард гувоҳӣ медиҳад.

Ин шаҳодат бар он аст ,ки ӯ на яку ду бор балки пайваста авбошӣ зоҳир намуда, аз чашми қонун пинҳон будааст.

Имруз вақти он расидааст,ки ҷомеа баҳри ҳифзи солимияти муҳити худ ва ҷомеаи худ бо ин гуна одамон муборизаи беамон баранд.  Бояд ҳушдор шуд .ки мо дар ҷомеаи зиндагӣ ва фаъолият дорем ,ки дар он  қонун волотарин мақом дошта , дар назди он шоҳу гадо баробар ҷавоб хоҳад дод.

Қобилов Шароф низ барои содир намудани ҷиноят бояд муҷозот гардад, то дигарон донанд,ки ҷинояткор барои содир намудани ҷинояташ дар назди қонун ҷавоб хоҳад дод.

Иҷрои амали носавобро подаши носавоб бояд.

Шахриёр

Муфаcсал...

Қирғизҳо русуми ҳамсоягиро намедонанд

 Тирпаронии навин дар марзи Тоҷикистон бо ҳамсояҳои қирғиз  бори дигар собит намуд.ки ин ҳамсояҳои саҳроӣ дар дил ниятҳои бади ғаразнок нисбат ба тоҷикон доранд. Пайваста иғво андохтани эшон дар марз ва баҳонаҳои навро пеш овардан инро собит менамояд.

Амали  ин қабоили саҳроӣ  тайи чанд сол аст.ки хилофи ҳама гуна русуми ҳамсоягӣ буда,ноустувории афкори миллӣ ва дуандешии давлату миллатро собит менамояд.

Агар дар ин давлат фазои ягонаи миллӣ борвар мебуд ва халқ ба Сарварони худ эътимод медошт чунин амали нангбор рӯи кор намеомад.

 Гирдиҳамоиҳои пай дар пай ва думбол кардани демократияи бегона  имрӯз ин мардумро ба ҷое нишеман карда,ки  дар ин нишеман ба ҷуз бадбинӣ нисбат ба дигар миллатҳо дигар чизе нест. Демократияи ваҳшӣ ,ки имрӯз дар ин марз ҳукм дорад мардуми авомро пойбанди афкори  носолим нигоҳ дошта, фазои ҳамсоягиро ба таври доимӣ носолим медорад.

Раҳбарият ва сиёсатмадорони қирғиз  бояд сари ин андеша бошанд,ки чи гуна мардуми худро аз ин роҳ берун карда ба роҳи сиёсати ҳамвор ва некбинона нисбати ҳамсояҳо раҳнамун созанд. Ин падидаи номатлуб дар давлати Қирғизистон солҳо боз ҳукм дорад.

 Ҳаводиси дар шаҳри Ош бо узбекҳо рух дода,низ шабеҳи ин  сиёсат аст. Даҳмардаҳои кирғиз .ки умри худро дар кӯҳу дашт пайи рама мегузаронанд, барои онҳо ба чуз чарогоҳи рама дигар чизе қимтар нест.Андешаи солим дар ин афрод будан наметавонад. Чунки эшон аз донишу савод орианд.

Маҳз ҳамин даҳмардаҳо ангезандаи ҳама гуна иғво мебошанд.Онҳоро дар ҳама кор истифода кардан барои дигарон одат шудааст. Онҳо  бо узбекони дар Ош буда, кореро раво диданд,ки то ҳол дар таърихи миллатҳои Осиёи миёна чунин амали нанговар нашуда буд.

  Қирғизҳо бераҳмӣ ва беадолатии гаронмояеро аз худ боқӣ монданд,ки чунин кирдори ношоями ғайри инсонӣ симои манфури ин миллатро дар таърих манфуртар намуд.

Худ қазоват кунед ,ки ин миллат чи ваҳшиёнатеро дар  Ош барои узбекҳо наовард ва ин мактаби худро имрӯз низ идома медиҳад.

Таърих гувоҳ аст ,ки дар сиёсати авом худиву бегона фарқе надорад. Ин ваҳшиҳои бодиянишин метавонанд фардо ин балоро ба сари раҳбарияти худ,ки имрӯз канорагирӣ доранд, фурӯ резанд. Аз ин лиҳоз эшон бояд ҳамеша сари ин андеша бошанд.

Ҷиҳати марзи Тоҷикистон бошад бояд ин қавми бодиянишин огоҳ бошад,ки он ҷо чарогоҳ набуда , марзи Тоҷикистон аст ва ин хок бо тамоми хасу хораш, бо кӯчактарин гулу гиёҳаш муқаддас аст.

Ин муқаддасот барои ҳар фарди тоҷик азизу мӯътабар аст ва барои ҳеҷ даъвогари безаминро низ  даъвои ин марз кардан беҳудагист.

Пайваста сарҳадшиканиҳои афроди қирғиз монади тухми душманиро парвардан аст. Вале мо то ҳанӯз нигоҳи дӯстӣ дорем, Ба умеде,ки шояд ин миллат бо роҳбарияташ ба асли худ назар шояд андозаду дар оинаи таърих худро бубинад.

Шояд он дам бидонад,ки асли ӯ аз куҷост ва замину аробаи кӯчиаш низ дар куҷо маҳфуз аст.

  Агар роҳбарияти қирғиз сари ин андеша набошад, вой бар ҳоли ин миллати кӯчак .ки дар замири ҳамсояҳо тухми кинаву адоват мекорад.

Қирғизҳо русуми ҳамсоягиро агар надонанд, вой бар ҳоли қирғизҳо.

Шоҳзода

Муфаcсал...

Роҳи ҳалли ҳар мушкилӣ ҳамдигарфаҳмӣ аст

Мафҳуми  “марз” ин  ҳад, ҳудуд,  сарҳад,  мамлакат, кишвар,  марзу бум сарзамин ва кишвар буда,  барои ҳар як инсон муқаддас  мебошад.  Дар масири таърих гузаштагони пурифтихори халқи тоҷик  арҷгузорӣ ба марзи Ватан, пос доштан ва муҳофизат намудани онро вазифаи муқаддас ва пурифтихори хеш  дониста, баҳри ҳимояи он ҳатто ҷони худро низ дареғ намедоштанд ва ҳимояи онро қарзи  ҳар як фарди баору номус медонистанд.

Марзе, ки  имрӯз барои Тоҷикистон ҷудо гардидааст ва халқи тоҷик дар он умр ба сар мебаранд, нишонгари он аст, ки  ин миллатро дар ҷаҳон мешиносанд ва бо он ҳамкорӣ доранд. Барои мо моҳяи ифтихор аст, ки  моро имрӯз ҳамчун миллати дорои марзу буми худ мешиносанд ва қадр менамоянд. Имрӯз барои тоҷикон ҳаммарз будан бо давлатҳои ҳамсоя як ифтихори бузург аст. Зеро аз қадим  мо бо ин ин халқиятҳо бо ҳамдигар дўстона зиндагӣ намуда, аз азал ҳамчун як халқи муттаҳид ва муаррифкунандаи сарзамини Шарқ сарбаландона зиндагӣ мекардем. Ба ин хотир, имрўзҳо низ пайваста талош бар он дорем ки бо ҳамаи мамалакатҳои ҳамсояи хеш дўстона муносибат намуда, дар ҳамкорӣ бо ин давлатҳои ҳамсоя кўшиш  намоем то ин сарзамин ҳамеша ором ва пайваста дар пешрафт бошад ва дар баробари дигар минтиқаҳои олам рушд кунем,  ҳамқадам ва  ҳамзамон бошем. 

 Сарзамини куҳанбунёди мо имрӯз бо кишварҳои Афѓонистон, Узбекистон, Қиризистон ва Хитой ҳамсарҳад мебошад. Марзи байни Тоҷикистону Қирғизистон 971 километр дарозӣ дорад, ки то кунун 504 километри он муайян ва аломатгузорӣ шудааст. Мутасифон имрӯз бо ташаббуси як гурӯҳ манфиатхоҳон, ки мехоҳанд дар минтақаи Осиёи Миёна байни тоҷикону қирғизҳо  алангаи оташ бархезонанд, масъали марзро ба миён гузошта бо ин васила ин ду халқи дусту бародарро бо ҳам ҷанг андозанд. Қобили қайд аст, ки борҳо дар минтақаҳои баҳсталаб сокинон барои обу чарогоҳ ва роҳу бозор даст ба гиребон шудаанд ва ҳатто  т чандин нафар дар ин муноқишаҳо ҷони худро аз даст доданд. Ангезаи муноқишаҳо дар марзи байни Тоҷикистону Қирғизистон дар муайян ва аломатгузорӣ нашудани қисмати зиёде аз хатти марз аст. Тарафҳо дар ҳалли ин мушкил ба нақшаҳои ҷуғрофии давраҳои гуногун такя мекунад.

Умеди комили ҳар ду ҷониб, яъне ҳам Ҷумҳурии Тоҷикистон ва ҳам Қирғизистон бар он  аст, ки ин мушкилро танҳо бо роҳи эҳтиромгузорӣ, адолат ва дӯстӣ бояд ҳал намуд. Ин мушкилу монеа ҳанӯз боқимонда аз замони Иттиҳоди Шӯравӣ мебошад, ки тарафҳо мехоҳанд, ки аз 467 километри марзи баҳснок  дар навбати аввал 114 километри онро аломатгузорӣ кунанд ва мардуми  ҳар ду ҷумҳурӣ орзу доранд, ки дӯстона ҳаллу фасл намудани ин масъалаи  мушкил ягона роҳи боадолат ва ҳалкунанда  мебошад.

Саидраҳмонов Насим

Муфаcсал...
Subscribe to this RSS feed

Log in

create an account