Мақолаҳо

Моёншо Назаршоев олим, ходими сиёсию ҷамъиятӣ ва бунёдгузори Донишгоҳи давлатии Хоруғ

 Моёншо Назаршоев олим, ходими сиёсию ҷамъиятӣ ва бунёдгузори Донишгоҳи давлатии Хоруғ

Дар таърихи ҳар як халқ  шахсоне ҳастанд, ки аз ибтидо амалу тақдирашонро бо тақдири халқи худ пайваст менамоянд. Ин гуна ашхос ҳамчун машъали фурузон барои халқаш раҳнамое мегарданд. Таърих  гувоҳӣ медиҳиад, ки ашхоси зиёд буданд ва ҳастанд, ки дар пешбурди ҳаёти ҷамъиятӣ ҳиссаи муҳим гузоштаанд ва мегузоранд. Бузургии ин зумраи одамон дар он аст, ки онҳо  пеш аз ҳама  манфиати оммаро  дар мадди  назар мегиранд ва баҳри ҳимояи он кӯшишҳои зиёде ба харҷ медиҳанд. Аз ин хотир, ин гурӯҳи одамон бо мурури замон сазовори  эҳтироми омма гашта, номбардорони миллати хеш мешаванд.

Боиси ифтихор аст, ки фарзандони  кӯҳистони Бадахшон низ дар поягузории  кохи  мӯҳташами   фарҳанги миллӣ, барафрохтани  чароғи  донишу маърифат бо мақсади  рушду  нумӯи  кишвар  саҳми  арзандаи хешро  гузоштаанд. Яке аз чунин фарзандони  фарзонаи  миллат олим, ходими давлатию ҷамъиятӣ, доктори илмҳои таърих академик М. Назаршоев мебошад.

Моёншо Назаршоев  зодаи сарзамии  пурасрори  Бадахшон, маконе мебошад, ки дар он аз симои  барҷастаи давлатию сиёсӣ Шоҳфитур, Ширишоҳ Шоҳтемур, аввалин генерали тоҷик Мастибек Тошмуҳамадов ба дунё омадаанд. Зиндагии  пуршӯри ин олим дар ростои таҳавуллоти  иҷтимоӣ дар  ҷомеа ва  рӯйдодҳои  барои мардум сарнавиштсоз, эҷодиёти илмӣ, оммавии  доманадору каломи  пурҳарорати  педагогӣ, фаъолияти  муассири  ҷамъиятиаш ба хотири  фурӯзонии  чароғи  дониш барои ҳар  шахси  зиёӣ, тимсоли  ибрат шуда метавонад.  Зиндагинома,  корномаи  илмӣ, ҷустуҷӯҳои  эҷодӣ ва дастовардҳои  зеҳниаш барои  насли  имрӯзаи  мо  бахусус ҷавонон мактаби  ҳаёту, таҷриба  мебошад.  Дафтари  рӯзгори ӯро  варақгардон намуда кас ба хуби  дарк мекунад, ки дар ҷамъият  кам нестанд, нафароне, ки ҳар лаҳзаи умр худро барои  шукуфоии  сарзамину диёр,  рушди илму   маориф, маорифкунонии  халқ сарф намуда  меҳнату  кӯшиши зиёд ба харҷ додаанд. Бо ибораи  Асосгузори сулҳу Ваҳдат, Пешвои  миллат, сарвари давлат Эмомалӣ Раҳмон «Зиёиён воқеъан хазинаи  тиллоии  миллат, гули сари  сабади  ҷомеа ва чароғи  мардуми Тоҷикистон мебошанд». Омӯзиши  эҷодиёту фаъолияти  омӯзгорони  соҳибтаҷрибаву варзида, олимону аҳли  эҷоду фарҳанг, таърихи гузашта  бо мақсади  рушду нумӯи  Ватан, пешрафт ва ташаккули худшиносӣ дар марҳилаи  ҳозира  амр зарурӣ ва воқеӣ мебошад.

Моёншо Назаршоев аз рӯзҳои аввали  фаъолияти корӣ  то лаҳзаҳои  охирини ҳаёташ  марому матлаби  зиндагиро танҳо  дар хизмат кардан ба халқ ва ватан медонист.  Барои ӯ омӯзгорӣ аз касбҳои  муқаддас ҳисоб мерафт. Омӯзгори  ҳақиқӣ аз назараш танҳо  донишомӯз набуда, балки  мурабӣ,  шахсиятҳои  сазовори  давру замон аст. Омӯзгор бояд шогирдоне ба камол  расонад, ки дар  пешбурди  ҳаёти  ҷомеа  саҳмгузор бошад.

Моёншо Назаршоев баъди хатми  Донишкадаи  омӯзгории  шаҳри  Душанбе, аввал дар Донишкадаи  омӯзгории   шаҳри Кӯлоб ва баъд дар  Донишгоҳи  давлатии Тоҷикистон ба таълиму  тарбияи донишҷӯён машғул мешавад.

Аз аввали  фаъолияти  омӯзгорӣ Моёншо Назаршоев дар пешбурди  корҳои  ҷамъиятӣ-сиёсӣ байни усдодону шогирдон фаъолона ширкат меварзад. Маҳорати  кордонӣ ва муомилаву муоширати  хуби ӯ  бо одамон ба эътибор гирифта, ӯро баъди  чанде сарвари  комунистони  Донишгоҳ таъин кардаанд. Аз аввали солҳои 60-ум  домани фаъолияти  меҳнатии Моёншо Назаршоев васеъ мегардад. Ў ба корҳои  ҳизбӣ ҷалб мшавад. Аз ин  солҳо  дар ҳаёти  ин шахс  давраи нав, давраи  фаъолияти  сиёсӣ-иҷтимоӣ оғоз меёбанд. Кумитаи марказии ҳизби комунистии Тоҷикистон донишу маҳорати   кордониашро ба инобат гирифта, ӯро аввал ба вазифаи мудири  шӯъбаи  идиалогии коркунони  хоҷагии қишлоқ ва аз моҳи  майи соли  1963 ҷонишини мудири  шӯъбаи  КМ ПК Тоҷикистон таъин намуданд. Баъди ҳашт моҳ Моёншо Назаршоев барои сарварӣ намудан ба ташкилоти ҳизбии Вилояти  Кӯҳистони Бадахшон пешбарӣ мекунанд ва дар пиленуми  7-уми  кумитаи  ҳизбии вилоятӣ  27-уми  июли соли  1963 ӯ ба ҳайси  котиби аввали  комитети   ҳизбии вилоятӣ интихоб мешавад.

Ҳамчун роҳбари вилоят, аз рузҳои аввали  фаъолияташ хуб дарк  кард, ки қисми масъалаҳои  муҳими вилоятро  дар сатҳи  идораҳои  ҷумҳурӣ ҳаллу фасл кардан имкон нест. Ҳамин буд, ки ӯ ду маротиба бо  талабу дархост назди раиси  Шӯрои Вазирони  СССР  А.Н. Косгин рафта  буд.  «Дар натиҷа  бо мадади  А.Н.Косгин барои вилоят 200 мошини  тамғаи  «Зил-130», «Газ-53» ва барои сохтмони  стансияи   телевизионии  «Орбита» маблағ дастрас гардид».  Ба ҷуз ин дар давраи  котиби аввали комитети  ҳизби вилояти буданаш ба инкишофи  соҳаи нақлиёту саноат,  алалхусус  коркардбарории тилло, лаълу лоҷвар, мармар  ва дигар  захираҳои  бебаҳои  зеризаминии Бадахшон низ диққати махсус медод. Оғоз ёфтани  корҳои   ҷустуҷӯи ва ба кор андохтани  Куҳи Лаъли  ноҳияи Ишкошим, конҳои Помери Шарқӣ аз қабили кони «Снежное», кони мармари даштаки  ноҳияи Ванҷ ва даҳҳо  дигар конҳои маъданҳои  ноёб хизмати  ӯ мубошад.

Хизматҳои М. Назаршоев ҳамчун роҳбари вилоят дар инкишофи маориф, илм ва фарҳанг низ хело калонанд. «Агар соли таҳсили 1966-1967 дар вилоят 267 мактаби маълумоти умумӣ, аз ҷумла  131 мактаби  ибтидоӣ,105 мактаби ҳаштсола ва 31 мактаби  миёна барои қариб 21 ҳазор  хонанда  вуҷуд дошта бошад, пас аз соли хониши  1970-71 мактаб, аз ҷумла  137 мактаби ибтидоӣ, 79 мактаби ҳаштсола ва 59  мактаби миёна  бештар  аз 26 ҳазор нафар мехонд». Дар бораи мувафақиятҳои маорифи халқи Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон  ҳамин фақат шаҳодат медиҳад, ки  шаҳри Хоруғ аз ҷиҳати шумораи шахсони  дорои маълумоти олӣ (ба ҳар 10 ҳазор нафар сокин) соли 1965 дар байни шарҳои   Иттиҳоди Шӯравӣ  ҷои якумро ишғол намуд.

Ҳафт соли фаъолияти  меҳнатӣ-ҳизбии М.Назаршоев дар Бадахшон дар байни мардуми  ин сарзамин хотираи  неке боқӣ гузошт. Ин даврае буд,  ки он дар саҳифаи  таърихии аҳолии вилоят бо хатти зарин  сабт шудааст. Сар шудани бозсозӣ  аз нимаи дуюми   солҳои 80-ум  раванди  демократикунонии ҷомеаро тезонид. Бо вуҷуди  ташаккул ёфтани бисёрҳизбӣ, равнақу ривоҷ ёфтани ошкорбаёнӣ боиси аз сари нав  ба арсаи сиёсат ворид шудани ингуна шахсон гардид. Ва аз ин солҳо баъди  20 соли фаъолияти  омӯзгорӣ дар Донишгоҳи давлатии миллии Тоҷикистон  давраи дуюми иштироки фаъолонаи М.Назаршоев ҳамчун ходими сиёсю давлатӣ сар мешавад. Соли 1990 меҳнаткашони ноҳияи Шуғнон  кордонию ҳиссаи  баланди маъсулиятшиносиашро ба эътибор гирифта , ӯро  ҳамчун  намояндаи мардумӣ дар Шӯрои  Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон интихоб мекунанд. Интихоб шудан ба  органи  қонунбарории мамлакат боварии мардуми Помирро нисбати  М.Назаршоев дучанд гардонид  ва иҷро шудани  бисёре аз масъалаҳои  иқтисодӣ, иҷтимоию фарҳангии сарзамини худро бо фаъолияти ин намояндаи мардуми - раиси кумитаи илм, маориф сиёсати ҷавонон дар Шӯрои Олии Ҷумҳурӣ медонист.

Моёншо Назаршоев ҳамчун шахсияти фаъоли ҷамъиятӣ дар баробари фаъолияти сиёсӣ ҷамъиятӣ ба корҳои педагогӣ, илмӣ, баҳри дарёфти роҳҳои самараноки инкишофи ҳаёти ҷамъиятӣ бетараф  набуда оиди пешрафти иқтисодӣ, иҷтимоӣ диёри азизамон тадқиқотҳои бузурги илмиро анҷом додааст.  

Хизмати Моёншо Назаршоев дар ҷодаи илм дар қатори  намоёнтарин олимони  соҳаи таърих бояд шинохт. Албатта, имрӯз кам нестанд олимтарошони ба таҳқиқоти таъриху ҷомеъашиносии даврони шӯравӣ бо чашми  ғараз нигоҳкунанда. Чунин ашхос «исбот» карданӣ ҳам мешаванд, ки гӯё ҷомеашиносони шӯравӣ фақат тарғибгари идеалогияи марксистӣ-ленинӣ буданду тадқиқоташон қимати  илмие надорад. Бояд онҳо донанд, ки тадқиқот ва ҳатто тарғиботи  барои созандагӣ даъваткунандаю ҳадафи пешравии ҷомеа дошта, ҳамеша қимати баланди  илмию амалиро  соҳиб буда  метавонад. Аз ин  лиҳоз рисолаҳои  Моёншо Назаршоев, ки солҳои 60-80-ум таълиф шудаву руи чоп дидаанд, барои замон ниҳоят созгору рӯзмара буданд. Онҳо то имрӯз қиммати  илмии худро гум накардаанд ва онро дар оянда низ нигоҳ хоҳанд дошт. Дар таҳқиқоти ӯ заҳмати  бурдборонаи  халқ, дастовардҳои  беназири  иқтисодӣ, иҷтимоию фарҳангӣ воқеан таҳлили  чуқури  илмӣ ёфтанд.

 Дар ҳақиқат доираи таҳқиқоти  олим ниҳоят доманфароху ба талаби замон созгор буд. Дар 200 корҳои рӯи чоп дидаи ӯ, ба ин ё он дараҷа қариб тамоми масоили таърихии Тоҷикистони Шӯравӣ ба назар мерасад, вале нуқтаи марказии заҳмати тадқиқоти олимро инъикоси воқеъбинонаи раванди фаъолияти созандагии ҳизби комунист дар Вилояти Мухтори Куҳистони Бадахшон дар бар мегирад. Бо дигар маънӣ ӯ дар байни помиршиносон мақому манзалати нотакрори  худро соҳиб гаштааст.

Тамоми ҳаёту фаъолияти  ин марди  ҳақиқатҷӯ ба он нигаронида шуда буд, ки Тоҷикистон соҳибистиқлол, бахусус Помир  ҳарчи зудтар аз буҳрони сиёсию иқтисодӣ, маънавию фарҳангӣ бароварда шавад. Маҳз бо ташаббус ва дастгирии ӯ дар арафаи  таҷлили  яксолагии  истиқлолияти давлатии Тоҷикистон бо қарори Шӯрои Вазирони Ҷумҳурӣ аз 5-августи  соли 1992 таҳти рақами  294 дар маркази ВМКБ шаҳри Хоруғ барои ҷавонони дар роҳи илму дониш ташна, Донишгоҳи давлатӣ таъсис ёфт ва аз 1-уми  октябри  ҳамин сол ба фаъолият оғоз намуд. Таъсис ёфтани чунин боргоҳи илму маърифат  дар солҳои аввали истиқлолият, ки ҷанги бародаркуш мерафт басо мушкил буд. Аммо зодагони Бадахшон бо сарварии М. Назаршоев ин рисолати таърихии худро дар назди наслҳои оянда сарбаландона иҷро мекарданд. Дар ҳақиқат таъсиси Донишгоҳи давлатии Хоруғ дар таърихи  ҳаёти маънавӣ ва  фарҳангии  Вилояти Муҳтори Кӯҳистони Бадахшон аз ҳодисоти  нодир ва фараҳбахш маҳсуб меёбад. Таъсиси донишгоҳ шароите фароҳам овард, ки бисёре аз  ҷавонони  доништалаб бе ташвишу тараддуди зиёди рузгор дар ин донишгоҳ таҳсил кунанд.

   Донишгоҳ дар соли нахусти таъсисёбӣ аз ду факултет гуманитарӣ ва табиӣ-илмӣ) таркиб ёфта, 200 нафар донишҷӯёнро ба таҳсил фаро гирифта буд. Дар тадриси онҳо 25 муаллим, аз ҷумла 4 нафар доктори илм ва 1 нафар номзади илм ширкат доштанд. Имрӯз донишгоҳ дорои 8 факултет  ва 2 кафедраҳои умумидонишгоҳӣ, китобхонаи илмӣ, озмоишгоҳҳои  васоити техникӣ, синфхонаҳои  лингафонӣ ва маркази  омӯзиши  иқтисод ва забонҳои  хориҷӣ буда дар  шӯъбаи рӯзона ва ғоибонаи он 4560 нафар донишҷӯ таҳсил мекунанд. Дар таълиму тарбияи донишҷӯён имрӯз 329 нафар омӯзгорон машғуланд, ки аз инҳо 10 нафар доктори илм, 32 нафар номзади илм - дотсент, 17 нафар номзади илм-муаллими калон, 102 нафар саромӯзгорон ва 168 нафар ассистент  мебошанд. Аз ин шумора 1 нафар Узви вобастаи Академияи  илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон, дорандаи медали ба номи Академик Н.И.Вавилови Академияи илмҳои табиатшиносии Федератсияи Руссия дар соҳаи генетика ва селексияи растаниҳо, 2 нафар дорандагони Ҷоизаи Президентӣ дар соҳаи маориф, 2 нафар барандаи Ҷоизаи ҷавонон ба номи Исмоили Сомонӣ,  53 нафар Аълочии маорифи Ҷумҳурии Тоҷикистон, 7 нафар Аълочии фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон, 2 нафар узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон кору фаъолият  намуда, 13 нафар устодони донишгоҳ бо мукофотҳои гуногуни давлатӣ сарфароз гардонида шудаанд.

    Моёншо Назаршоев ба ҳайси  як зиёии  асил,  маорифчии  шӯълавар, олими  сермаҳсул рисолаташонро  пурра дар назди наслҳои имрӯзаву оянда  иҷро кардаанд. Аз ин  рӯ, барои  насл имрӯзаи  мо пос доштани  хотираи  неки  ӯ ба хотири  фардои  неки  Ватан хело ҳам  муҳим аст ва ин  омил дар ташаккули  шахсияти  фаъол - ҷавонон аҳамияти барҷаста дорад. Ба ин маънӣ Асосгузори сулҳу  Ваҳдати миллӣ, Пешвои  миллат, Президенти  Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон  дар яке  аз суханрониашон ба аҳамияти  омӯзиши  фаъолияти  пурсамари  фарзандони  халқу Ватан, сабақҳои  таърихӣ ишора карда қайд намуданд, ки «Фарзанди халқу миллате, ки  гузаштаашро фаромӯш кардааст ва хотираи  таърихиашро пос намедорад, хоҳу нохоҳ аз ғояти  кӯтоҳандешӣ ояндаашро низ инкор мекунад».

Бо дар назардошти  хизматҳои  шоистаи М. Назаршоев ҳамчун олим, омӯзгор, арбоби давлатӣ ва ҷамъиятии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар инкишофи илм, фарҳанг ва маорифи ҷумҳури  Шӯрои  вазирони  Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 17.10.1994 №495 барои абадӣ гардонидани   хотираи М.Н. Назаршоев қарорро оид ба номгузории Донишгоҳи давлатии Хоруғ ба номи М. Назаршоев қабул намуд.

 Ба шарофати ин ва рамзи вафодорӣ  дар  саҳни донишгоҳ нимпайкараи устод  гузошта шудааст ва ҳар боре, ки  кас ба он  назар меафканад мисраъҳои зайл ба хотир мебиёянд:

 Мард намирад ба марг, марг аз ӯ ном ҷуст,

Ном чу ҷовид шуд, мурданаш осон куҷост.

Мамадризо АЛИМШОЕВ, муовини ректор оид ба таълим

 

Муфаcсал...

ТЕРРОРИЗМУ ЭКСТРЕМИЗМ ВА РОҲҲОИ МУБОРИЗА БАР ЗИДДИ ИН ЗУҲУРОТ

          Мубориза бо экстремизму терроризм дар Тоҷикистон ҳарфи нав нест. Аз соли 2005 ба ин сў, дар ҷомеаи Тоҷикистон ин ҳарф буду ҳаст, ки такрори он ҳама зарурат надорад. Манзур аз 10 соли ахир ҳамоно муборизаҳо дар дохили худи Тоҷикистон аст, зеро хатари хориҷии терроризм ва экстремизм – «ду шарр»-и мавзуи нишасти мавриди назари мо ҳанўз ба тамоми маъно боқӣ мондааст.Терроризм ва экстремизм зуҳуроти номатлубе мебошанд, ки дар нимаи дуюми асри XX ва ибтидои асри XXI ба проблемаи глобалии ҷаҳонӣ табдил ёфтаанд. Террористон бо таркондану оташ задани манзилҳои истиқомативу иншооти ҳаётан муҳим, одамрабоӣ, гаравгонгирӣ, таҳдиди куштан ва нобуд кардани ходимони давлатӣ ва сиёсӣ, ташвиқоти ғояҳои ифротӣ, созмон додани ташкилотҳои террористӣ ва содир намудани дигар ҷиноятҳои хавфнок дар дили мардуми осоишта тарс меафкананд. Онҳо, аз тариқи сомонаҳои интернетӣ, шабакаҳои иҷтимоӣ, варақаву дастурҳои иғвоангез ва ваъдаҳои дурўғин мехоҳанд сафи аъзои худро зиёд намоянд.

          Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳанўз аз соли 1999 ҷиҳати муборизаи фарогир бар зидди терроризм ва экстремизм як зумра санадҳои меъёрии ҳуқуқиро   қабул намуд. Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон  16 ноябри соли 1999 ба Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи мубориза бо терроризм» имзо гузошт. 21 ноябри соли 2003 Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи мубориза бо экстремизм» ба тасвиб расид. Қабули ин ду қонун барои Тоҷикистон имкониятҳои фарохеро дар таҳкими мубориза бо терроризм ва экстремизм фароҳам овард. Ҳукумати мамлакат тамоми конвенсияҳои зиддитеррористиро, ки дар чаҳорчўбаи Созмони Милали Муттаҳид ва Созмони ҳамкории Шанхай қабул гардида буданд, мавриди таъйид ва тасдиқ қарор дод. Тоҷикистон, ки аз байни кишварҳои  узви Иттиҳоди Давлатҳои Мустақил, Созмони аҳдномаи амнияти дастаҷамъӣ ва Созмони ҳамкории Шанхай дар ҷабҳаи аввали мубориза бо терроризм ва экстремизм қарор дорад, дар асл амнияти тамоми кишварҳои узви ин созмонҳоро таъмин намуда, дар роҳи пешгирии  тавсеаи терроризм ва экстремизм ба қаламрави онҳо ҳамчун сипар истодааст.

         Таҳдиди хориҷии зуҳуротҳои болозикр, барои кишвари мо пеш аз ҳама дар вазъи Ҷумҳурии Исломии Афғонистон дида мешавад. Кишвареро, ки берун аз хоҳишҳояш дар қаламраваш тамоми созмонҳои террористӣ макони амн ёфтаанд ва онрову ҳамсоягонашро ба таҳдидҳои  амниятӣ рў ба рў кардаанд. Ҳамсояро интихоб намекунанд. Вазъи имрўзаи Афғонистон сахт нигаронкунанда аст. Хатар барои Тоҷикистон бештар аз дохил, аз Афғонистон таҳдид мекунад. Хатарҳои асосие, ки гурўҳҳои террористиву экстремистӣ барои Тоҷикистон доранд, иборатанд аз:

-  таблиғ ва ташвиқи идеологияҳои дорои характери экстремистӣ буда;

- таъсиси воҳидҳои таблиғотӣ ва гурўҳҳои мусаллаҳи ҷиҳодӣ дар қаламрави кишвар;

- мусоидат ба убури ғайриқонунии марз барои эмисарҳои гурўҳҳои ифротӣ;

- таъсиси тамрингоҳҳои махфии низомӣ барои гурўҳҳои ифротӣ;

Баҳеҷ кас пўшида нест, ки солҳои тўлонӣ сарзамини Афғонистон ақибгоҳи нерўҳои ифротӣ буд ва барои таъминоти онҳо, ки дар лавозимоти ҷангӣ таҷассум меёфт, хизмат мекард. Вале дар давоми солҳои зиёд Тоҷикистон садди роҳи  онҳо шуда, барои таъмини амнияти худ ва ҷаҳон, сарфи назар аз ҳисороти зиёди ҷониву молии худ нақши кишвари буфериро иҷро намуд. Ҷомеаи ҷаҳонӣ бори дигар боварӣ ҳосил кард, ки Тоҷикистон метавонад минбаъд низ дар таъмини амнияти қитъаҳои Аврупову Осиё ва сулҳи ҷаҳон шарики боэътимод бошад, чунки мо ҳанўз соли 1998 дар иҷлосияи 20-уми махсуси Созмони Милали Муттаҳид  ба ҷомеаи мутамаддин дар бораи хатару оқибатҳои сангини тавсеаи зуҳуроти терроризм ҳушдор дода, ташкили «минтақаи амнияти гирдогирди Афғонистон»-ро пешниҳод карда будем. Боиси қайд аст, ки аз 1400 километри хатти марз бо Ҷумҳурии Исломии Афғонистон зиёда аз 800 километраш  ба ҳудуди ВМКБ рост меояд ва ин сокинони вилоятро водор месозад, то дар баробари макомотҳои қудратӣ дар мубориза алайҳи терроризм ва экстремизм ширкат варзида, баҳри таъмини амни вилоят ва умуман кишвар саҳмгузор бошанд.

Таҳлилҳои солҳои сипаригашта аз он шаҳодат медиҳанд, ки гурўҳу созмонҳои террористиву экстремистӣ баҳри зиёд намудани сафи аъзоёнашон, дар байни қишрҳои гуногуни ҷомеа эътибори махсусро ба ҷавонон равона намудаанд. Аз ин лиҳоз, ҷавонони тоҷик бояд ҳамеша зираку ҳушёр бошанд ва барои баланд бардоштани сатҳи ҷаҳонбиниву донишашон саъю кўшиш намоянд, то тавонанд ҳамсолони худро аз ҳамроҳ гардидан ба гурўҳу ҳаракатҳои ифротгаро боздоранд.

Бояд гуфт, ки мубориза бар зидди терроризм ва экстремизм қисми таркибии таъмини амният дар тамоми кишварҳо, аз ҷумла Тоҷикистон маҳсуб меёбад. Дар ин самт Ҳукумати мамлакат тадбирҳои саривақтӣ ва муассир андешидааст. Бо фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, аз 12 ноябри соли 2016, «Стратегияи миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба муқовимат ба экстремизм ва терроризм барои солҳои 2016-2020» тасдиқ карда шуд. Он самтҳои асосии сиёсати давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистонро дар муқовимат ба экстремизм ва терроризм муайян намуда, вазифаҳои мақомоти давлатиро ҷиҳати аз байн бурдани омилҳои ба ин зуҳуроти номатлуб мусоидаткунанда мушаххас менамояд. Назорати иҷрои Стратегияи миллӣ ва ҳамоҳангсозии фаъолияти мақомоти давлатӣ, ниҳодҳои ҷомеаи шаҳрвандӣ ва созмонҳои байналмилалӣ вобаста ба иҷрои он ба Прокуратураи генералии Ҷумҳурии Тоҷикистон вогузор карда шудааст.

Имрўз дар Тоҷикистон тамоми имконоти муқовимат бо терроризм ва экстремизм фароҳам буда, аз аҳли ҷомеа тақозо мешавад, ки муборизаро бо ин зуҳуроти номатлуб пурзўр намоянд. Танҳо дастаҷамъона метавонем амнияту осоиши хонадонамонро аз вуруди ғояҳои бегона, шомилшавии ҷавонон ба ҳизбу ҳаракатҳои террористиву экстремистӣ, гаравидани онҳо ба ин зуҳурот ҳифз ва дар амн нигоҳ дорем. 

Давлатқадамов Қ,

сокини н.Шуғнон

Муфаcсал...

Мақсади мо зиндагии осуда аст, моро осуда гузоред!

Зиндагии осудаи  тоҷикон  дар ин мамлакати  озод боиси боварии  хориҷиён  гардида, ҳазорон  балки бештар аз он ҳамватанони  мо  берун аз Ватан муҳоҷир шуда  зиндагии худро  саранҷом мекунанд.

  Бо ташаббуси Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии  Тоҷикистон  мўҳтарам Эмомали Раҳмон дар хориҷи кишвар, бахусус Руссия ҳангоми гуфту шуниди сарварони ду давлат вазъи муҳоҷирон  беҳтар гардид. Дар натиҷаи  гуфтушуниди  байни давлатҳо   ва барномаҳо таҳлил гардида ,бисёр сокинони мамлакатамон барои кор ва зиндагӣ  сафари хориҷи кишвар намуданд.  Бояд қайд намуд,ки тоҷикони бурун аз Ватан бо фазилату дониш ва кордониву  маърифати баланди инсонӣ исбот намуданд,ки онҳо ворисони арзандаи Сино ва Айнии бузургворанд. Онҳо намояндагони он миллати воломақоманд.ки сулҳу салоҳ ва оромии кишвари, онҳо арзиши  воло доранд.  Вале  мутаасифона бархе аз «ватандор» худро «дилсузони»-и Ватан эълон намуда,мехоҳанд тавассути дини мубини ислом ин осудагии  Ватанро  халалдор созанд .Бо кирдорҳои паст ва фармонҳои хориҷии худ ки  парвои онро  доранд, ки муҳоҷир дар ѓариби  нони  пайдо намудаи худро баҳри зиндагии шоистаи  фарзандаш ним месозад. Кўшиш мекунад, ки  барои хонондани фарзандон  тамоми  имкониятро  истифода барад. Ў  ҳеҷ гоҳ  намехоҳад ва намегузорад, ки марди муҳоҷир   чун «террорист», ё худ «қасосгар»,муаррифӣ  гардад.

    Мутаасифона дар бисёр мавридҳо  шоҳиди бемаданиятӣ ва рафтори ношоистаи наҳзатиҳо  мегарданд   ва   муҳоҷири бегуноҳ барои  рафтори  ношоиста ва инсону шурандозиҳои «ҳамватан» ба Ватан интиқол  мегардад. Ин нақшаи пешакӣ  таҳия намудаи наҳзатиҳост , зеро мақсади онҳо яктост. Низоандозӣ байни сокинони мамлакати  озоду ободи тоҷикон. То суханони  дурўѓу   тўҳматҳои  беасоси онҳо монеа  гиранд . То мардуми  меҳнатқарини тоҷик бурун  аз мамлакат пушту  паноҳе надошта бошад.То муҳоҷир дар ѓарибӣ зиндагии  осуда надошта бошад.

Ин ҳама аз  беадолатии онҳо дарак медиҳад , зеро онҳо мехоҳанд мардумамон осуда набошад ва доимо саранҷом бошанд .Пўшида нест ,ки дар кишвари мо низ бадбахтона ҳастанд одамоне , ки гумкардаи роҳи худанд ва аз  худшиносии миллӣ дар фосилаҳо  қарор доранд.Чунин шахсон бо эҳсоси таҳмилгардида ба ҷуз «фикри» худ дигар чизеро шунидан ва эҳсос намудан надоранду нисбат ба меҳан ва миллати худ   амали душманона ва хиенаткорона раво мебинанд.Чуноне ки шоири бузург  гуфтааст:

 Аз хиёнатгарист бадномӣ,

Ва-аз бадӣ бадсаранҷомист.

      Албатта ончое , ки  хиёнат ба Ватан , бадӣ ва  бадномӣ аст онҷо халқ сарсону саргардон аст.Боиси нигаронист, қисмате аз ҳамватанони мо нисбат ба арзишҳои милливу давлатӣ мавқеи бетарафӣ ва бегонапарастиро ихтиёр намуда, ба  раванди муттаҳидӣ ва якпорчагии кишвари азиз монеа ба вуҷуд оварда, ба миллат ва давлати соҳибистиқлоли мо хатарҳо эчод намуда истодаанд. Нақши фард дар ташаккул ва инкишофи ҷомеа басо муҳим аст ва тақдирсоз аст. Қаҳрамониҳои бемисли Муқаннаъ, Исмоили Сомонӣ,Темурмалик ва даҳхо намояндагони миллати мо метавонанд барои ҷавонон раҳнамову ифтихор бошанд.Касе , ки Ватанашро чун Пешвои миллат дўст медорад, шиори «Ватан маро чу ҷону тан»-ро дар мадди назар хоҳад дошт.Шахси ватандўст ҳаргиз  ба хиёнат нисбат ба халқу миллати хеш даст намезанад, зеро Тоҷикистони муқаддас сарзамини мардони бузургу зодгоҳи шоирони тавоно , як гўшаи биҳиштмонанди замин аст.

Мухбири рӯзномаи оинаи зиндагӣ,

Чоршанбиева Гулҷамол

Муфаcсал...

Ифротгароӣ ва терроризм – зуҳуроти номатлуби замони муосир

Дар шароити шиддатёбии ҷаҳонишавӣ ва паҳн гаштани бӯҳрони иқтисодиву молиявии умумиҷаҳонӣ экстремизм дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ва ҳам дар тамоми ҷаҳон яке аз падидаҳои хатарнок ба ҳисоб меравад. Мақомоти ҳокимияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон барои пешгирӣ ва андешидани чораҳои муқовимат зидди ин ҳодисаҳои номатлуб пайваста фаъолияти худро фаъол кардааст. Бо ин мақсадҳо мақомотҳои ҳифзи ҳуқуқи Ҷумҳурии Тоҷикистон низ бо падидаҳои эктремистӣ маҷмӯи чорабиниҳоро дар ҳамкорӣ бо мақомотҳои ҳифзи ҳуқуқи давлатҳои аъзои ИДМ гузаронида истодааст.

Аз ҷумла, дар Ҷумҳурии Тоҷикистон дар самти муқовимат зидди экстремизм ва терроризм дар кишвар маҷмӯи чорабиниҳои сиёсӣ–ҳуқуқӣ амалӣ гашта истодаанд, ки дар байни онҳо мавқеи марказиро амалӣ Консепсияи ягонаи Ҷумҳурии Тоҷикистон доир ба мубориза бар зидди терроризм ва эктремизм (ифротгароӣ) ишғол мекунад, ки бо фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 28 марти соли 2006, №1717 тасдиқ шудааст. Мубориза бар зидди терроризм ва эктремизм (ифротгароӣ) қисми таркибии таъмини амниятӣ на танҳо Ҷумҳурии Тоҷикистон балки тамоми ҷомеаи ҷаҳонӣ мебошад. Вазъи бӯҳрони ҷомеа, пеш аз ҳама дар иқтисодиёт, мавҷудияти муноқишаҳои иҷтимоию сиёсӣ дар муносибатҳои байни давлатӣ ва байнимасҳабӣ (байни конфессияҳо), номукаммалии заминаи меъёрии ҳуқуқӣ, ки проблемаҳои баҳсноки минтақавӣ ва байналмиллалиро танзим менамояд, барои ба миён омадани чунин ҷиноятҳо ба монанди терроризм ва экстремизм (ифротгароӣ) мусоидат мекунад. Аз ин рӯБ мубориза бар зидди терроризм ва эктремизм(ифротгароӣ), ки вақтҳои охир хусусияти байналмиллалӣ гирифтааст, бояд дар асоси тадбирҳои маҷмӯи умумидавлатии муқовимат анҷом дода шавад.

Созишномаҳои байналмиллаиро ба асос гирифта, бояд бо дигар давлатҳо, мақомоти ҳифзи ҳуқуқ ва хадамоти махсуси онҳо, инчунин созмонҳои байналмиллаӣ, ки вазифаашон аз мубориза бар зидди терроризм ва эктремизм (ифротгароӣ) иборат аст, ҳамкории самарабахш анҷом дода шаванд. Бояд аз таҷрибаи байналмиллаӣ ҷиҳатӣ мубориза бо чунин зуҳурот васеъ истифода намуд, механизми ҳамоҳанги муқовимат ба терроризм ва эктремизми (ифротгароӣ) байналмиллалиро таъсис дод, ҳама гуна роҳҳои қочоқи яроқ, маводи тарканда дар дохили кишвар ва роҳҳои воридоти онҳоро аз хориҷа ба таври эътимоднок баст. Дар замони ҳозира, дар шароити бархӯрди тамаддунҳо ва вусъатёбии ҷаҳонишавӣ, дар ҷараёни инкишофи тамоми соҳаҳои ҳаёти ҷомеа, маҷмӯи масъалаҳои ба миён меоянд, ки ҳалли онҳо заруриятӣ, аз ҷумлатаҳкими соҳибихтиёрӣ, эҳёи анъанаҳои фарҳангӣ- миллӣ, ғояҳои пешқадам ва созандаро маротибаи дигар тақозо мекунанд. Дар арафаи асри XXI, ки Тоҷикистон ба марҳилаи сифатан нави инкишофу пешрафт ворид шудааст ва роҳи бунёди давлати демократӣ ва ҳуқуқбунёдро бе бозгашт пеш гирифтааст, зарурияти тарғибу ташвиқоти тарзи солими ҳамзиштӣ, муноситаҳои нави ҷамъиятӣ ва пешбарӣ кардани ғояҳои пешқадам дар тарбияи маънавии ҷавонон баръало мушоҳида шуда истодаанд.

Ҳоло яке аз масъалаҳои муҳим, ки ҷомеаи ҷаҳонӣ ва Ҷумҳурии моро низ ба ташвиш овардааст, терроризм ва ифродгароӣ мебошад. Терроризм ва ифродгароӣ яке аз зуҳуроти номатлуб дар замони имрӯза ба шумор меравад, зеро зуҳуроти мазкур боиси ба миён омодани оқибатҳои нохуш – таҳдид ё истифодаи зуроварӣ, расонидани зарари вазнин, таҷовуз ба ҳаёти арбоби давлатӣ ё ҷамъиятӣ, бенизомӣ тағйири сохти конститутсионӣ дар мамлакат, ғасби ҳокимият ва аз они худ кардани ваколатҳои он, барангехтани низои миллӣ, иҷтимоӣ ва динӣ мебошад. Терроризм аз нуқтаи назари ҳуқуқ ин содир намудани амалҳое, мебошанд, ки ба одамон хатари марг ба миён меоварад, истифодаи он мақсади ҷисмон бартараф кардани рақибони сиёсӣ, вайрон кардани бехатарии ҷамъиятӣ, тарсонидани аҳолӣ ё расонидани таъсир барои аз тарафи ҳокимият қабул кардани қарорҳо мебошад.

Зӯроварӣ, зулм фишороварӣ, таҳқир ва паст задани шаъну шарафи инсон, хусусан гурӯҳҳои дигари этникӣ аз ҷониби ҷомеа ва давлат мумкин аст. эътирозро ба вуҷуд овард, ки он мумкин ба ифродгароӣ сабзида расад. Чи тавре, ки ҷараёни таърихӣ нишон медиҳад, ғояҳо ва идеологияҳои ифродгароӣ, ҳамчун ҳодисаи сиёсӣ дар ду маврид ба миён меояд. Мавриди аввал: вақте, ки дар ҷомеа беадолатӣ вуҷуд дорад ва қисми муайяни ҷомеа дар назди худ мақсад мегузорад, ки бар зидди беадолатӣ мубориза барад. Мавриди дуюм: дар мавриде, ки барои ҳокимият мубориза бурда мешавад. Бинобар ин мо шаҳрвандони кишвар, омӯзгорон мураббиён, донишҷӯён ва дигар фаъолони ҷомеаро зарур аст, ки дар маҷрои ҷаҳонишавӣ бо дарки масъулият истиқлолияти худро на танҳо бо шиору гуфтор ситоишу парастиш, балки бо меҳнати софдилонава самими дар ҳама соҳаҳо таҳким бахшем, бепарво ва масъулиятшинос набошем ва барои таълиму тарбияи наврасон, ҷавонон дар руҳи ватандӯстӣ, худогоҳиву худшиносӣ, инчунин ҷалби онҳо дар корҳои созандагиву ободкорӣ ҳифзи дастовардҳои истиқлолият, таҳким бахшидани ваҳдати миллӣ саҳмгузорбошем.

Паҳлавонов А, сокини н.Ишкошим

Муфаcсал...

Кист он шахс?

Ки ба Ватан хиёнат мекунад. Дар Ватане, ки ба дунё омада, ба воя расидааст.

Соли 1969 Мирзо Салимпур дар ноҳияи Ҳисори Тоҷикистон ба дунё омадааст. Соли 1990 риштаи иқтисодии Донишгоҳи давлатии миллии Тоҷикистонро хатм кардааст. Салимпур аз ҷумла чунин афродест, ки танҳо арзишҳои ботил ва хоми ифротиро дораду худхоҳу мағрур аст ба инсонҳо нафрати беандоза дорад, ҷанҷолдўстдору пархошгар аст. Агар ин хислатҳо ёру ёвари Мирзо Салимпур намебуд, оё ба минбари ифротзадаҳо табдил меёфт? Нерўи эътирозии бемавридашро нисбат ба ҳамватанаш сарф намекард.

Амалан Салимпур 2 дафъа аст, ки ба миллат хиёнат мекунад. Солҳои 90-ум дар авҷу шўри ҷавонӣ ба майдони хатарноки сиёсат пай мениҳад. Чун пойгоҳи илмӣ ва шуури мустаҳкам надошт, мафтуни ақидаҳои митингбозӣ ва беҳокимиятӣ гардид. Мирзо Салимпур хоини миллат ва ватанфурўш аст. Мирзо Салимпур ҳамеша дар «Фейсбук» сомонае бо номи «Ахбор ком» кушодааст, ки дар он хабарҳои дуруғу фитнаангез бознашр менамояд. Аслан ў метавонад ба Ватани худ омада, фаъолияти кориашро давом диҳад, аммо вай барои пулу мансаб шуда, ватани худро фурўхт. Салимпур ба ватани худ хиёнат намуда, дар мулки бегона барои бегонагон кор мекунад. Мирзо Салимпур дуруғгўи гузаро аст. Он бофтаҳои хаёлии худро, ки дар сомонаҳои интернетӣ менависад, ягон далел надорад ва ў ҳеҷ гоҳ ба мақсади нопокаш намерасад.

Дар фарҷоми ин таҳлили муқоисавӣ ба Мирзо Салимпур гуфтаниам, ки марди оқил ҳеҷ гоҳ ва ҳеҷ вақт ба Ватан хиёнат намекунад. Магар ин мардонагист, ки сирру савдои ватани азизамонро фош намуда, бо он мефахрад. Чунин шахсон ба муроду мақсади хеш намерасанд ва дар ҳаёташон муваффақ намешаванд.   

Сармуҳаррири рӯзномаи «Оинаи зиндагӣ»,

Давроншоева Руқиямо

Муфаcсал...

Дӯстӣ қувваи бузург аст

Дӯстӣ аст, ки инсонҳо дар ҳаёт хотирҷамъона ва дилпурона ҳаёт ба сар мебаранд. Мардуми тоҷик ниҳоят мардуми меҳмоннавозу дӯстпарваранд ва дӯстонро бо тамоми мавҷудияташон дӯст медоранду мепарваранд. Ҳақиқат аст,ки саодату камолоти ҳар миллату давлат ва бахту иқболи баланди онҳо аз робитаи дӯстӣ пойдор мегардад. Фазои сулҳу суботи комил, оромиву осудагӣ ва Ваҳдати миллӣ, дар қаламрави мамлакат аз тарафи шаҳрвандон бо шукргузорию қаноатмандӣ қабул гардидааст.

       Пӯшида нест, ки наслҳо дар ҳаёт ҳама паси ҳамдигар омада мераванд,аммо дӯстӣ робитаест,ки мисли моҳу хуршед дурахшон пояндаву абадист ва ҳамеша дурахшу партавафшон мемонад.

      Мардуми тоҷик аз қадимулайём бо мардуми қирғиз ҳамсарҳад ва робитаи дӯстӣ доштанд. Ин дӯстиву рафоқат буд,ки ин ду халқ ба тиҷорат машғул шуда ба кишварҳои ҳамдигар рафтуомад доранд.

      Муноқишае, ки бо сабаби тақсимоти ҳудудӣ дар байни шаҳрвандони вилояти Суғд, бахусус ноҳияи Исфара, ҷамоати Ворух ва Куктош, Оқсай-Тамдиқ рух дод, ки боиси ба ҳалокат расидани яке аз шаҳрвандони Љумҳурии Тоҷикистон ва даҳҳо нафар шаҳрвандони Љумҳурии Қирғизистон захмдор шуда дар беморхона бистарӣ шуданд.  Ин аз тангназарии баъзе афродест, ки дўстию рафоқати ин кишварҳоро намехоҳанд ва миллати қирғизро бар зидди миллати тољик бархезондааст.

        Ин воқеа боиси нигаронии мардуми осоиштаи ду кишвар гардид.  Ҳамаи мо шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон ва аз он ҷумла маорифчиёни шаҳри Хоруғро бетараф намонданд.

       Мо маорифчиёни шаҳри Хоруғ боварӣ дорем,ки Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон бо сарварии роҳбари оқили худ Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат Президенти Љумҳурии Тољикистон ҷаноби олӣ муҳтарам, Эмомалӣ Раҳмон ба ин масъалаи мубрами рӯз  бо роҳи гуфтушунидҳои тарафайн ҳаллу фасл хоҳанд намуд.

      Мо итминони комил дорем,ки ин ду халқи бузурги тоҷик ва қирғиз байни ҳамдигар дустиву рафоқатро байни ҳам барқарор намуда, зиндагии осударо барои худ шоиста меҳисобанд.

 Директори МТМУ №6-и ш.Хоруғ

Адолат Назирова

Муфаcсал...

«Садои мардум»–барномаи бемантиқи ТЭТ ҲНИ

     Намояндагони ташкилоти экстремистӣ-террористии Ҳизби наҳзати ислом, ки имрўзҳо дар шаҳри Парижи Ҷумҳурии Фаронса ба паҳн намудани варақаҳои бадномкунандаи Ҳукумати ҶТ ва Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти ҶТ, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон машғул мебошанд, аслияти одамии худро аз даст додаву, дар шоҳроҳи зиндагӣ роҳгум гаштаанд. Гузаштагони бузург гуфтаанд: «Гар шахс бекору бесавод монд рў ба ифротгариву коста сохтани дарбор меорад, зеро ки ў дар ин амал ояндаи дурахши нонамоёнашро мебинад». Аз ин рў, имрўз ҷавонони гумроҳи тоҷик ба ваъдаҳову ду танга пули беқадри хоҷагони хориҷиашон бовар карда, дар қаламрави давлатҳои Аврупо бо ниқоби дурўғ кўшиши тағйир додани нигоҳи аврупоиҳоро нисбати Тоҷикистон намуда истодаанд.

      Қишре аз сокинони кишвар ба дастгирии барномаҳои «Садои мардум» машғул мебошанд ва дар он ақидаанд, ки ҳақиқат онҷост.  Агар Шумо ин барномаро дар санаи 16.11.2019 нигаред, пас шоҳиди он мегардед, ки баранда кўшиш менамояд хотираи сокинони шаҳри Хоруғро вобаста ба ҳаводиси соли 2012 бедор сохта, онҳоро ҳамчун олот бар зидди Ҳукумати ҶТ истифода намояд. Таърих шабоҳат аз он медиҳад, ки ҳама вақт халқи оддӣ аз ҷониби нафаре ҳамчун олоти ҷанг истифода мегардид. Мебоист ҷавонони Вилояти Мухтори Куҳистони Бадахшони ҶТ ба ин барномаи «Садои мардум» мақолаву сабтҳои видеоии ҷавобӣ омода ва паҳн созанд. Зеро танҳо бо ин роҳ мо метавонем қишри гумроҳи ҷомеаро ҳушёр гардонем ва барои пойдориву абадияти истиқлолияти кишвар саҳми шаҳрвандии худро гузорем. Ин аст мардонагӣ, на ин ки аз хориҷи кишвар номи миллатро паст задан.

Наботов Замон

сокини ш.Хоруғ

Муфаcсал...

Мавҷудияти давлат аз дахлнопазирии марзу буми он вобастагӣ дорад

Маънии калимаҳои давлат, миллат ва ҷомеъа васеъ ифода ёфта, баёнгари сарҷаъмии онҳо барои ҳар як намояндаи ин ё он миллат арзёбӣ мегарданд. Шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон сарфи назар аз мансубият ба миллату дин, нажот, мазҳаб ва забон баробарҳуқуқ буда, дар ҳудуди кишвар шароити зиндагии арзанда барои ҳаммаи онҳо фароҳам оварда шудааст.

Мутаасифона баъзе аз сокинони қирғизтабори кишвари мо фазои кишварамонро вобаста ба ҳаводиси байни марзии Тоҷикистону Қирғизистон нодида гирифта, вокуниши манфӣ нишон дода, дар сомонаҳои Интернетӣ ба паст задани шаъну шарафи Ватани худ машғул шуда истодаанд. Ҳоло он, ки онҳо шаҳрванди ҶТ буда, Ватани онҳо низ Тоҷикистон мебошад ва онҳоро дар кивари ҳаммарзи мо ба мисли дигар сокинони ҷумҳурӣ чашми дидан надоранд. Онҳо намедонанд, ки аз ҷониби қирғизҳои ҳамхуни худ барои манфияти онҳо муваққатан истифода бурда мешаванд.  

      Сокини ш.Хоруғ Сафдаршоев Мамадшо

Муфаcсал...

ТАМАЪКОРОН БА МАНФИАТИ ТОҶИКОН КОРЕ НАКАРДААНД...

(Посух ба “Ахбор.сом” ва Дориюши Раҷабиён)

Вақтҳои охир дурӯғсомонаи “Ахбор.сом” бо такя ба андешаи ба ном “рӯзноманигори тоҷики муқими Лондон” Дориюши Раҷабиён маводеро таълиф намудааст, ки дар он перомуни шиори “Садоқат ба Президент – садоқат ба Ватан” афкору ақидаҳои фитнаангез ва дур аз ҳақиқат баён шудаанд. Яъне дар матлаб аслан нафақат ҳамаи хизматҳои шоёни Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ва нақшу саҳми Ҷаноби Олӣ дар эҳёи давлатдории навини тоҷикон нодида гирифта шудааст, балки тӯҳмату бӯҳтони меҳнафурӯшони хориҷӣ аз ҷумлаи Дориюши Раҷабиён ҳамзамон нисбати мардуми осоиштаи Тоҷикистон ва пайравони асили Пешвои миллат равона гардидаст.

Воқеан ниёз ба таҳлили ҳар як ҳарфи душманон нест, зеро ҳамааш пучу беҷо, олудаву боғараз ва заррае ба ҳақиқат тавъам намеоянд. Зеро хосса иқдому ташааббуси бевоситаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ буд, ки давлати муосир ва соҳибистиқлоли Тоҷикистон таъсис ёфт ва дар заминаи он Ваҳдати комили миллӣ сурат гирифт.

Аммо ба дурӯягону фитнаагезону ҷосусон ва душманони миллати тоҷик амсоли Муҳиддини Кабирӣ, Мирзо Салимпур, Дориюши Раҷабиён, Алим Шерзамонуф, Саидюнуси Истарафшанӣ ва ҳамтоёнаш боз мегӯем, ки пунбаи хомро аз гӯшҳояшон канда, аз воқеҳои ҳалокатбори солҳои пешин ва ҷанги хонумонсӯзи шаҳрвандӣ сабақ гиранд. Дар акси ҳол худкардаро даво нест ва агар чунин маломату сангандозиҳо аз ҷониби чунин ашхос давом ёбад, онҳоро миллати тоҷик нафрину лаънат хоҳад кард. Чунки то ҳоло ягон нафар аз одамони нобаршуда ва ҳаммаслаконаш ба манфиати мардуми тоҷик ва давлати тоҷикон коре накарда, баръакс хонасӯзиро пеша намуда, миллатро дар назди ҷаҳониён паст мезананд.

Барҳақ месазад, ки Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро Асосгузори давлати навини тоҷикон гӯем. Зеро маҳз Президенти муҳтарами мо ҷамъи парешонгаштаро ба по рост кард, Тоҷикистонро рушд бахшид, ба иҷтимоиёти коҳишёфтаи мамлакат нерӯву тавон эҳдо намуд ва тадриҷан тамоми роҳҳоро кушоду Ватани маҳбуби моро ба назари ҷаҳониён чун диёри сулҳпарвару тамаддунгаро муаррифӣ кард.

Ӯ борҳо собит кард, ки дар арсаи талошҳо баҳри шукуфоии Ватан ва некуаҳволии мардум устувору ҷонфидост, бим аз ҳеҷ монеае надорад, рисолату маромномаи зиндагиаш бунёдкориву созандагист.

Чун инсони хирадманд ба илму фарҳангу маориф таваҷҷуҳу гаравиши вижа дорад ва ба аҳли таълиму тарбия ҳамовора арҷгузорӣ мекунад. Бо роҳбарию ҳидояту ғамхории ӯ дар соҳаи маориф ва илм таҳаввулоти куллӣ ба вуқӯъ пайваст, мазмуну муҳтавои омӯзиш такмил ёфт, таълимгоҳҳои зиёди замонавӣ бунёд гардида, бо навтарин таҷҳизоти технологӣ таҷҳизонида шуданд, китобҳои нав ба нав нашр гаштанд, бо омӯзгорон имтиёзҳо муқаррар ва музди меҳнаташон борҳо афзуда шуд.

Сокинони ҳамаи минтақаҳои мамлакат ҳақшиносу ҳақиқатпарвар ва воқеиятбин ҳастанд. Аз ин ҷост, ки имрӯз халқи тоҷик фарзанди фарзонаву ғамхори хешро бо камоли эътиқоду эҳтиром Асосгузору сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ном мебаранд ва ифтихор аз он доранд, ки чунин бузургмарде ки тамоми оламиён чун сарвари муваффақ мешиносандаш, бузургмарде, ки тамоми тоҷикони ҷаҳонро ҳомиву пушту паноҳ гардидааст.

Арзишмандтарин подоши ҳар амале сазовор шудан ба эҳтирому эътирофи мардум аст ва табиист, ки Пешвои миллати тоҷвари мо ба ин мукофоти олӣ сазовор гашта, ҳамагон шукрона аз омолу рафтори ватандӯстонаву сиёсати дурандешона ва хирадбунёдаш мекунанд.

Пас, чаро мо ба ҳарфи мунофиқону дурӯягон, душманони миллат, расвоён ва тамаъкорони шабакаҳои “фесбукӣ” посухи ҳакимона диҳем. Зеро онҳо чеҳраву кирдори инсонӣ надоранду танҳо бозичае дар дасти дигаронанд ва танҳо манфиатҷӯиро касб намуда, ба фоидаи хоҷагони худашон талош доранд. Аммо нигаҳ доштани тавозун, оромиву субот, ҳамдигарфаҳмӣ, якпорчагии Ватан, дастовардҳои Истиқлолияту Ваҳдат, тарғиби арзишу моҳияти меҳанпарастӣ бояд рисолати ҳар яки мо бошад ва дар ин ҷода лозим аст, ки аз пайравони асили Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бошем ва нагузорем, то касе аз хоинон ба номусии ватандории мо бирасад.

Санҷар Куканов, сокини шаҳри Хоруғ

Муфаcсал...

Эҳтиром ба рамзҳои давлатӣ – эътимод ба ояндаи дурахшон

Вақте ки ҳар рӯзи мо бо садо додани Суруди миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон оғоз мешавад, ин барои ҳар як шаҳрванди баору номуси Ватан боиси ифтихори бузург ва фараҳмандӣ аст. Албатта дар олам ҳазорҳо намуд созу суруд сароида мешавад, аммо одамонро танҳо ягона суруд муттаҳид месозад ва он Суруди миллии кишвар аст.

Яъне Суруди миллии мо яке аз муқаддасоти миллату давлат ба ҳисоб рафта, хосса зимни сафару мулоқотҳои расмии Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба кишварҳои гуногун бо як шукӯҳу шаҳомати хоса ва дар вазъи тантанавӣ суруда мешавад. Инчунин Суруди миллӣ дар чорабиниҳои оммавию фарҳангӣ – варзишӣ, ё худ мусобиқаҳои сатҳҳои гуногун ҳини баромадани варзишагарон ба зинаҳои шӯҳрат мутантан садо медиҳад.

Аммо дар бандҳои якум ва дуюми низомномаи Суруди Миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон омадааст, ки: «I. Суруди Миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон рамзи давлати соҳибихтиёр, демократӣ, ҳуқуқбунёд, дунявӣ ва ягона, ифодагари дӯстии пойдори ҳамаи халқу миллатҳои кишвар мебошад. Эҳтироми воло ва донистани Суруди Миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон вазифаи муқаддаси ҳар шаҳрванди кишвар аст. II. Суруди Миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон иҷро карда мешавад: 1) ҳангоми оғозу анҷоми иҷлосияҳои Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, иҷлосияҳои намояндагони халқи Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон, вилоятҳо, шаҳрҳо ва ноҳияҳо, маҷлису ҷамъомадҳои тантанавӣ ва дигар ҷашнҳое, ки дар ҷумҳурӣ мувофиқи Қонун иди умумихалқӣ эълон гаштаанд;»

Пас, аз бандҳои болозикр бармеояд, ки агар Суруди миллӣ ифодагари иттиҳоду ягонагии давлату миллат бошад, гиромӣ доштани он барои ҳар як шаҳрванд қарзу ҳам фарз аст ва новобаста аз оне, ки аз кадом табақаи аҳолии ҷомеа бошем.

Инчунин дар банди дуюми низомномаи мазкур зикр гардидаст, ки Суруди Миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон бояд иҷро карда мешавад: 4) ҳангоми гузаронидани ҷамъомаду ҷашнҳо ва тадбирҳои дигар, ки мақомоти давлатӣ ва иттиҳодияҳои ҷамъиятӣ, корхона, муассисаҳо ва ташкилотҳо мувофиқи иҷозати Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон созмон медиҳанд; 5) ҳангоми маросимҳои расмии пардабардорӣ аз рӯи ҳайкалҳо, муҷассамаҳо, лавҳаҳои ёдбуд ва дигар иншоотҳои мансуб ба муҳимтарин воқеаҳои таърихии ҳаёти ҷамъиятию давлатӣ, ба шарафи ходимони сиёсӣ, давлатӣ, ҳарбӣ, қаҳрамонони халқӣ, ходимони илм, адабиёт ва фарҳанг; 6) ҳангоми сарфароз гардонидани Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон, вилоятҳо, ноҳияҳо, шаҳрҳо, маҳаллҳои аҳолинишин, корхона, муассиса ва ташкилотҳо бо мукофоти давлатӣ; 7) ҳангоми барафроштани Парчами Давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар маросимҳо ва дигар чорабиниҳои тантанавӣ, ки ташкилотҳои давлатӣ ва ҷамъиятӣ, идораҳо, муассисаю корхонаҳо мегузаронанд; 8) ҳангоми пешвозгирӣ ва гуселонидани сарварони давлатҳо ва ҳукуматҳои давлатҳои хориҷӣ, ки ба ҷумҳурӣ расман ташриф меоранд - баъди иҷрои Суруди Миллии давлати мехмонони хориҷӣ. Қонунгузории ҷумҳурӣ метавонад дар ҳолатҳои дигар иҷрои ҳатмии Суруди Миллии Ҷумҳурии Тоҷикистонро пешбинӣ намояд.

Яъне манзур аз тадбирҳои дигари зербанди чоруми банди дуюм ин рамзи муқаддаси давлатӣ ҳамзамон дар ҳамаи муассисаҳои таълимӣ ҳам бояд мувофиқи мақсад иҷро карда шавад.

Вале мутаассифона феълан талаботи иҷроиши Суруди миллӣ дар муассисаҳои таълимӣ ва дигар идораҳои марбути ВМКБ ҳанӯз ҳам қонеъкунанда нест. Зеро то ҳол на ҳамаи масъулини маориф ва илму идорахои дигар дарк намудаанд, ки маҳз дар чунин муқаддасоти давлатӣ эътимоди сустнашавандаи халқу миллат инъикос ёфта, маҳз ин муқаддасот моро ба волотарин хушбахтии зиндагии ҳар соҳибватан, яъне Истиқлолияту Ваҳдат ҳидоят мекунанд. Бинобари ин, бояд гуфт, халқияте ки рамзҳои миллию давлатии хешро эҳтирому қард мекунад, ба ояндаи равшани худ эътимод дорад ва мо бояд аз ҷумлаи чунин мардумон бошем.

Назар Броимшоев, таҳлилгар аз шаҳри Хоруғ

Муфаcсал...
Subscribe to this RSS feed

Log in

create an account