Мақолаҳо

Филми нави Кабирӣ “Санта Бар-Бара”

Имрӯз ба пусти Кабириҳо кайк даромад. Акнун онҳо дигар ором надоранд. Пайваста дар талоши онанд, ки симои худро чун ҳомии миллат нишон диҳанд ва бо ин роҳ собит намоянд, ки бо мардуми хешанд.Ҷонибдоронаш низ  онро ҳамеша думболагиранд ва намегузоранд, ки ҳарфи ин соқии худфиреб дур монад. Аммо мардум худ огоҳанд,ки хиёнати эшон набахшиданист.

Зеро маълум аст,ки пас аз намоиши филми «Хиёнат» дар пӯсти ҷонибдорони Кабири кайк  даромад. Акнун онҳо бо ҳар роҳ мехоҳанд худро каме ҳам бошад дар байни мардум  сафед намуда ,худро хизматгори халқ нишон диҳанд. Онҳо чунин назар доранд,ки истиқрори сулҳ ва ризояти милли танҳо хизмати эшон аст.

Аз ин лиҳоз хок бар рӯи Президенти кишвар ва Ҳукумати Тоҷикистон мепошанд. Ба гуфти онҳо дар ин роҳ танҳо хизмати Саид Абдуллои Нури бояд дида шавад.  Ин худобехабарон ҳанӯз гумон доранд,ки мардум чеҳраи аслии онҳоро намешиносанд. Ба гумони онҳо ҳастанд гурӯҳе,ки онҳоро ҷонибдор аст. Чи хатои бузурге онҳоро ҳамеша ва дар ҳама ҷо думболагир аст. Сухани дурӯцин, тӯҳмату буҳтон, шарики ҳамешагии онҳост. Вале бо ин аробаи шикаста то куҷо мерави бародари носипос.

Онҳо ҳамеша баҳона ва камбудии ночизро калон карда ба мардум нишон медиҳанд,ки аз ин беъманигии худ заррае ҳам парво надоранд.  Масалан, хабарнигори радиои “Озодӣ” Шаҳлои Гулхоҷа  ҳамеша аз пашша фил месозад. Барои ӯ сухани ҳақ арзише надорад.  Аз андак хабари носаҳеҳ моҷарои калоне месозад, ки дар он андаке ҳам ҳақиқат нест.

Мирзои Салимпур бошад ҳарзагӯиҳои шабакаҳои иҷтимоиро  дучанд карда нишон медиҳад ва ҳама айби андакро ба гардани Ҳукумат меандозад. Масалан агар чанд сар молро дар чарогоҳ сармо зада бошад, ҳукумати ноҳияро гунаҳгор мешуморад, ки чаро ҳукумат ба доди мардум намерасад.Чунин сафсатабозиҳои радиои “Озодӣ” беохир аст.

Ба миллати тоҷик маълум аст, ки Эмомалӣ Раҳмон дар чи рӯзҳои даҳшатборе роҳбарии миллатро ба даст гирифт. Дар он вақт назҳатиён танҳо  барои ба мақсади бади худ расидан байни мардум амалҳои носавобро ба ҷо меоварданд. Думболи хоҷагон фазои моро олуда месохтанд. Дубора ватанро ба коми ҷанг мекашиданд. Вале боло рафтани шуури сиёсии аҳоли дигар ба онҳо имкон надод,ки сияҳкориҳои худро идома диҳанд. Кабириву саркадагонаш як бор мардумро ба чоҳи фақириву нодори  афканданд,ки танҳ обо ҷонбозиҳои Эмомали Раҳмон мо аз он чоҳ раҳо ёфтем. Кардаҳои сиёҳи онҳо дар саҳифаҳои шаҳкитоби миллат абадан сабт аст.

Бунёдкори, азнавсози ва роҳи рушди милли барои онҳо бегона аст. Онҳо ҳеҷ як пешравии моро намебинанд ва дидан намехоҳанд.

Акнун ,ки ҳама асорашон фош шуд , мехоҳанд худро дар назди миллат сафед созанд, Аз ин лиҳоз филми нави дуррӯцинеро баровардаанд,ки ба филми Санта Барбара монанд аст . Ин филм кирдори аҳримании ин умдаро бори дигар рӯшан менамояд. Халқ ба Шумо бовари надорад.

Ҳой Кабирии душмани миллат бас аст. Бимон миллате,ки имруз  дар ободиву озоди салтанат дорад ., осуда монад.Филми ту ба ҷуз бадбахти ба мардум чизе нахоҳад дод.

Миллат ба фарзанди хоини худ эътимод надорад.

Санта Барбараи ту низ барояш нолозим аст.

Маъруфҷон Ҳомидов,  узви фаъоли ҷомеаи шаҳрвандӣ

Муфаcсал...

БАРДОШТ АЗ САФАРИ КОРИИ ПЕШВОИ МИЛЛАТ БА БАДАХШОН

Пешрафт, муваффақиятҳои ҳар як миллату давлат аз муттаҳидӣ ва ягонагии он вобастагӣ дорад. Ин як ҳақиқатест раднашаванда, ки дар марҳилаҳои гуногуни зиндагӣ бинобар сабабҳо, омилҳои аёниву зеҳнии Ваҳдати миллӣ, парокандагии халқу миллат ва давлатҳоро пешгирӣ мекунад.

Бояд таъкид кард, ки ҳар як халқу миллат шахсиятҳое дорад, ки бо пайкари некашон дар таърих бо хати заррин абадан сабт мегарданд. Дар ҳифзи истиқлолияти сиёсии ин миллати бостонии тоҷик шахсиятҳои бузург, ба монанди Шераку Спитамен, Деваштиҷу Муқаннаъ, Исмоили Сомониву Восеи паҳлавон, Бобоҷон Ғафурову Садриддин Айнӣ, Шириншоҳ Шоҳтемуру Нусратулло Махсум ва ҳазорон фарзандони фарзонаи миллат ҷон бохтаанд.

Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ -Пешвои миллат, Президенти кишвар, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон давомдиҳандаи кори накуи ин абармардон буда, бо рафтору кирдорҳои мардонагию садоқатмандӣ ва ҳисси баланди миллатдустиашон дар қалби ҷавонон ва насли имрўза тухми баланди меҳанпарастиро коштаанд.

Тавре иттилоъ дорем аз таърихи 19-ум то 22-юми августи соли ҷорӣ Президенти Ҷумҳурии Точикистон бо мақсади  шиносоӣ бо  зисту зиндагонии мардуми дар Вилояти Мухтори Куҳистони Бадахшон қарор доштанд.  Сафарии кории Пешвои миллат аз ноҳияи Дарвоз дарвозаи Бадахшон оғоз гардида то маркази  маъмурии он  шаҳри Хоруғ  идома ёфт. Бо шукргузор аз Ваҳдату истиқлолият мардуми  сарбаланди  Бадахшон меҳмони олиқадрро  хоса истиқбол намуданд. 

 Сокинони сарбаланди Бадахшон аз бахту иқболи хеш сарварозанд, ки дар даврони истиқлолият аз ғамхориҳои давлату ҳукумат бархурдор буда  дар фазои сулҳу оромии  кишвари маҳбубмамон ба созандагию ободкорӣ машғуланд.

Мусаллам аст, ки Пешвои миллат пайваста дар ҳаққи мо сокинони Бадахшон ғамхорӣ намуда аз наздик бо зисту зиндагонии мардум шинос мешаванд. Ташрифи навбатии Пешвои миллат ба Вилояти Мухтори Кўҳистони Бадахшон низ аз созандагиву ободкори дарак дода дар арафаи ташриф як қатор иншоотҳои муҳими иҷтимоӣ сохта ба истифода дода шуданд.

Мо мардуми сарбаланди Бадахшон  имрўз бояд бо Пешвои миллатамон ифтихор карда, дастовардҳои бо ҷонбозиҳо ба даст омадаро ҳифз карда, ҳамзамон онҳоро тақвият бахшем.

Кўшиш намоем, ки ибратомўз ва пайрави Пешвои миллат буда, ваҳдатофарину ваҳдатнигор бошем.

Саидраҳмонов Насим

Муфаcсал...

Иғвоҳои навбатии М.Садриддин

Рӯзҳои охир хоини миллати тоҷик Муҳаммадиқболи Садриддин бо як гурӯҳ гумроҳони дигар, дар сомонаҳои иҷтимоӣ видеороликҳои пуч ва суҳбатҳои бемазмунро паҳн карда истодаанд, ки аз ватанфурушу хоин будани онҳо гувоҳи медиҳад.

Аз тамошои навор ва мазмуни мақолаҳои ба нашр расонидаи Муҳаммадиқбол ҳар як фарди солимфикри миллати тоҷик шарм мекунад.

Имруз Муҳаммадиқболи Садриддин ва Кабирӣ шахсоне, мебошанд, ки онҳоро метавон бо як миқдор маблағи ночиз дар Аврупо харидорӣ кард ва чӣ тавре, ки хоҳи истифода бурд. Онҳо аз тарафи сохторҳои махсуси кишвари алоҳидаи бо мо «дӯст»,  харидорӣ ва мисли занҳои сабукпо, дар шабакаҳои иҷтимоӣ истифода бурда шуда истодаанд.

Дар наворҳо М.Садриддин низ мисли роҳбари худ Кабирӣ гоҳ бо хашми зиёди аблаҳона гуфтугӯ карда, худро дилсузи мардум вонамуд менамояд.

Сомонаи «Ислоҳ.нет», ки мақсади асосиаш ҷавонону наврасони гумроҳ ва шахсони ноогоҳро ба пуррагӣ ба худ ҷалб намуда, ҳангоми ба дом афтодани ин тоифа, мисли Кабирӣ аз онҳо фирор карда, дурӣ меҷуяд, Муҳаммадиқболи Садриддин.

Аз ин сабаб ҷавонони гумроҳ бояд бидонанд, ки онҳо мисли нафарони дигар, ки солҳои қабли дар гирди ташкилоти терорристӣ-экстремистии «ҲНИ» ҷамъ буданду айни замон паси панҷара ҳастанд, навбат акнун ба «Ислоҳ.нет» ва М.Садриддин расидааст.

Бояд ҷавонон ва ашхоси ноогоҳ донад, ки имруз собиқ аъзоён ва пайравони ТЭТ «ҲНИ» аз кирдорҳои аблаҳонаю разилонаи содиркардаи худ пушаймон ҳастанд ва нисбати роҳбари ин ташкилот М.Кабирӣ, нафрат доранд.

Дигар мардуми бонанагу ор ва бофарҳангу таммадунофари тоҷик ба ҳилаву найранг ва иғвоҳои М.Садриддин дода нашуда, аз паси зиндагии осоишта худ мебошанд.

П.Саодатқамов нафақахур, сокини н.Шуғнон

Муфаcсал...

Хизби наҳзати исломӣ

Терроризми динӣ роҳи амалҳое мебошад, ки бо мақсадиӣ ҷисман нобуд сохтани ҳарифи сиёсӣ, ба амал баровардани хавфу хатар барои одамони бегуноҳ ва ё бевосита нобуд сохтани онҳо, халалдор сохтани тартиботи аъмиятӣ, таъсиррасонӣ ба қабули қарор дод аз ҷониби мақомоти ҳокимият ва бо мақсади ба амаловардани вазъияти тарсу ҳаррос ва тарсонидани аҳолӣ истифода мешаванд. Терроризм ва экстремизм дар якҷоягӣ дар ҷомеаи имрўза яке аз омилҳои хавфноки ҷинояткорӣ ба ҳисоб рафта, муборизаи пуршиддат бар зидди ин навъи хатар, ба вазифаҳои муҳим ва аввалиндараҷа мубаддал гардидааст.

Пас аз барҳам хурдани Иттиҳоди Шўравӣ, ки дар раванди он пас аз чанде Иттиҳоди Давлатҳои Мустақил (ИДМ) таъсис дода шуд, дар мавсими оғози соҳибистиқлолият ба сатҳи иҷтимоӣ –иқтисодии зиндагии мардум таъсиргузор гашт. Замони барқарор гардидани давлати ҳуқуқбунёди соҳибистиқлол, гузаштан ба шаклҳои нави қонунгузорӣ  дар шароитҳои мураккаби ҷамъиятӣ ҷараён мегирифт ва табиист, ки сатҳи ҷинояткорӣ, падидаҳои номатлуб ба таъғйирёбии хусусият ва сифати он ба  низоми ҷамъиятӣ, истеҳсолот, тақсимоти неъматҳои моддӣ, маданият ва иҷтимоиёти  ҷомеа таъсир расонид. Бо сабабҳои маълум гурўҳҳои муташаккили ҷинояткор бо қувваҳои сиёсӣ дохилшуда, фаъолияти сохторҳои ҳифзи ҳуқуқ ва ҳокимияти давлатиро фалаҷ гардонида, бо роҳи фишору зуроварӣ соҳаҳои иқтисодиёт ва арсаи сиёсиро зери назорат  мегирифтанд.

Ғайр аз ин, дар солҳои даргириҳои муқовимати шаҳрвандӣ миқдори зиёди аслиҳа ба дасти гурўҳҳои ҷинояткорон афтод, ки онҳо аз вазъияти басо ногувори кишвар истифода бурда, бар хилофи сохти давлатдорӣ нисбат ба аҳолии осоишта ҷиноятҳои вазнинва махсусан вазнин чун таҷовуз, одамкушӣ, роҳзанӣ, ғоратгарӣ, гаравгон гирӣ, ифротгароӣ ва актҳои террористӣ содир менамуданд. Аз рўи таҳлилҳо, то кунун гаравидани ноболиғону ҷавонон ба гурўҳҳои ифротию террористӣ, таҳсил дар мактабҳои ғайри расмии кишварҳои исломӣ мушоҳида мешавад. Айнизамон ташкилотҳои  террористии «Ансоруллоҳ», «Ҳаракати исломии Узбекистон», «Ҳизбитаҳрир», «Ҷамоати таблиғ», «Ҷамоати даъват», «Салафия»,«Толибон» «Давлатиисломӣ» ва «Ҳизби наҳзати исломии Тоҷикистон», ки фаъолияташон дар Тоҷикистон мамнўъ эълон шудааст, ноболиғонро бо ҳар роҳу восита ба сафҳои худ ҷалб намуда, ба давлатҳои исломӣ мефиристанд. Ифротгароӣ дар шароити имрўза бештар ба сиёсат дахлнамуда, тазоҳуротро дарниҳоди ҳамаи мазҳабҳо ҷудо  овардааст.

Мақсади ниҳоии онҳо ба ҳар роҳу восита созмон додани давлати ягонаи бесарҳади мусулмонист. Боз як рохи ТЭТ ХНИТ басташуд, яъне 8-уми июни соли 2016 дар шаҳри Ереван ҷаласаи Кумитаи котибони шўроҳои амнияти давлатҳои узви Созмони Аҳдномаи Амнияти Дастаҷамъӣ (СААД) таҳти раёсати ҷониби Арманистон баргузор гардид. Дар ҷаласа ҷонибҳо рўйхати ташкилотҳоеро, ки дар кишварҳои узви СААД террористӣ ва экстремистӣ эътирофшудаанд,  бо қарори дахлдор ба мувофиқа расониданд. Дар рўйхати мазкур дар қатори дигар созмонҳои террористии байналмилалӣ, ба монанди «Ал-Қоида»,  «ДИИШ», «Ихвон-улмуслимин», «Ансоруллоҳ», инчунин Ҳизби наҳзати исломи Тоҷикистон низ таҳти №65 ворид карда шуд. Тавре иштирокчиёни ҷаласа зикр намуданд, рўйхати ташкилотҳое, ки террористӣ эътироф гардидаанд, ба мақомоти салоҳиятдори давлатҳои узви СААД имкон медиҳад, то амалиётҳои ҳамоҳангшудаи худро баҳри муайян ва пешгирӣ кардани фаъолияти онҳо дар минтақаи таҳти масъулияти СААД имконпазир гардонад. Мақсадҳои СААД таъмини сулҳу субот ва амнияти байналмилалию минтақавӣ, такмилдиҳӣ ва мукаммалгардонии ҷанбаҳои ҳарбии ҳамкорӣ, муқовимати шадид бо терроризм ва экстремизми байналмилалӣ, аз ҷумла алайҳи ҳизб ва ҳаракатҳои террористӣ ва дигар таҳдидҳо ба шумор мераванд.

Ҷумҳурии Тоҷикистон дар давоми 26 соли охир, хусусан аз солҳои 90-уми асри гузашта то ин ҷониб, ба масъалаҳои мубориза бар зидди экстремизм таҷрибаи калон ба даст овардааст. Тавре медонем, аз нахустин давраҳои рушду такомули  ҷомеа бар зидди ҷинояткорон муборизаи беамон мебарад. Зеро ҷиноят ва ҷинояткорон дар тасаввур ва афкори маъмулӣ ҳамчун амали манфӣ нақш баста аст. Экстремизм раванди ҷонибдории усулҳои ифротӣ, ки аз тарафи ҳизбҳо, созмонҳо, гурўҳ ҳои сиёсӣ ва ҳатто аз тарафи баъзе давлатҳо  созмон ва дастгирӣ меёбанд, дониста мешавад. Ифротгароӣ изҳори фаъолияти ифротии шахсони ҳуқуқӣ ва воқеъ барои даъвати нооромӣ, дигаргунии сохти конститутсионии давлат, ғасби ҳокимият ва тасарруфи салоҳияти он, ангезонидани нажодпарастӣ, миллатгароӣ, бадбинии иҷтимоӣ, мазҳабӣ ва ба ин монанд амалҳоро дар бар мегирад. Махсусан, ифротгароии динӣ фаъолияти  аз нигоҳи динӣ ниқобпўшониест, ки базурӣ дигаргун сохтани сохти давлатӣ ё ғасби зуроваронаи ҳокимият, халалдор сохтани соҳибихтиёӣ ва тамомияти арзи давлат ва ба ин мақсадҳо ба амаловардани душманию бадбинӣ мебошад.

Муфаcсал...

Эътирози ғайриқонунӣ бар зидди Лукашенко

 Дар системаи сиёсии давлати Белорусия ва умуман вазъи кунуии давлати мазкур дар кашмакашихои зиёд ва мунокишахои бошиддат карор дорад. Вокеан давлати фавкузикр дар як низоми муайни сиёси мавчуд буда, сохти конститутсионии он пурра мавке дошта, мардум дар асоси он фаъолият мекард. Интихоботи охирин дар Белорусия дар асоси низоми сиёсии чомеа гузаонида шуда, дар он Лукашенко дастболо гардид. Аммо дар ноором сохтани вазъи сиёсии кишвари мазкур куввахои зиёд ширкат варзида нияти ноором сохтани ин кишварро доранд.  Тамоми тартиботи интихоботии давлат мувофики меъёри мукараргардидашуда сурат гирифта буд. Аммо метавон ба ин масъала аз дидгохи сиёси назар кард.

Давлатхои Аврупои барои дастболо шудани В. Лукащенко рашк мебаранд ва барои ноором  ва ба коми кашмакашихои дохили кашидани ин давлати ором  фаъолият бурда истодаанд. Ин далатхо барои  мукобил гузоштани мардум нисбати сохти давлатдори ва Президенти он аз берун фаъолияти чидди бурда истодаанд. Ва аз як чихат шояд дастболо гашта истодаанд.  Мардум зухуроти гайри конуниеро пешкаш карда истодаанд, то ки низом ва сохти давлатдории онро куллан аз байн бардоранд. Дар сохти давлатдори дар хама маридхо куввахои сеюм хох нохох фаъолият мебарад ва вазъи сиёсии кишварро ба нокоми ва чангу чидол мекашад. Дар ин маврид метавонад хадафи шахсии худро амали гардонад. Дар сиёст ва давлатдории ин кишвар низ фаъолияти кувваи  сеюм хуб ва баръало ба назар мерасад . Мардум бояд пеш аз хама фахмиши хуби сиёсиро дошта баьдан метавон ошуберо барпо намуд. Вале мутаассифона дар сиёстаи ин кишвари  амну амон кувваи сеюм фаъолияти худро хуб ба рох мондааст ва мардумро нисбати сохтори он шуронида истодааст. Агар мардуми ин кишвар ба талаботи конуни констутсиони  ахамият медоданд шояд масъала баьд ин дарача нахохад расид. Аз ин чихат бояд  донишхои мукаммали сиёсиро дошт.

Муфаcсал...

Филми «Хиёнат» симои аслии наҳзатиҳо

Кай тамом мешавад ин дурӯғгӯиҳо ва фитнаангезии наҳзатиҳо, ки пур аз фиребу найранг ва тӯҳмат аст. Ин боз шаҳодат аз он медиҳад, ки намегузоранд дар кишвари маҳбубамон оромӣ, тинҷиву осудагӣ ҳукмфармо бошад.

Наворе, ки дар шабакаҳои интернетӣ паҳн карданд, навори террористонаи худ, ки пур аз дурӯғ аст ва тӯҳмат дар бораи роҳбарият Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, аммо хинткори асил Шумоед наҳзатиҳо Шумо аз ҳақиқат хеле дуред Шумо ҳак надоред дар бораи Пешвои миллат, ки шабонарӯз дар ғаму ғуссаи халқи худ аст, марде, ки ҳамеша дар фикри миллати худ аст чунин суханон гуед. Худатон ҷоҳиледу ҳамеша ҷоҳилона корҳоро ба анҷом мерасонед.

Бо ҳамин услуби бесаводиатон ва аблаҳонаатон дар бораи сулҳи байни тоҷикон сухан мегӯед. Магар Шумо мефаҳмед, ки сулҳ чист? Калимаи сулҳ аз Шумо хеле дурр аст. Ва хиёнати худро бар сари дигарон бор карданӣ мешавед. Хиёнате, ки ҳаду канор надорад ҳама медонанд, ки ҷанги шаҳрвандиро наҳзатиҳои террорист шурӯъ карда буданд. Тамоми ҷиноятро онҳо содир карданд, ки ҷангу хунрезӣ, кӯштори одамони бегуноҳ ва дигар амалҳои номатлуби онҳо мебошанд. Он рӯзҳои басо душвор ва мушкил, ки халқи тоҷик аз сар гузаронд аз ёди касе намеравад ва ин ҳама кору пайкори шумо аст. То ҳануз боқимондаҳои ин ташкилоти хунхор амалҳои нагини худро бар зидди Ватану миллатидома медиҳанд, ки ҳамин навор намунаи чунин ҷиноятҳои наҳзатиҳо аст. Хиёнат ба сулҳ низ аз сӯи наҳзат сар задааст. Имрӯз баъди хинаткориҳо ба сулҳ ба Ватану миллат ин тудаи хунхор дар Аврупо пинҳон шуда, боз ҳам душманӣ ба миллат меварзанд. Шахсе, ки хиёнат ба Ватан мекунад хиёнат ба модар мекунад. Амалҳои нангинашро идома медиҳад. Аммо ин амалҳояшон онҳоро торафт шармандатар мекунанд.

Хулоса, ҳамаи мо хуб медонем, ки сулҳу ваҳдати миллиро ба кишвари мо Сарвари ғамхори мо муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон оварданд. Маҳз кӯшишҳову заҳматҳои Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ- Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон буд, ки имрӯз мо, фарзандони мо дар фазои ором умр ба сар мебаранд ва таҳсили илм доранд.

Чоршанбиева Гулҷамол, мухбири рӯзномаи «Оинаи зиндагӣ»

Муфаcсал...

ИСЛОМ БА ЗОТИ ХУД НАДОРАД АЙБЕ…

Тоҷикистон давлати соҳибистиқлол, демократӣ, ҳуқуқбунёд, дунявӣ ва ягона мебошад ва бо ин принсипҳо сохти давлатдориро пеш мебарад. Ислом худ як дини хирад, ақл ва маърифат мебошад ва дар мамалакти мо касе садди роҳу равиши онро манъ накардааст ва намекунад.

Қисме аз зиёиён ва сиёсатмадорон барои пиёда намудани  мақсадҳои хеш унсури Исломӣ ва фарҳангии онро аз фарҳанги ягонаи ташаккулёфтаи таърихии фарҳанги миллӣ ҷудо намуда, онро ба ин восита аз фархангҳои умумибашарӣ дар маҳдудияти омехтанашаванда (изолятсия) муаррифӣ менамояд.  Яъне бо ин андеша исбот кардани мешаванд, ки фарҳанги Исломӣ  нисбати фарҳангҳо, ҷаҳонбиниҳои дигар  як фарҳанги озода  ва мутлақ  аст. Ҳоло он ки ҷаҳонбинии Исломӣ аз нигоҳи таърих ва фаҳмиш  синтез ва ҷамъбасткунандаи ҳамаи ҷаҳонбиниҳои дигари динии яктопарастӣ мебошад ва ҳамаи нуқтаҳои муҳими ин ҷахонбиниҳою дастовардҳои фарҳангҳои башариро эътироф дорад. Маҳз бузургии ҷаҳонбинии Исломӣ   вобаста ба ҳамин нуқта аст.

Аммо мутасифона аъзоёни собиқ Ҳизби терористии Наҳзати Ислом дар шахсияти М.Кабирӣ, Саидюнуси Истаравшанї ва дигар ҳаммаслакони инҳо ба дини мубини Ислом  қабои сиёсї дода нисбат ба дини мубини Ислом кур-курона муносибат мекунанд.  Онҳо доимо худро зоҳиран пайрави асили дини Ислом нишон дода, вале амалашон бошад ба ин дин тамоман рабте надорад. Ҳар як фард имрӯз хуб дарк менамояд, ки дини мубини Ислом амалҳои аз қабили  куштор, фиребу найранг, рехтани хуни бегуноҳ ва дигар амлҳои номатлубро маҳкум менамояд. Аммо аламовараш он аст, ки имрӯз ин шахсиятҳо чунин кирдорҳоро нисбати  мардуми шарифи Тоҷикистон аз ҷумла нисбати занону модарон  содир карда истодаанд.

Мо мардуми шарифи Тоҷикистон талаботи ҲНИТ,  ки хилофи дини мубини Ислом ва  давлати  демократи ҳуқуқбунёд, ва дунявӣ мебошад,   қабул намекунем. Ба Шумо муроҷиат менамоем, ки барои амалї намудани манфиатҳои хоҷагони хориҷиатон ҳеҷ гоҳ манфиатҳои миллии худро паст назанед.

Саидраҳмонзода Н.

Муфаcсал...

Ҳеҷ кас ҳақ надорад, ки ба суботи Тоҷикистон ихтилоф эҷод кунад

Дар тӯли хазорсолаҳои таърихи тоҷикон абармардони зиёде дар олами илму адаб, фархангу хунар ва дину мазхаб арзи вучуд карда, ки бо осори худ, кашфиётхои илмию адабию ахлокии худ шухраи чахон ва фахри точикон гаштаанд. Онхо гуфтанду навиштанду эчоди худро амали накарданд, ё имкон ва шароити муносиб наёфтанд, ё чахолату хуруфот рохашонро баст, дахонашонро духт ё осорашонро сухт, худашонро ба дор кашид.

Фазилати Шумо инки орзу ва ормонхои онхоро аз хайёл ба амал оварди, амалан сохти, бунёд карди, шароит мухаиё карди.

Хости Худо шаваду зинда шуда ин озодию ободию, бунёдкорихои Ватанро бинанд, акалан Нораку Рогун Сангтудаю Шаршару Шахристон, богу роги Бадахшону Зарафшон Рашту Хатлон ва Дарвозу Хисори шодмонро бо шахди шакарбораш бинанд, Душанберо, ки  сайкали руй чахон гаштааст бинанд, бегумон шуморо точи сар мекунанду ахсан мехонанд.

Талошхои чонкохона, бедорхобихо, сафархо, гами ояндаи халку кишвар, гами имрузиёну ояндагон, гами бешу ками мардум, аксуламалхои хусудон, суйкасдхо, бадгуйхо, тухматхо дар чехраи мубораки Шумо осоре гузошта.  Бо вучуди ин дар тинати Шумо як каноатманди, рафтору гуфтори хакимоне чилвагар аст. Бо мардонаги хираду заковат аз байни сад макру кайд гузашта ба сарчашмаи мурод бо фатху зафар расиди. Бузургтарин эхсоси масъулияти ватандустонаи Шумо бахри бакои миллат, хифзи номуси он,  дар  он рузхои маргрезу балохез дар Касри Арбоб кабули сардории давлати фалачгаштаи муфлиси точикон буд. Ин кори хайру бенихоят хатарнок, дар айни замон кахрамонии хакики буд, ки дидаю дониста чонатро ба гарав гузошти, то тинчию амони ва сарчамъи миллатро таъмин куни.

Коргохи хираду санъати сулхофарини ва фарханги сулхсолории Шумо дар партави тачрибахо, омухтану андухтани анъанахои гузашта ва пайвастан бо навоварии чахони муосир дар сахнаи сиёсати давлатсози, адолату раиятпарвари беназир асту чун мадрасаи ибратомузе пазироии чахониён ёфта.

Дар муддати 28 соли барои таърих бисёр кутох Точикистон рохи 100 солахои замони Шуравиро тахти рохбарии хакимонаи Шумо тай кард. Точикистон аз бехукуки ва гумноми имруз ба як ситораи дурахшоне дар уфуки сиёсии чахон сабзида расид. Аъзои комилхукуки чомеаи чахони ва бисёр ташкилоту созмонхо ва маркази чорабинихои байналхалки гардид.

Вазъи ногувори чахони имруза бегонапарасти, манфиатчуй, мансабталоши гурухои ба ном адолатпараст бо сарвари собик раиси Хизби Нахзати Исломии Точикистон Мухиддин Кабири ва атрофиёнаш, ки ободкорию созандагихо, осмони осоиштаи Ватанро нодида гирифта аз дур санги маломатро болои халки худ миллати худ мерезанд моро хушдор медихад, ки барои бакои халку кишвари худ хифзи нангу номуси худ чорахои фаври биандешем. Душмани мо хам дар камини корзор аст, фурсат мепояд. Мо бояд зираки ва хушёриро аз даст надихем, фирефтаи ваъдахо асири хилахо нашавем. Кур – курона пайрави аз ахбори гаразнок чавононро ба гуломи ва халку кишварро ба вартаи халокат мебарад. Барои чавонони мо нанг аст, ки губори чахлу нодони, тарс аз хизмати халку Ватан симою сирати онхоро олуда месозад. Бо кудрати хираду тадбир шарафи халку Ватанро химоя бояд кард.

Касоне, ки ба мехроби конуни илохи, давлати сар намениханд, дари сулху салохро баста, дар рохи осоиши халк хор мекоранд, дар асл дари бахти фарзандони худро мебанданд ва ояндаи осоиштаи онхоро халалдор месозанд.

Хеч кас хукуки маънави надорад, ки ба гояхои Истиклолу Вахдат, суботи чомеа ихтилоф эчод кунад.  Аз ин лихоз аз номи худам, аз номи халку кишвар аз номи мардуми оддии мехнати, аз номи ононе, ки тенчию амони барояшон азиз аст, аз номи модарони шарафманди миллат хушдор медихам, ки эй фитначу ба зиндагию мехнати халоли мо халал нарасон, аз гаразхои худ байни мардум чудои наандоз, мафкурабози накун. Барои мо пораи нону косаи обу амони тахти султонист.

Дар партави Истиклолу Вахдат шукрона аз бахти худодод, шукрона аз кафили ин фазои озод, мекунем ки дар хар гушаи кишвар ободкорию созандагихо бо маром вусъат ёфтаистодаанд.

Farzona Rakhmonova, Journalist

Муфаcсал...

Шармандагии навбатии Саидюнуси Истаравшанӣ

Имрӯз Тоҷикистони озоду соҳибистиқлол баҳри татбиқи ҳадафҳои неки миллати озодандеши хеш ба сӯи фардо гомҳои устувореро бо роҳбарии Сарвари наҷибу сулҳпарвар ва Ваҳдатофари худ, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ниҳода истодааст.

Дар баробари хамаи ин аккалиятхое низ ба мисли роҳбарону тарафдорони собиқ Ҳизби наҳзати Исломи дар Тоҷикистон мамнуъ вучуд доранд ки дар хориҷа нишаста, ба паст задании арзишҳои миллии миллати тоҷик бо истифода аз маблағҳои хоҷагони хориҷиашон даст зада истодаанд.

Ба ҳамагон маълум аст, ки роҳбарону аъзоёни ташкилоти террористӣ-экстремистии ҲНИ бо тарафдоронаш дар хориҷи кишвар худашонро Паймони миллӣ эълон карда, бо ҳар роҳу восита мехоҳанд, ки ҷавонони моро ба сафи ҳаракатҳои террористиву тундгаро, таасубу хурофотпарастӣ ҷалб созанд. Яке аз он хиёнаткорон, ки аъзои ТЭТ ҲНИ мебошад, ин Саидюнуси Истаравшанӣ ба ҳисоб меравад. Ӯ мардумро ба тоату ибодат ва пуштибони Ислом даъват карда, онҳоро ба ташвиқу тарғиби ақидаҳои зиддидавлатӣ роҳнамоӣ мекунад. Вале аз ислому инсонгарӣ фарсахҳо дур мебошад.

Чанд рӯз аст, ки дар шабакаҳои интернетӣ навори Наимова Раҷамо Шариповна модари Сангова Сумая намоиш дода шуда истодааст. Сангова Сумая бо имкониятҳои падраш Сангов Иброҳим соли 2010 барои гирифтани таълимоти динӣ ба Ҷумҳурии Исломии Эрон сафар менамоянд. Дар ҶИЭ ба доми Кури Саидюнус афтода, духтарашро ба Саидюнус супорида, ба Тоҷикистон бармегардад. Аммо Саидюнус Сангова Сумаяро, ки ҳамсоли наберааш мебошад ягон хел таълимот надода, бо роҳи фиреб ӯро ба никоҳи худ медарорад. Сангов Иброҳим аз ин ҳолат огоҳ шуда, аз шармандагӣ ба беморӣ гирифтор шуда, бо ҳамин дарду алам соли 2014 аз олам чашм мепӯшад. Саидюнус шиносномаи Сумаяро гирифта нагузоштааст, ки ӯ ба ҶТ баргашта дар ҷанозаи падараш иштирок намояд. Баъд аз вафоти Сангов Иброҳим соли 2014 писараш Баҳодур бо мақсади ба Тоҷикистон овардани хоҳараш ба Ҷумҳурии Исломии Эрон рафтааст, аммо бидуни шиноснома ӯро ба Тоҷикистон оварда натавониста, аз таънаву маломати мардум соли 2018 ҷон ба Ҷаббор месупорад. Аз Баҳодур 5 тифли бесаробон боқи мондааст. Магар ин мусулмонӣ аст? Ҳамаи бадбахтиҳое, ки ба сари оилаи Санговҳо омадаанд, ба Кури Юнус вобастагӣ доранд. Ҳайфи волидайне, ки чунин Кури бераҳму шавқатро ба дунё овардааст садқаи ширӣ сафеди модар шавӣ Кури нобакор. Саидюнус, туро кӣ ба дунё овард ва ту киро азоб дода истодаӣ, ҳайфи одамоне, ки ту барин лаъинро бовар мекунанд. Дар Паймони миллии таъсисдодаи М.Кабирӣ, монанди Кури Саидюнус мардҳои занҷаллоб зиёд меистанд, ки Саидюнус яке аз он аъзоёни Паймони хоинонаи Кабирӣ аст. Гарчанде ба ҳамагон маълум аст, ки Саидюнус ва дигар аъзоёну тарафдорони Паймонӣ миллӣ (ҲНИ) суханрониҳояшонро бо номи Худову Расул ва Қуръон оғоз карда, дар бораи аҳкоми шариат сухан меронанд, аммо ин Кури Саидюнус ба мардумозорӣ машғул гардида, модарону хоҳарони тоҷикро дар нимароҳи ҳаёт дар кишвари бегона хору залил намуда, боз мардумро насиҳат мекунад.

Бори дигар исбот гардид, ки Саидюнус беномус низ аз он табори инсонҳоест, ки заррае дар вуҷудаш вафову раҳм надошта, номи миллати куҳанбунёди тоҷикро бадном кардан мехоҳад. Ӯ танҳо дар назди хоҷагони хориҷӣ пинҳон шудану бо супоришҳои онҳо амал карданро рисолати хеш дониста ҷавононро ба роҳи ҷоҳилӣ бурдан мехоҳад. Дар наворе, ки модари сарсону саргардоне, ки 10 сол боз фарзанди ҷигарбандашро надида, шавҳар ва писарашро бо гуноҳи Кури Саидюнус аз даст додааст, дарси ибрат ба дигарон бояд боша два дигарон аз ин ибрат гирифта ба доми чунин шахсиятҳои Ватанфурӯш наафтанд.

Имрӯз ба мисли холаи Раҷамо бисёр модарони тоҷик аз ин кури Саидюнус ранҷҳо кашида, дар фироғи фарзандону ҷигарбандонашон сӯхта истодаанд. Дер ё зуд дуои чунин модарон мустаҷоб гардида, Саидюнуси Истаравшанӣ ба азоби ҷонкоҳ гирифтор мешавад. Чи хеле, ки дар урфият гуфтаанд, «Оқибати чоҳкан зери чоҳ аст».

Назармамадова Давлатсултон, сокини ш Хоруғ

Муфаcсал...

Таҳдиди наҳзатблогер ва таҳқири қаҳрамонҳои Тоҷикистон Дар бораи ин ки чӣ гуна Мирзои Салимпур қаҳрамонҳои Тоҷикистонро таҳқиру мардумро таҳдид кард

Диловари Суҳробшо, таҳлилгар

Ба ин назарам, ки ҳар касе филми “Хиёнат”-ро тамошо кард, воқеияти гузаштаи начандон дури мо ва воқеияти имрӯзи моро дарк кард. Ҳадди ақал, маълумоти доштаашро дар бораи қатлу куштор, террору таҷовуз, дуздиву ғоратгарӣ ва қудрату шикампарастии наҳзатиҳо комил кард (ҳадаф аз “наҳзат” ин ҷову ҷойҳои дигар Кабирӣ ва “шайка”-и ӯ ва умуман, ҳамаи онҳоест, ки бо ташкилоти террористӣ-экстремистии Ҳизби мамнӯъи наҳзат алоқамандӣ доштанду доранд).

Ҳадаф аз ин матлаб таҳлил ё кадом як вокуниш ба филми “Хиёнат” ва муҳтавои он нест. Дар бораи хушдоманғайбатҳои наҳзатблогери муқими Чехия Мирзои Салимпур ҳам нест. Балки дар бораи таҳқиру тавҳини наҳзату Салимпур ба миллати тоҷику қаҳрамонҳояш аст, дар бораи таҳдидҳои Салимпур аст, ки ҳушдор медиҳад, ба зудӣ наҳзатиҳо ба Тоҷикистон омада ва ҳоли ин миллатро табоҳ хоҳанд кард.

Айнан ҳамин тавр, гап сари таҳқиру бадномсозии қаҳрамонҳои миллати тоҷик - Шириншо Шотемур ва Нусратулло Махсум аст, ки наҳзату Салимпур ба ҳадаф гирифтаанд. Гап сари таҳдидҳо меравад, ки “дар ояндаи хеле наздик” наҳзату Салимпур ҳамаро “саркалапо” мекунанд.

Баъди пахши қисмати сеюми филми “Хиёнат” наҳзатблогер дар блоги хусусии худ “Ахбор” (ки дар Тоҷикистон мамнӯъ эълон шудааст) ғайбатномаеро нашр кард ва онро ҷавоб ба таҳиягарони филм номид.

Аслан, ин “ҷавоб”-и пур аз дурӯғ, туҳмату таҳқир ва худсафедкунӣ ҷавоб ва ё вокуниш ба филм ва таҳиягарони он нест. Такроран таъкид мекунам, ки он ду ҳадафи пинҳон дорад: таҳқиру бадномсозии ҳадафмандонаи қаҳрамонҳои миллати тоҷик - Шириншо Шотемур ва Нусратулло Махсум ва таъмину таблиғи бозгашти хунини наҳзат ба Тоҷикистон.

“Соли 1937 Шириншо Шотемур ва Нусратулло Махсумро дар як вақт ҳам шпиони Олмону ҳам шпиони Англия ва ҳам шпиони Япония бароварда буданду ҳукми қатл доданд. Имрӯз ин ду абармард унвони Қаҳрамони Тоҷикистонро доранду онҳое, ки ба зидди инҳо парванда бофта буданд, чунон ба фаромӯшхонаи таърих рафтаанд, ки касе ҳатто номашонро дар ёд надорад. Айни сарнавишт ва дар ояндаи хеле наздик бастакорони ин газофномаи “Хиёнат”-ро ҳам дар пеш аст, мутмаин бошед!”.

“Ва таърихи имрӯзи Тоҷикистонро мардум баъди чанд даҳсола аз саҳифаҳои “Ахбор” хоҳанд ҷусту пайдо хоҳанд кард, на аз ин “Хиёнат”-ҳо, ки баробар бо саркалапо шудани бастакоронаш аз чавкии қудрат ин ба ном “филм”-ашон низ ба боди фаромӯшӣ супурда хоҳад шуд. Мисли муфаттишони соли ӣ937, ки Шириншо Шотемур ва Нусратулло Махсумро бо иттиҳомоти пойдарҳавое мисли дар ин “филм” ҳукми қатл доданд, вале имрӯз Шириншо Шотемур ва Нусратулло Махсум ҳарду Қаҳрамони Тоҷикистонанд ва қотилони онҳо – гумному сияҳноми таърих!

Бовар кунед, он рӯз дер нест!”

Ин ду иқтибоси пур аз хитобу итоб ва пур аз таҳдиду таҳқир аз ҳамон “ҷавоб”-и Салимпур аст. Ҳарду як мазмун доранд, ҳарчанд ҷумлабандияшон гуногун аст.

Намедонам дигарон чӣ фикр доранд, аммо ба ин назарам, ки муқоисаи наҳзату Салимпур бо Шириншо Шотемур ва Нусратулло Махсум чизе ҷуз таҳқири ин ду абармард ва таърихи миллат нест. Аввалан, Шириншо Шотемур ва Нусратулло Махсум давлату миллат сохтанду наҳзату Салимпур ба ин давлату миллат туф карданд, сӯхтанд, куштанду ғорат карданд ва гурехта рафтанд. Дуруст, ки ин ба онҳо ирсӣ аст ва аз аъмоли ҳаммонанди аҷдодонашон - босмачиён манша мегирад.

Баъдан, ин ки таъкид ба ҳадафмандона будани таҳқири Шириншо Шотемур ва Нусратулло Махсум шуд, воқеияти ҳамин ду иқтибос аст, ҷойи тавзеҳ надорад. Ёдамон бошад, ки ҳамагӣ ду сол қабл Кабирӣ ошкоро босмачиёнро бо ҳамон қатлу куштор, террору таҷовуз, дуздиву ғоратгарӣ ва қудрату шикампарастияшон қаҳрамон номида буд. Салимпур инро медонад ва маҳз ба ҳамин хотир қаҳрамонҳои миллатро бо худаш муқоиса кардааст. Наандешидааст, ки барои Шириншо Шотемур ва Нусратулло Махсум ақл доштан даркор, рӯйи давлату миллат пой гузоштан даркор нест. Ва ҳам медонист, ки бо худаш муқоиса кардани онҳо таҳқири ҷиддист ва ба мухотабони “ҷавобаш” сахт мерасад. Ба ин хотир, аз ҳамин усул кор гирифт.

Аммо воқеият ин аст, ки чи дар шакли муқоисакунӣ ва чи дар шакли далел зикр кардани номи қаҳрамонҳои миллати тоҷик дар ин “ҷавоб” таҳқири онҳост, - чизе, ки бовар дорам, бе машварати наҳзат нест.

Мазмун ва таҳдиди ошкорои ин ду иқтибос ҳамин аст, ки “дар ояндаи хеле наздик” наҳзату Салимпур гӯё чун қаҳрамон (ишора ба номи Шириншо Шотемур ва Нусратулло Махсум аз ҳамин ҷост) ба Тоҷикистон меоянд ва он вақт ҳоли таҳиягарони филм табоҳ хоҳад шуд. Ва ҳам таъкид мекунад, ки “он рӯз дер нест!”

Ин таҳдид аст, тарс додан аст, ҳарчанд воқеан, бояд аз дасти каллабӯри наҳзат тарсид.

Ин таҳдид ба миллати тоҷик ва амнияти Тоҷикистон аст.

Агар ин таҳдид нест, чист?

Шояд аз дур истода таҳдид кардан барои онҳо боз ҳам марбут ба ирсият бошад, аммо кӣ ба Салимпур инро ҳақро дода, ки қаҳрамонҳои миллат таҳқир кунад?

Дар ҳар сурат Салимпур бояд дар ёд дошта бошад, ки дару дарвозаи Тоҷикистон ба рӯйи наҳзат – ин ҷузъе аз терроризми байналмилалӣ – барои ҳамешагӣ баста аст, ба ҷуз ин ки биёяду аъмолашро дар тарозуи қонун баркашад.

Дар айни замон як чиро на наҳзат ва на Салимпур эътироф кардан намехоҳанд, ки кайҳост, худ “гумному сияҳноми таърих”-анд, кайҳост дар меъдаи таърих ҳазм шудаанд. Аммо ба назарам, вақтест, ки ҷомеаи Тоҷикистон ин таҳқиру таҳдидро ҷиддӣ бигирад ва аз лиҳози маънавию ҳуқуқӣ алайҳи онҳо садо баланд кунад.

Муфаcсал...
Subscribe to this RSS feed

Log in

create an account