Мақолаҳо

БАҲСҲОИ БЕАСОСИ “БАРОДАРОН”-и ҲАММАРЗИ МО

Тоҷикон дар тули таърихи хеш ба марзу буми ҳеҷ як кишвар ҳамла накарда, замину хоки ягон кишварро бо оғушта кардани хун аз они худ накардаанд. Барои чи бошад, ки бархе аз шаҳрандони Ҷумҳурии Қирғизистон, ки дар деҳаҳои наздимарзии Ҷумҳурии Тоҷикистон зиндаги доранд, даъвои гирифтани заминҳои бобогии моро мекунанду аз аслу насаби хеш бехабаранд.

Онҳо бо ташабусу роҳнамоиҳои душманони миллати мо кушиш мекунанд, ки фазои нооромро дар марзи ҶТ ва ҶҚ фароҳам оварда, бо ин роҳ ба вазъи кунунии Ҷумҳури ва минтақа таъсир расонанд. Шаҳрвандони бонангу номуси кишвари мо баракси ҳол амал намуда, мехоҳанд, таъсиргузори дасти касе набошанд ва бо дасисаву гуфторҳои беасоси сокинони ҳаммарзи худ гуш намедиҳанд.

Ҳар як шаҳрванди баномуси Ҷумҳурии Тоҷикистон медонад, ки мо аз кадом асрҳо дар Осиёи миёна зиндагӣ мекунему бародарони ҳаммарзи мо аз кай, ин таърихро худи шахсоне, ки ба иғвогари машғуланд, худ медонанд. Аммо беномуси пешакардани бархе аз сокинони Ҷумҳурии Қирғизистон, дар он ифода меёбад, ки онҳо таъсиргузори дасти касе ҳастанд.

Бояд сокинони ҳаммарзи мо дониста бошанд, ки Ҷумҳурии Тоҷикистон ягон вақт бо таъсиру таҳдиди касе, аз як ваҷаб сарҳади худ даст накашида, оиди пурзур намудани он баҳри таъмини амнияти сокинони худ, тамоми кушишҳоро мекунад. Таҳдидҳои беасосу бемантиқи сокинони ҳаммарзашро намепазирад. Дар якҷояги бо шаҳрвандони худ, ки пайрави Пешвои хеш мебошанд, барзиди душманони дохили ва хориҷии худ муборизаи беамон мебаранд.

Мутаассифона, имрӯз сокинони қирғиз табори кишвари мо вобаста ба ҳаводиси байни марзии Тоҷикистону Қирғизистон ба амал омада, вокуниши манфи нишон дода дар сомонаҳои интернетӣ ба паст задани шаъну шарафи Ватани худ машғул мебошанд.

Бинобар ин моро зарур аст, ки дар маҷрои ҷаҳонишавӣ бо дарки масъулият истиқлолияти худро натанҳо бо шиору гуфтор ситоишу парастиш, балки бо меҳнати софдилона ва самимӣ дар ҳама соҳаҳо таҳким бахшем, бепарво ва бемасъулият набошем ва барои таълиму тарбияи наврасон, ҷавонон дар рӯҳияи ватандустӣ, худогоҳиву худшиносӣ, инчунин ҷалби онҳо дар корҳои созандагиву ободкорӣ, ҳифзи дастовардҳои истиқлолият, таҳким бахшидани ваҳдати миллӣ ва пайрави накардани душманони дохили ва хориҷӣ саҳмгузор бошем. Таърихи навини кишвари соҳибистиқлоли мо, ки таҳти фишори қишрҳои гуногуни абарқудратҳо қарор гирифта буд, имрӯз дубора қадамҳои устувори худро ба сӯи оянда гузошта истодааст. Барои ҳар як намояндаи ин ё он миллат ягона мебошад. Яъне, шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон сарфи назар аз мансубият ба миллату дин, нажот, мазҳаб ва забон баробарҳуқуқ  мебошанд ва дар ҳудуди кишвар тамоми намуди шароити зиндагиро соҳиб шуда метавонанд.

Сокини шаҳри Хоруғ Айдмамадов Саломатшо

Муфаcсал...

Қирғизҳои имрӯза – чингизиҳои асри 21

Бозиҳои геополитикии давлатҳои абарқудрат имрузҳо нишон медиҳад, ки ба як миллат ва давлат оқибати норхушро дар пай дорад. Равандҳои пурпечутоби зиндагӣ дар системаи кунунии дунё шаҳодат аз он медиҳад, ки ҳар як амали ба вуқӯъ омада дар сартосари дунё нишонаи он аст, ки давлатҳо халқиятҳояшон ҳамеша зираку ҳушёр бошанд ва барои ҳимояи суботи сиёсиашон камари ҳиммат банданд. Бо дар назардошти ин ҳама рўйдодҳо халқи тоҷик истиқлолияташро чун гавҳараки чашм нигоҳ медорад ва барои ҳимояи ҳамагуна арзишҳояш камари ҳиммат мебандад.

Рўйдодҳои ҳудудии Тоҷикистон бо қирғизҳои ҳамсоя дар чанд вақти охир нишонаи он аст, ки қирғизҳои ҳамсояи барқарор кардани муносибатҳои ҳамсоягиро дарк намекунанд ва тартиботи мавҷударо доим халалдор месозанд. Бо иштирок ва мўътадил нигоҳ доштани ҳудудҳои тарафайн муовини сарвазири Ҷумҳурии Тоҷикистон Азим Иброҳим далели он аст, ки ҷониби Тоҷикистон ҳамеша талош мекунад, то ин ки муносибатҳои ҳамсоягӣ ва доштани дипламатияи барҷастаашро нигоҳ дорад ва нофаҳмие сар назанад, аз ин хотир қирғизҳо бояд дарк намоянд ва ҳамагуна принсипҳои мавҷударо эътироф ва риоя намоянд, то ин ки вазъият дигар бора муташаннич нагардад. 

Қирғизҳо бояд дарк намоянд, ки ҷониби Тоҷикистон ва халқи барумандаш ҳамеша дурандешона ва одилона рафтор мекунад ва талош мекунад, ки нофаҳмие сар назанад. Аммо бо таҳлилҳои амиқу дақиқ, қирғизҳо санъати пешбурди давлатдорӣ надоранд ва одоби ҳамсоядориро наомўхтаанд аз ин рў тасаввур мекунанд, ки байни якдигар ҳамеша дар низоъ мебошанд ва халқи тоҷик гўё аз рафтори онҳо сукут мекарда бошанд, аммо қирғизҳо фаромўш набояд созанд, ки бо ин рафторашон дар таърихи инсоният хатогии бузург мекунанд.

Бояд аз ин пас ҳукумати қирғизҳо тартиботро риоя намуда, мардумаш, ки дар марз бо Тоҷикистон наздик аст корҳои фаҳмондадиҳиро ба иҷро расонад ва ҳамаи он гурўҳое, ки ҳукуматро писанд намекунанд сади роҳашонро бигирад. Дар акси ҳол мардуми сарбаланди тоҷик барои ҳар як порча замини хеш, ки мутобиқи Конститутсияи ҶТ «ҳудудияти марзиви кишвар дахлнопазир аст», нисбати авбошони ва сарҳадшиканони қирғиз чораҳои ҷавобӣ меандешад.  

Пирумшо Саодатқамов, нафақахӯр, сокини ш.Хоруғ

Муфаcсал...

ҲИФЗИ МАРЗ МУҚАДДАС АСТ

Мафҳуми “Ватан” ва бузургдошти он аз қадим дар ананаҳои миллиамон мавқеъи муҳим дорад. Ин мафҳум дар худ ҷойи таваллуд, маҳалли зист, одамон, шаҳру вилоят ва мамлакатро ифода мекунад. Соҳиби манзилу макон, сарпаноҳ, оила, ва фарзандон будан низ ба тарзи хос мафҳуми “Ватан”-ро ифода мекунад. Мардуми Тоҷикистон марҳалаи вазнини солҳои аввали истиқлолиятро паси сар намуда, баҳри бунёди ҷомеаи демократӣ, ҳуқуқбунёд, дунявӣ ва ягона пайваста талош меварзанд. Асоси мустаҳкамии амали намудани тадбирҳои созандаву бунёдкориҳо, ҳукумфармо будани сулҳу салоҳ дар ҷомеа, якдигарфаҳмӣ ва якдилии мардум ҳамзистии ҳамаи сокинон ба шумор меравад. Таърихи навини кишвари соҳибистиқлоли мо, ки таҳти фишори қишрҳои гуногуни абарқудратҳо қарор гирифта буд, имрӯз дубора қадамҳои устувори худро ба сӯи оянда гузошта истодааст.

Ба ҳамагон маълум аст, ки аз давраҳои қадим мардуми тоҷик баҳри ҳимояи “Ватан” барзидди душманони аҷнабӣ мубориза бурда, ҷони худро баҳри ҳифзи марзу буми хеш фидо намудаанд.   Мавҷудияти давалат пеш аз ҳама ба дахлнопазирии марзу буми он вобастагии зиҷ дорад. Мутаассифона, бархе аз ҳамсоягони мо, ки тули асрҳо бо мо дар ҳамсоягӣ қарор доранд, имрӯзҳо давои марзи “Ватанамон”-ро доранд. Шаҳрвандони Ҷумҳурии Қирғизистон тавассути шабакаҳои иҷтимоӣ, тарғибу ташфиқот бурда, заминҳои қадимии мардуми тоҷикро, ки тули асрҳо дар онҷо зиндагонӣ мекарданд азони худ намуда истодаанд. Онҳо дар ҳаряк баромадҳояшон ба паст задани шаъну шарафи миллати тоҷик ва пешниҳоди маводҳои сохтакорона дар шабакаҳои интернетӣ оид ба ҳолатҳои муноқиша дар сарҳад, ки гуё дар ин муноқишаҳо шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон гунаҳгоранд, машғуланд. Аммо, дар асл бошад ҳамаи ин мушкилотҳои дар сарҳад ба вуқуъ омада, аз ҷониби худи шаҳрвандони қирғиз ба амал омада истодааст.

Сокинон қирғизтабор, ки дар марзи Ҷумҳурии Тоҷикистон истиқомат мекунанд ба таъсири дасти сеюм ба иғвогарӣ ва маҳаллгароӣ даст зада, вазъятро дар минтақаҳои осебпазири Сарҳади давлатӣ вайрон менамоянд. Бо ҳар роҳу восита ва қатлу куштори сокинони назди марзии Ҷумҳурии Тоҷикистон сокинони қирғизтабори марзӣ, пай дар пай кушиши аз худ намудани заминҳои аҷдодии мардуми тоҷикро карда истодаанд.

Аз ин ҳолат, баъзе аз сокинони қирғизтабори кишвари мо фазои кишварамонро вобаста ба ҳаводиси байни марзии Тоҷикистону Қирғизистон нодида гирифта, вокуниши манфӣ нишон дода истодаанд. Ҳоло он, ки онҳо шаҳрванди ҶТ буда, Ватани онҳо низ Тоҷикистон мебошад ва онҳоро дар кивари ҳаммарзи мо ба мисли дигар сокинони ҷумҳурӣ чашми дидан надоранд. Онҳо намедонанд, ки аз ҷониби қирғизҳои ҳамхуни худ барои манфияти онҳо муваққатан истифода бурда мешаванд.

Ба боварии комил гуфта метавонем, ки ҳаряк фарзанди баномуси тоҷик баҳри ҳар порча замини кишвар ҷони худро даренадошта, то нафаси охирин барзиди душманони аҷнабӣ мубориза мебаранд.

Қурбоншоев А, сокини шаҳри Хоруғ

Муфаcсал...

Сулҳу ваҳдат - роҳи ҳалли марзи Тоҷикистон ва Қирғизистон

Тайи чанд сол аст, ки барои марзи байни Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Ҷумҳурии Қирғизистон муноқишаҳо зуд-зуд сар мезананд.

Маълум аст, ки  роҳи автомобилгарди Исфара-Ворух, ки аз ҳудуди Қирғизистон убур мекунад, асоси ҳамин  муноқишаҳою  нофаҳмиҳо  қарор гирифтааст.

Ҳатто бар асари ҳамин муноқишаҳо даргириҳо сар зада, дар натиҷа талафоти ҷонӣ мушоҳида шуда, чандин нафар захмӣ шуда, ҷароҳат бардоштаанд.

Эмомалӣ Раҳмон ва Сооронбой Ҷеенбеков – Раисони Ҷумҳурии  Тоҷикистону Қирғизистон дар санаи 26 июли соли 2019 дар минтақаи марзии Ворух-Оқсой бо сокинони маҳаллӣ вохӯрӣ анҷом доданд.

Ангезаи муноқишаҳо дар марзи байни Тоҷикистону Қирғизистон дар муайян ва аломатгузорӣ нашудани қисмати зиёде аз хатти марз аст. Тарафҳо дар ҳалли ин мушкил ба нақшаҳои ҷуғрофии давраҳои гуногун такя мекунад.

Инчунин дар минтақаи наздисарҳадии байни сокинони деҳаи Хоҷаи Аълои ҷамоати деҳоти Чоркӯхи шаҳри Исфара ва деҳаи Орта-Бози ноҳияи Ботканд муноқиша ба вуҷуд омад, ки низ ба масъаоаи марзи байни ду ҷумҳурӣ алоқаанд мебошад.

Марзи байни Тоҷикистону Қирғизистон 971 километр дарозӣ дорад, ки то кунун 504 километри он муайян ва аломатгузорӣ шудааст. Борҳост, дар минтақаҳои баҳсталаб сокинон барои обу чарогоҳ ва роҳу бозор даст ба гиребон шудаанд ва тоҳ ҳол чандин нафар дар ин муноқишаҳо кушта шудаанд.

Дар арафаи соли нави 2020 боз дар сарҳади Тоҷикистону Қирғизистон муноқишаҳо боз ба амал омаданд. Чи тавре ки расонаҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон маълум менамоянд, субҳи 8-уми январи соли 2020 сокинони маҳаллаи Коктоши ноҳияи Боткон хонаи истиқоматии сокини ҷамоати деҳоти «Чоркӯҳ»-и шаҳри Исфара Нарзулло Абдуллоевро оташ заданд. Дар санаи 9-уми январи соли 2020 шаҳрвандони Қирғизистон бидуни сабабе ба мошини ба мошини сабукрави шахсии шаҳрванди тоҷикистон, истиқоматкунандаи ҷамоати деҳоти «Чоркӯҳ» Зафар Аъзамовро мавриди сангборон қарор доданд.

Шаби 9-ум инчунин дар марз аз ҷониби гурӯҳи низомиёни қирғиз борҳо ба ҳаво тир парронида шудааст, ки танҳо баъди дахолати намояндагони ВКД ва Хадамоти сарҳадии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва кишвари ҳамсоя  қатъ гардидааст.

Дар таърихи 13 –уми январи соли 2020 ҳайати ҳукумати Тоҷикистон бо роҳбарии муовини сарвазир Азим Иброҳим барои гуфтушунид бо ҳайати Ҳукумати Қирғизистон ба шаҳри Исфара сафар кард ва мулоқот баргузор гардид, аммо ба қавли муовини вазир Азим Иброҳим, масъала ҳанӯз нигаронкунанда арзёбӣ мешавад.

Дар натиҷаи баҳсҳо тарафҳо ба ин тавофуқ расиданд, ки аз 467 километри  марзи баҳснок 114 километри онро таъин  ва аломатгузорӣ намоянд. Ин аввалин ҷаҳиши амалие буд, ки дар фосилаи 40 сол ба ин тараф  идома дорад.

Умеди комили ҳар ду ҷониб, яъне ҳам Ҷумҳурии Тоҷикистон ва ҳам Қирғизистон бар он  аст, ки ин мушкилро танҳо бо роҳи эҳтиромгузорӣ, адолат ва дӯстӣ бояд ҳал намуд. Ин мушкилу монеа ҳанӯз боқимонда аз замони Иттиҳоди Шӯравӣ мебошад, ки тарафҳо мехоҳанд, ки аз 467 километри марзи баҳснок  дар навбати аввал 114 километри онро аломатгузорӣ кунанд ва мардуми  ҳар ду ҷумҳурӣ орзу доранд, ки дӯстона ҳаллу фасл намудани ин масъалаи  мушкил ягона роҳи боадолат ва ҳалкунанда  мебошад.

Дотсенти кафедраи адабиёт ва санъат Лалҷубаи Мирзоҳасан

 

 

 

 

 

 

 

 

Муфаcсал...

ТАРБИЯИ ФАРЗАНД ДАР ОИЛА

Чуноне, ки Пешвои миллат, Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ, Президенти кишварамон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон қайд кардаанд:

«Оила дар ҳама давру замон муқаддас ва рукни ибтидоиву асосии давлат ҳисобида мешавад. Аз ин рӯ, барпо намудани оилаҳои комилу мустаҳкам вазифаи аҳли ҷомеа ва волидайн мебошад.»

Муҳимтарин коре, ки инсон дар умри худ анҷом медиҳад, бунёди оила аст. Оила қонунест, ки шахс дар муҳити он худро аз ниёзҳои инсонӣ бениёз мегардонад. Яъне ҳар инсоне дар муҳити оила анъанаҳои табиии ба вуҷуд овардани наслро идома дода, бо воситаи оила ба ҷомеа мепайвандад ва шахсияту ҳуввият касб мекунад.

Оила ва оиладорӣ яке аз муҳимтарин рукнҳои зиндагии инсонӣ маҳсуб гашта, пойдорӣ ва мустаҳкамии он асоси хушбахтии аъзоёни он дар ҳаёти шахсӣ ба шумор меравад.Оила намунаи олӣ ва таърихии институти иҷтимоӣ буда,зуҳуроти иҷтимоию ҳуқуқӣ маҳсуб мешавад.Табиист,ки фаҳму дарк,ҷаҳонбинӣ ва фазилати маънавии падару модар дар оила аввалин дарсест,ки дар зеҳни кудак нақш мебандад ва фаъолияти минбаъдааш низ аз ҳамин гуна шароит вобастагӣ дорад.Муҳити оила хуб ёбад, ҳар навъе ки бошад таъсири худро ба кӯдак мегузорад ва умрбод дар вуҷуди он боқӣ мемонад.Дар ниҳоят кудак ба ҳама гуна бардоште,ки аз оила дорад вориди ҷамъият мегардад.

Масъалаҳои таҳкими робита миёни ҷомеа,муассисаи таълимива падару модарон тавассути як қатор қонунҳо,аз ҷумла Қонун «Дар бораи масъулияти падару модар дар таълиму тарбияи фарзанд»ба танзим дароварда шудаанд,ки ин санад раҳнамои волидон мебошад.

Ҳар як оила ӯҳдадор аст, ки фарзандони худро дар рӯҳияи ватандӯстӣ,хештаншиносӣ тарбия намоянд.Дар оилаҳои хуб фарзандони бомаърифати хуб ба воя мерасанд ва ояндаи давлату миллат аз ин гуна фарзандон вобастагии зиче дорад.Агар волидон барои дар роҳи илму дониш роҳнамун намудани фарзандони хеш кӯшиш намоянд,дар ҷомеа оилаи солиму бофарҳангба вуҷуд меояд.Пешвои миллат,Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ,Президенти кишварамон мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон доимо таъкид менамоянд,ки пешрафту тараққиёти ояндаи кишвар,боигарии давлат аз кадрҳои баландихтисос вобастагии зиёде дорад.Аз ин рӯ,ҳар як падару модарро зарур аст,ки фикри ояндаи фарзандро андешида,онҳоро аз беҳудагардиҳо манъ карда,дар рӯҳияи ватандӯстию ватанпарастӣ ва инсондӯстӣ тарбия намоянд.

Нуқтаи дигаре,ки ҳоло дар хонаводаҳо дар тарбияи фарзанд фаромӯш шудааст,ин мутолиаи китоб дар муҳити оила мебошад.Вақте волидон дар назди фарзанд китоб мутолиа мекунанд ё китобро ҳамчун ганҷи маонӣ ҳифз менамоянд,албатта ин ба тарбияи фарзанд таъсири мусбӣ мерасонад.Агар волидайн порае аз қисса ё ҳикоя ба фарзандон роҷеъ ба мӯҳтавои китоб саволу ҷавоб намоянд,шавқи китобхониро дар онҳо бедор месозанд.Бо назардошти тараққиёт ва пешравии ҷамъият,тарбияи насли наврас низ ба худ таваҷӯҳи бештареро талаб мекунад.Зеро, мушоҳидаҳо ва омӯзишҳои педагогию психологии солҳои охир нишон медиҳанд,ки бо вуҷуди дар зарфи 28 соли даврони истиқлолият дар бунёди оилаи устувори тоҷик ба мувафаққиятҳо ноил шудан,мушкилоти мувофиқба замони нав ба вуҷуд омадаанд,киба раванди таълиму тарбияи фарзандон таъсири манфӣ мерасонанд.Ба монанди ҳуқуқвайронкуниҳои  ноболоцон,нашъамандӣ,таъсири тамаддунҳои хориҷӣ ва цайра,аз ҷумлаи чунин мушкилот мебошанд.

Ҳаёти солими миллат аз фазои солими оила маншаъ мегирад.Оила чун зинаи аввали бунёди ҷомеа нақши меҳварӣ дар густариши онро дорад.То кадом ҳад вазъи иҷтимоӣ-иқтисодӣ ва фарҳангию ахлоқии оилаҳо дар сатҳи баланд бошад,ба ҳамон андоза он ба рушд ва пешрафти давлату миллат мусоидат менамояд.

Тарбияи оилавӣ корӣ муҳим буда,аз волидайн талаб ҷиддият ва масъулияти бузургро талаб мекунад.Вазифаи волидайн,ки дар тарбияи фарзанд баробар масъуланд,ба воя расонидани фарзандони фарзандони дорои ахлоқи накӯ ва ба ҷомеа нафърасон мебошад.

Оилаи муосир дар асоси тацйироте,ки дар ҷомеаи навин ба вуҷуд меояд,инкишоф меёбад. Васеъ паҳн шудани воситаҳои иртиботӣ,коммуникатсионӣ,пешравии илм ва дар ин замина дастовардҳои техника ва технологияҳои замони нав на танҳо ба некуаҳволии оила таъсир мерасонад,балки боиси инкишофи ҳамаҷонибаи насли наврас низ мегардад.Воситаи асосии иҷтимоикунонии насли наврас оила мебошад,ки он фарзандонро ба ҳаёт ва фаъолияти ҷамъиятӣ омода месозад. Бояд донист, ки муҳимтарин вазифаи оила таъмини хушбахтии аҳли хонавода ва тарбияи шоиста мебошад.

Тарбияи оилавӣ,ки онро машъали тарбия гӯянд,ба ба охлоқи инсонӣ асос шуда,дигар ҷузҳои таркибии тарбия аз он сарчашма мегиранд.Фарзанд маҳсули оила асту тарбияаш аз хонадон ва панди падару модар, инчунин аз муҳити маънавӣ маншаъ мегирад.

Тавре маълум аст,ки давраҳои бачагӣ,наврасӣ ва ҷавонии инсон дар оила мегузаранд.Аз ин хотир, падару мода рва колонсолони хонаро зарур аст, то ки вижагиҳои тацйироти синнусолии фарзандонро ҳис карда,ба имкониятҳои онҳо такя кунанд ва барои муътадил ҷорӣ шудани ташаккули шахсияташон цамхорӣ намоянд.Қобилияти эҷодии кӯдакро пайхас намуда,ҳамзамон дар айёми наврасӣ,ки давраи басо ҳассос аст,ба онҳо аҳамият бояд дод.

Ассистенти кафедраи педагогика,равоншиносӣ ва методикаи таълими ДДХ Муволасенова Паймора

Муфаcсал...

Оилаи солим – асоси ҷомеаи шаҳрвандии намунавӣ

Оила гурўҳи хурди иҷтимоиест, ки дар асоси  никоҳи расмӣ ва шаҳрвандӣ ташкил шуда, аъзоёни онро зиндагии муштарак ва якҷоя пеш бурдани хоҷагии оилавӣ иҷрои вазифаҳои оилавӣ ва аҳолӣ анъанаҳои оилавӣ муттаҳид месозад.

Чуноне ки Пешвои миллат, Асосгузори сулҳу ваҳдат, Президенти мамлакат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон қайд карданд: «Нишонаи солим будани ҷомеъа пеш аз ҳама муносибати ғамхорона ба зан-модар мебошад, зеро зан - модар мураббии фарзандон ва нигоҳдорандаи  чароғи хонадон аст. Ба ин хотир дар ҳар оила, дар тамоми ҷомеа бояд рўҳияи эҳтироми беандоза нисбат ба зан - модар ба вуҷуд варда шавад, мақоми ў ҳамеша баланд бошад, ҳуқуқҳояш ҳаргиз поймол нагарданд».

Оила, ҳамчун институти  ҷамъиятӣ - инсонӣ роҳи дуру дарозро тай карда аз шаклҳои қабилавии худ ба шакли имрўза расид. Аз қадимулъаём оила вазифаи анъанавии махсуси худро дошт ва яке аз вазифаҳои муҳими  оила ташкил кардани оила ва ба воя расонидани фарзанд мебошад.

Оилаҳо асосан бо пояҳои  ахлоқии худ хеле устувор буда, муносибати волидайну фарзандон дар  дарҷаи якум истода, барои ҳамаи аъзоён ва махсусан фарзанд фазои ягона бояд ташкил намуд.

Оила дар ҷамъияти мо дар асоси муҳаббат ва розигии писару духтар бунёд мегардад.

Оила ва оиладорӣ яке аз муҳимтарин рукнҳои  зиндагии инсонӣ маҳсуб гашта, пойдорӣ ва мустаҳкамии он дар ҳаёти шаҳсӣ ба шумор меравад.

Оила ин иттифоқи озод, ихтиёрона, баробарҳуқуқ ва чун қоида якумраи зану шавҳар аст, ки ба муҳаббату эҳтироми тарафайн бо мақсади ташкили  хонавода барои тавлид ва тарбияи фарзандон асос ёфтааст, бо риояи ҳама шартҳои дар қонун зикршуда  ва умумияти маънавӣ ва хоҷагӣ, инчунин ҳуқуқу ўҳдадориҳоро байни аъзои оила ба вуҷуд меорад ва дар ҳимояи давлат қарор дорад.

Дар оила ҳамаи мафҳумҳо ақида, ҳиссиёт ва одатҳои нахустин гузошта мешавад, ки онҳо дар ташаккулёбии минбаъдаи  тамоми маънавиёти шахсияти кўдак замина мегузорад.

Оила  он вақт солим бунёд мегардад, ки агар аъзоёни  оила аз ҷиҳати ахлоқӣ обутоб ёфта бошанд. Ҳар як шахс бояд хуб дарк карда тавонад, ки бунёди никоҳ ва оила ин масъулияти ҷиддиро эҳсос менамояд.

Оила инчунин институти иҷтимоӣ буда, қайд кардан зарур аст, ки ба ин институтҳои иҷтимоӣ дохил мешаванд.

Нақши асосии оила ин таъсири  он ба меҳанти ҷисмонӣ ва ҳаёти рўҳонӣ, ки дар он одамон зиндагӣ мекунанд. Оила барои кўдак ҳам муҳити зист  ва ҳам муҳити тарбия ба ҳисоб меравад.

Оила ин ба монанди меъмор буда, ки дар он кўдакро ба монанди ҳайкал месозанду ўро ҳам аз ҷиҳати  ҷисмонӣ ва ҳам аз ҷиҳати рўҳӣ тарбия намуда, шахсият дар кўдак эҳё мешавад.

Аз дидгоҳи ман оила ин чизи асосӣ ва муҳим дар ҳаёти инсон мебошад. Кўдак аз ҳама бештар ниёз дорад ба навозиш, муҳофизат ва тарбия эҳтиёҷ дорад.

Асосан оила инсонро ба ҷамъият роҳнамоӣ  карда ва ўро дар ҷамъият чӣ тавр зандагӣ карданро меомўзад.

Оила қадимтарин шакли ҳамзистии одамон буда, вобаста  ба дигаргуниҳои иҷтимоӣ –сиёсӣ тағйир меёбад.

Оилаҳои ҳозиразамон бояд барои барпо намудани оилаи хуб онҳоро мебояд дар асоси муҳаббати тарафайн якдигарро интихоб карда бошанд.

Равоншиносон, педагогон ва сотсиологон чунин мегўянд, ки оилаҳои ҳозиразамон якхела нестанд, балки бисёр аз ҳам фарқ мекунанд.

Структураи оила тағйир меёбад, асосан аз ду гурўҳ-волидайн ва кўдакон. Оилаҳое ҳастанд, аз волидайн яке ё падар ё модар бо як кўдак  момою бобо алоҳида зиндагӣ мекунанд ин ба волидайн имконият намедиҳад, ки аз таҷрибаи  авлодӣ гузашта чизеро омўзад.

Ҳанўз дар Юнони қадим Афлотун баъди Суқрот гуфта буд, ки кулли шарри олам худбинии мардум, нобаробарии тарбиявии онҳо дар навбати аввал аз шароити нобаробарии  кўдакон дар оила аст.

Барои он, ки дар оила як сохти муайяне дошта бошад бояд ба таълиму тарбияи фарзандон диққати  махсус дода шавад. Фарзандон бояд дар оила  меҳнатдўст бошанд.

Кўдаконро аз кори хона маҳдуд накунед, новобаста ба он, ки вай аз ўҳдаи ин кор ба осонӣ баромада метавонад ё не чунки иҷрои доимии ягон намуди кори хона бе ташаккулёбии маҳорат ва малакаи кўдакон мусоидат мекунад.

Талаботи ҳама вақт ягон кори хонаро  иҷро намудан аз тарафи кўдак ба мувафақияти оилавӣ дар оянда оварда мерасонад.

Ҳама вақт аъзоёни оилаатонро дастгирӣ ва ҳавасманд намоед, кўшиш намоед, ки  ҳеҷ вақт баробари  рафтори аъзоёни  оила гапи дағал назананд. Дар оилаатон ҷангу ҷанҷол  набардорад, ки ин ба ташаккули  асаби кўдак таъсири манфӣ мерасонад.

Дар оила меҳнатро ба меҳнати занон ва меҳнати мардон тақсим накунед, чунки ин ба пешравии ҳаёти шумо халал мерасонад.

Агар шумо хоҳони он бошед, ки оилаи бамаърифат дошта бошеду фарзандон ва набераҳоятон хушбахту маданӣ ба воя расанд, шуморо зарур аст, ки қоидаҳои зерини психологиро иҷро намоед.

Ҳама вақт дар муносибат ба фарзандонатон ҳалим ва меҳрубон бошед.

Дар оилаатон фазоеро ҷорӣ намоед, ки  дар он ҳама якдил, меҳрубон ва мулоҳизакор бошанд.

Ҳар рўз, ҳар дақиқа ба фарзандонатон диққат диҳед, аз омўзиш ва тарбияи онҳо дар мактаб ва гирду атрофи онҳо  бохабар боше два мунтазам онҳоро бо роҳи  нек раҳнамоӣ намоед.

Роҳ надиҳед, ки фарзандони шумо бесабаб ба мактаб нараванд.

Дар назди фарзандонатон ҷанг накунед, ҳамаи муносибатҳои зану шавҳариро дар набудани фарзандонатон ҳал намоед.

Ҳама вақт барои кўдаконатон намуна бошед, зеро ин намуна барои  онҳо дар оянда дарси ибрат хоҳад шуд.

Барои гузаронидани истироҳати маданӣ ба кўдаконатон вақти худро дареғ надоред, дар якҷоягӣ бо онҳо ба театр, музей, китобхона, консерт ва дигар ҷойҳои маданӣ равед.

Фарзандони шумо  бешарм ва дурўя  нисбати дигарон бадбин набоанд, дар пеши онҳо аз танқид ва ғайбати хешовандону ҳамсояҳо ва дигар шахсон худдорӣ намоед.

Тарбияи оилавии шумо бояд ба тарбияи мактаб мувофиқ бошад, агар баръакс бошад, ягон натиҷа гирифта намешавад.

Донишмандони шарқ дар китоби «Шоҳи шафтолу» бунёди оиларо таҳлил намуда, ба хулосае меоянд, ки рағбати инсон дорои се манба мебошад: дил, ақл ва ҷисм, Рағбати дил дўстонро бунёд мекунад, рағбати ақл эҳтиромро ва рағбати ҷисм майлу хоҳишро ба вуҷуд меорад, ки ин оиларо мустаҳкам мекунад.

Хулоса, дар оила албатта инсон ҳаматарафа инкишоф ва тарбия мегирад. Мавқеъ ва нақши оила дар ҷамъият хеле бузург будан асоси давлатро ташкил медиҳанд.

Нигина Амонхоҷаева, саромӯзгори кафедраи

 педагогика, равоншиносӣ ва методикаи таълим

Муфаcсал...

«То шамол навазад, шохи дарахт намеҷунбад» Ё чаро маҳз режими Эрон ба қурбонӣ шудани Қ. Сулаймонӣ оварда расонд

Феълан анқариб сад давлати дунё дар ин ё он шакл ба оғӯши ҷангу низоъҳои иҷтимоӣ кашида шуда, дар ноамн гаштани давлатҳо бевосита террористону ҷонибдорони бунёдгароии исломӣ даст доранд. Реша давондани ақидаҳои иртиҷоӣ дар ҷаҳон собит менамояд, ки дар асл терроризм миллату ватан надошта, бевосита аз ҷониби кишварҳои манфиатхоҳ ё режимҳои худкома бунёду маблағгузорӣ карда мешавад.

Мусаллам аст, ки худи қавму халқиятҳои гуногун дар ҳар давру замон ба хотири ба ҳам расидан талошҳои зиёд мекунанд. Вале, мутаассифона дар тақдири ҳар халқ ҳокимон ё худ режимҳои манфиатҷӯ баъзан на аз тарафи мардум, балки бо таъсири қувваҳои беруна ё давлатҳои абарқудрат сари қудрат меоянду бо сиёсатбозии хеш монеаи дӯстиву ҳамкории халқи бо ҳам дӯсту бародар мегарданд.

Чанде пеш мардуми Эрон генерал Қосим Сулаймониро аз даст доданд ва мо дар ин маврид ба онҳо ҳамдардии амиқ ва изҳори тасаллият менамоем.

Аммо суоле ба миён меояд, ки кору сиёсати режими феълии Эрон чӣ аст? Магар худи марҳум Қ. Сулаймонӣ гунаҳкор буд, ки аз тарафи Амрико ваҳшиёна ба қатл расид? Албатта «то шамол навазад, шохи дарахт намеҷунбад» ва маҳз чунин сиёсати пешгирифтаи режими Эрон ба марги ӯ оварда расонд. Умуман, чаро ин режим ба давлатсозиву сиёсати кишварҳои дуру наздик дахолат карда, садди роҳи якпорчагии онҳо мешвад?! Чаро ин “ҳукумат” ба бунёду азнавсозии гурӯҳҳои иртиҷоию созмонҳои террористӣ даст зада, авзои ҷаҳонро ноором мекунад ва аз оқибатҳои он намеандешад…

Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳаргиз мухолифи бо ҳам наздик шудани фарҳангу тамаддунҳо ва шинохти ҳамдигар нест, зеро ин як раванди табиӣ мебошад. Вале бо сабаби оне, ки омезиш дар шароити нобаробарии сиёсӣ мегузарад, бисёр вақт хусусияти якҷониба гирифта, ҷомеаҳои аз лиҳози иқтисодӣ сусттар зери таъсири шадиди фарҳангу арзишҳои давлатҳои қавитар қарор мегиранд.

Дур намеравем. Ҳизби мамнӯи наҳзати исломиро аз рӯзи аввали фаъолияташ, кӣ бунёду ҷонибдорӣ намуд ва дар талошҳои табаддулоти давлатии солҳои пешу охир кӣ даст дошт? Албатта мо пӯсти режими худкомаро дар чармгарӣ мешиносем ва намегузорем, ки он бори дигар ба ҳаёти осоиштаи тоҷикистониёни азиз даст занад. Терроризм ҳаракатест, ки бо сохти мавҷуда ҳама вақт дар мубориза аст, талош менамояд, ки бесуботиро равнақ дода, буҳронҳои иҷтимоиро бо роҳи норозигии мардум фишор оварда, ба сохти сиёсӣ тақвият бахшад. Ин усул ба яке аз аъзоёни режими болозикр, яъне ташкилоти экстремистӣ - террористии ҳизби наҳзати исломӣ хос аст, ки чанд сол қабл бо нияти суиқасд ва табадуллоти давлатӣ дар кишвар амалиёти террористӣ анҷом дод.

Дар давоми солҳои фаъолияти ТЭТ ҲНИ 304 нафар аъзоён ва тарафдорони он дар содир кардани 560 ҷиноятҳои вазнин ва махсусан вазнин дар ҳайати гурӯҳҳои террористию экстримистӣ ба қайд гирифта шуданд. Дар маҷмӯъ аз ҷониби аъзоёни ҲНИ 1 610 ҷиноят аз қабили куштор, таҷовуз ба номус, ҳаракатҳои зуроваронаи шаҳвонӣ, терроризм, бандитизм, экстремизм, ғайриқонунӣ нигоҳ доштани яроқу аслиҳаи оташфишон ва муҳимоти ҷангӣ, ташкили гурӯҳҳои ҷиноятӣ ва воҳидҳои мусаллаҳ, роҳзанӣ, ғасб намудани ҳокимият, даъват барои ба амал баровардани фаъолияти экстремистӣ, тахрибкорӣ, исёни мусаллаҳонаю зархаридӣ ва ғайраҳо содир шуданд.

Бале, маҳз режими феълии Эрон ҳаст, ки ғайр аз ТЭТ ҲНИ гурӯҳҳои “Қудс”, “Ҳизбуллоҳ”, "Хашд аш - Шооби, “Ҳамос”, “Созмони ҷиҳодии лубнон”, “Ал–Қоида” ва дигар ҳаракатҳои аз ҷониби ҷомеаи ҷаҳонӣ террористӣ эълоншударо дастгирӣ намуда, онҳоро ба барҳам додани суботу оромии ҷаҳон ва вайронкориҳо раҳнамун мекунад.

Муволасен Акобиров, таҳлилгар

Муфаcсал...

Ташкилоти террористии Ҳизби наҳзати ислом

Вазъи мураккаби сиёсӣ дар ҳавзаи давлатҳои арабӣ далели рушани ин иддаост. Зери таъ­сири чунин неруҳо буд, ки нут­фаи дар сатҳи пажўҳишгоҳҳои мағрибӣ таҳия ва барномаре­зишудаи ҳизби дар Тоҷикистон мамнуъи наҳзати Исломро бо усули бордоркунии сунъӣ дар батни ҷомеаҳои суриёиву ироқӣ во­рид карда, ҷанини зудрасеро тарбия карданд, ки он ҳанўз ҳангоми таваллуд дандонҳои хуношоми даррандагӣ дошт. Имрўз ин аъҷубаи заҳҳоктабори арабӣ мағзҳои ҷавононро мехўрад. Ҳикмати фаридуниву ҷуръати коваёнӣ мебояд, то мағзҳои ҷавонони моро аз афсуни ин махлуқи заҳҳоктабор вораҳонад.

Аксарияти шаҳрвандони Тоҷикистон ба ин ҳизб эътимод надоштанду на­доранд, зеро ҷанги шаҳрвандӣ дар кишвар, ки боиси мар­ги даҳҳо ҳазор ва машаққати ҳазорон нафар сокинон гарди­да, муҷиби харобии иқтисоди ҷумҳурӣ шуд, маҳз бо сабаби тундравиҳои ҳизби мазкур ба амал омада буд. Аз ин рў, мар­дум ҳузури сиёсии Ҳизби наҳзати исломро дар арсаи давлатдорӣ ҳамчун омили нооромии кишвар тасав­вур мекунанд.

Ташкилоти тер­рористӣ-экстремистии Ҳизби наҳзати ислом ҳамчун як ҳизби сиёсӣ ва муддаии ба даст овардани ҳокимият дар ҳолати расидан ба ҳадафи сиёсии худ низ наметавонад кафили ваҳдати миллӣ ва як­порчагии Тоҷикистон бошад, зеро дар сурати ба сари қудрат омадани ҳизби динӣ ногузир мақому манзалати меъёрҳову муқаррароти динӣ афзалият пайдо карда, риояи онҳо на ба меъёрҳои ихтиёрӣ, балки ҳатмӣ табдил меёбанд.

Бо назардошти омилҳои хориҷӣ ва мавқею манфиатҳои давлатҳои абарқудрат, ки ҳамчун субъекти сиёсӣ ба ҷараёни равандҳои сиёсии объектҳои сиёсӣ таъсир мегу­зоранд, метавон гуфт, ки таш­килоти террористии Ҳизби наҳзати ислом воқеӣ ва амалии ба даст овардани ҳокимиятро дар кишвар надорад. 

Аз ин рў, ба хотири бақои миллату ҳифзи истиқлолияти давлат, таҳкими амну субо­ти сиёсии кишвар ва рушди рўзафзуни он моро лозим аст, ки баҳри бартараф кардани та­моми омилҳои низою ташаннуҷ дар ҷомеаи худ саъю талош варзем.

Ташкилоти тер­рористӣ - экстремистии Ҳизби наҳзати ислом ва гурўҳҳои дигари ифротии кишвар аз қабили чу­нин ниҳодҳои тундраве мебо­шанд, ки нооромиро дар ҷомеаи мо ба вуҷуд овардан мехоҳанд ва бо истифода аз сарпарастиву ҳимояи муғризонаи хоҷагони бурунмарзиашон, ки дигар ниқоб аз чеҳра барафкандаанд, ҳанўз ҳам барои тира карда­ни фазои ақидатии ҷомеаи мо талошҳои беҳуда меварзанд.

Воқеан ҳам, ҷоиз ва му­носиб нест, ки як гурўҳи маҳдуди ҷомеа арзишҳои умумиҷамъиятиро танҳо ба худ мансуб донад ва фақат худро ҳомии он хонад. Гурўҳҳои сиёсӣ ниҳодҳоеянд, ки онҳоро қишрҳои муайяни ҷомеа таъсис дода, барои ба даст овардани ҳокимияти сиёсӣ талош мевар­занд. Маҳз дар ҳамин замина ва бо ҳамин асос дуруст нест, ки Ҳизби наҳзати ислом ҳамчун як гурўҳи террористӣ ба нафъи худ аз арзишҳои исломӣ ва эътиқоди кулли мардуми Тоҷикистон сўиистифода намояд, хоса дар мавриде, ки вазъи му­раккаби сиёсии минтақа ва тафриқаангезиҳои неруҳои манфиатҷўи байналмилалӣ аз мо беш аз ҳарвақта ҳушёрии си­ёсиро тақозо дорад.

Ҳамзамон, бояд ҳамеша дар мадди на­зар дошт, ки ин ҳизб аз эътиқоду ҳассосияти мардум сўиистифода карда, ҳамчун аҳзоби диниву гурўҳҳои тундрави мазҳабии кишварҳои арабӣ зери нуфузи хадамоти махсус ва доираҳои динии му­таассиби хориҷӣ қарор дорад ва мехоҳад ба коми ин ҳомиёни манфиатҷўи худ вазъи ҷомеаи моро ноором кунад, чунонки ин гуна вазъиятро дар солҳои 90-уми асри гузашта дар киш­вар ба вуҷуд оварда, боиси ҷанги шаҳрвандӣ ва тахриби ватану мусибати садҳо ҳазор ҳамватанони мо гардида буд.

Давлат, ки муҳимтарин дастгоҳи ҳифзи бақо ва руш­ди миллат аст, амонатест, ки онро ба дасти ҳар гурўҳи си­ёсии тасодуфие набояд дод. Ҳар гурўҳи сиёсие, ки ин амо­натро ба даст овард, мувазза­фу масъул аст, ки онро ҳифз кунад ва неруҳои ватанпарасту худогоҳро барои идомаи умури давлатдорӣ тарбият диҳад, то дар вақти зарурат амонат дар дасти амин бошад.

Эҳёи давлатдории миллӣ ва истиқлолияти сиёсии кишвар муҳимтарин дастоварди милла­ти мо дар тўли ҳазор соли охир аст, ки ҳифзу таҳким бахшида­ни он қарзи имониву виҷдонӣ ва масъулияти фавқулодаи шаҳрвандии мост. Аз ин рў, бо назардошти ҳассосияти вазъи сиёсии ҷаҳон моро лозим аст, ки нисбат ба омилҳои ташаннуҷ дар кишвар ва бартараф кар­дани онҳо нигоҳи ҷиддитар ва тасмимҳои қатъитар дошта бо­шем.               

Мо бояд ба қадри ин арзиши конститутсионӣ бирасем ва моҳияти ҳамин арзишро ба­рои насли ҷавон ва мардуми дар зери таъсири хурофотмон­да фаҳмонем. Ҷомеаи озоди имрўзаи мо ба андешаҳо ва таълимоти фундаменталии ба ислом бегона эҳтиёҷе надорад.

Албатта, маълум аст, ки ҳар як давлат бе мақсади му­айян ба давлати дигар кумак намекунад. Вазъи номусоиди сиёсию ҳарбии Тоҷикистон дар вақташ имкон намедод, ки ҳокимияти сиёсӣ ба рақибон сиёсияш ҷавобҳои қотеъона дода тавонад. Илова бар ин, танҳо ба хотири ваҳдату яго­нагии миллат бо ташкилоти тер­рористӣ - экстремистии Ҳизби наҳзати ислом ва сар­кардагони он муросо кардани ҳокимият маънои фармонбар­дори онҳо буданро надошт. Аммо афсўс, ки онҳо ба ҷойи муросо ва мадоро ба таҳдиди рўйирост ва ғасби ҳокимият даст заданд.

Мақсадҳои нопоки саркар­дагони ҲНИ пуштибо­нии онҳо аз ҷониби давлати Эрон ҳушдор медиҳад, ки аз хатогиҳои содирнамудаи онҳо хулоса бардошта, барои ба як миллати воҳид табдил додани миллат тоҷик ва муттаҳид на­мудани сокинони Тоҷикистон ба як қувваи бузург корҳои зиёд анҷом дода шавад. Шояд тавассути телевизион ва радио силсиласуҳбатҳо бо иштиро­ки олимон, сиёсатмадорон ва ходимони дин гузаронида шуда, нисбат ба амал, фаъо­лияти анҷомдода ва мавқеи ин террористони наҳзатӣ бори дигар андешагузорӣ карда шавад, то ин ки тамоми мардум огоҳ бо­шанд ва мақсади нопоки онҳоро донанд.

 Мухбири рӯзномаи «Оинаи зиндагӣ»,

Чоршанбиева Гулчамол

Муфаcсал...

Ҳамдардии мардуми Ҷумурии Тоҷикистон оид ба кушта шудани Қосим Сулаймонӣ

Қабл аз ҳама тамоми мардуми кишвари Тоҷикистон оид ба кушта шудани  Сулаймонӣ  ҳамчун  инсон барои павайндонаш таъзия ва ҳамдардии амиқ баён менамоянд. Талафоти мавсуф аз  тамоми ҷиҳатҳои   сиёсӣ ба қушунҳои Амрико сахт алоқманд мебошад. Имрӯзҳо  дар системаи сиёсии ҷаҳони муосир  низоъҳои мухталифе ба вуҷуд меоянд, ки дар меҳвари асосии ин низъоҳо қувваҳои Амирко меистад. Таҳлилҳо нишон медиҳанд, ки имрӯз Амрико нияти вуруд сохтани қувваҳои ҳарбии хешро дар минтақаҳои ҷаҳон дошту дорад. Ин амал ва фаъолият дар Шарқ дар масоили Афғонистон низ баръало ба назар мерсад.

Гарчанде, ки режими сиёсии Эрон низ сабабгори қатли Сулймонӣ гардида бошад ҳам, дар амалӣ гардидани ин воқеа,  қушунҳои ҳарбии Амрикоӣ пешсаф мебошад. Мувофиқи андешҳои коршиносон ва  таҳлилгарон вазъи муносибатҳои сиёсии Амрико  ва Эрон  дар ҳолати мӯътадил қарор гардида  бошанд,  ҳам  низоъҳои гуногунҷабҳаҳои онҳо ҳоло ба таври  пурра ҳаллу фасл нагардида истодааст.  Тарафҳо  бояд ба як хулосаи аниқ омада вазъи ба вуқӯъомадаро  тавассути муносибатҳои дуҷониба, гуфтушунидҳо ҳаллу фасл  намоянд.

Ҷаббор Хуҷаназаров, муаллими калони

кафедраи фалсафа ва сиёсатшиносӣ

Муфаcсал...

Куштори генерали эронӣ - инъикосгари ноамнии минтақа аст

Вақтҳои охир бар асари манфиатҳои геополитики абарқудратҳо дар мантақаи даргири Ховари Миёна вазъият ноором буда, руз аз руз муташанниҷ гашта истодааст. Мардуми ин минтақаҳо солҳост аз бад будани авзои сиёсӣ ва ҳарҷумарҷи бардавоми иҷтимоӣ ранҷ мебаранд, аммо бозиҳои абарқудратҳо  идома дорад. Чунончӣ, моҳи январи соли ҷорӣ, ҳамагон шоҳиди яке аз оқибатҳои бозиҳои сиёсии давлатҳои абарқудрат гардидем.

Рӯзи 3-юми январ Фармондеҳи воҳиди махсуси “Қудс”-и Сипоҳи посдорони инқилоби исломии Эрон генерал Қосим Сулаймонӣ зимни ҳамлаи ҳавоӣ аз ҷониби неруҳои низомии ИМА, дар шаҳри Бағдод кушта шуд.

Чӣ хеле ба ҳамагон маълум аст, генерал Қосим Сулаймонӣ яке аз шахсиятҳои бонуфуз дар арсаи низомӣ ва сиёсӣ дар Ҷумҳурии исломии Эрон маҳсуб ёфта, солҳои зиёд масъулияти фаъолиятҳои низомии режими ҷумҳурии исломиро дар минтақа бар ӯҳда дошт. Куштори як фард барои кулли инсонҳо талафоти азим ба шумор меравад ва мо шаҳрвандони кишвари Тоҷикистон низ, аз даргузашти Қосим Сулаймонӣ ба ҳайси як фард, як инсон андӯҳгин ҳастем ва ҳамдардии худро ба пайвандону наздикон ва сокинони Ҷумҳурии исломии Эрон баён медорем.

Лозим ба ёдоварист, ки Қосим Сулаймонӣ масъули анҷоми амалиётҳо дар хориҷ аз ҶИЭ буд ва дар тавсеаи нуфузи ин кишвар дар миёни гурӯҳҳои сиёсию низомии давлатҳои даргири Сурия, Ироқ, Лубнон ва Яман саҳми муҳими худро гузоштааст. Имрӯз коршиносони бахши сиёсӣ бар ин назаранд, ки марҳум Қосим Сулаймонӣ дар минтақаи Ховари Миёна на танҳо аз назари иҷрои амалиёти ҳарбӣ, балки аз назари татбиқи стратегияи сиёсии режими ҶИЭ як шахсияти матраҳ маҳсуб мешуд. Имрӯз нақшаи режими ҷумҳурии исломӣ дигар аз ҳеҷ кас пӯшида нест.

Қаблан генерал Қосим Сулаймонӣ бо ҳар роҳу васила дар умури дохилии кишварҳои зикргардида дахолат мекард.

Ҳодисаҳои хунини солҳои охир дар давлатҳои Ироқ, Сурия, Лубнон ва Яман сарзада, бевосита ва ё бавоситаи режими ҷумҳурии исломӣ ба вуқӯъ пайвастаанд ва масъули иҷрои ин нақшаҳо дар хориҷи Эрон, шахсан Қосим Сулаймонӣ буд.

Мардуми мо аз таҷрибаи талхи мудохилоти режими Ҷумҳурии исломии Эрон дар кишвари азизамон, ки охири солҳои ҳаштодум ва ибтидои солҳои навадуми қарни гузашта сурат гирифта буд, огоҳи доранд. Ин нуктаро таъкид намуданием, ки барои таъсис додан ва фаъол гардидани ТТЭ ҲНИ аз ҳар ҷиҳат режими охундӣ маблағгузорӣ мекарданд. Ташкилоти зикргардида, зодаи тафаккури охундӣ ва режими ҷумҳурии исломист, ба ин маъно, ки раҳбарияти наҳзатӣ аз ибтидо то интиҳои фаъолият таҳти пӯшиш, ҳимоят ва ҷонибдории ошкору ниҳонии режим қарор гирифта, бо маслиҳату машваратҳои режими исломӣ дар масири муборизаҳои сиёсӣ ва мафкуравӣ ҳаракат карда буд.

Чӣ хеле, ки мардуми тоҷик якчанд сол пеш тавассути шабакаҳои телевизионии ҷумҳурӣ ва сомонаҳои интернетӣ, амалиётҳои террористии гурўҳҳои махсуси созмонёфтаи наҳзатиро, ки бо дастгирии молиявии ҶИЭ дар қаламрави ш.Душанбе роҳандозӣ гардида, боиси ҳалоки чеҳраҳои нотакрорӣ фарҳангӣ, сиёсӣ, илмии кишвар гардиданд, тамошо карданд. Аъзоёни ин гуруҳи террористи ба қатлу ғорат ва куштори шахсиятҳои варзидаи сиёсӣ, илмӣ, адабӣ ва фарҳангии тоҷик, аз ҷумла Муҳаммадҷон Осимӣ, Отахон Латифӣ, Сафаралӣ Кенҷаев, Юсуф Исҳоқӣ, Минҳоҷ Ғуломов, Сайф Раҳимзоди Афардӣ ва якчанд нафари дигарро бо дастуру ҳидояти хадамоти махсуси Эрон ба анҷом расонидаанд.

Боз илова мекунем, ки дар доираҳои сиёсию низомии режими Эрон ҳимоят ва пуштибонии сиёсию молиявӣ ёфтани ТТЭ ҲНИ ба хотири интиқол додани ғояҳои инқилоби исломӣ ҷараён гирифта, ин навъ тасмимот идома доранд.

Ҳукуматдорони Эрон оиди даст доштанашон дар ҳар гуна кумак ба ТТЭ ҲНИ рад мекунанд ва ин дар ҳоле ки раҳбари олии Эрон Оятуллоҳ Алии Хоманаӣ соли 2015 бо роҳбари фирории наҳзатӣ М. Кабирӣ мулоқот анҷом дода буд.

Пирумшо Саодатқамов, нафақахӯр, сокини шаҳри Хоруғ

Муфаcсал...
Subscribe to this RSS feed

Log in

create an account